ಯಾವತ್ ತಾನಿ ತಥೋಗ್ರಾಣಿ ಜಗನ್ತಿ ಸಕಲಾನಿ ಖಮ್ । ಶೂನ್ಯಮ್ ಏವ ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸಙ್ಕಲ್ಪಕಥನೇ ತಥಾ
ಆ ಭಯಾನಕವಾದ ಜಗತ್ತುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಅವು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶೂನ್ಯವಾಗಿದ್ದವು.
ನ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ನ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ಕದಾಚಿತ್ ಕಾನಿಚಿತ್ ಕ್ವಚಿತ್ । ತಾನಿ ಕಲ್ಪಮಹಾಕಲ್ಪಜಾತಾನ್ ಏಕತ್ರ ತಾನ್ ಮಿಥಃ
ಅವು ಯಾವಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಜಗತ್ತುಗಳು ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಮತ್ತಪುಷ್ಕರಾವರ್ತಾನ್ ಉನ್ಮತ್ತೋತ್ಪಾತಮಾರುತಾನ್ । ಸ್ಫುಟಿತಾದ್ರೀನ್ದ್ರಡಾಕ್ಕಾರಘಟ್ಟಿತಬ್ರಹ್ಮಮಣ್ಡಪಾನ್
ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ತೇಲುವ ಕಮಲಗಳ ಚಕ್ರಗಳು, ಭಯಾನಕವಾದ ವಿಪತ್ತಿನ ಗಾಳಿಗಳು, ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳು ಒಡೆದಂತೆ ಬೃಹ್ಮದ ಮಂಟಪಗಳು ಧ್ವಂಸಗೊಂಡಿದ್ದವು.
ಜ್ವಲತ್ಕಲ್ಪಾಗ್ನಿವಿಸ್ಫೋಟಸ್ಫುಟದೈಡಬಿಡಾಸ್ಪದಾನ್ । ಪ್ರತಪದ್ದ್ವಾದಶಾಕಾರಕಟುಮಾರ್ತಾಣ್ಡಮಣ್ಡಲಾನ್
ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿಯ ಸ್ಫೋಟದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳು ಒಡೆದುಹೋದವು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭಯಾನಕ ಸೂರ್ಯರ ವಲಯಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು.
ಲುಠತ್ಸುರಪುರವ್ರಾತವಿತತಾಕ್ರನ್ದಘರ್ಘರಾನ್ । ರಣನ್ಮೇರ್ವಾದಿಕಟಕಶ್ರೇಣೀನಿಗರಣೋದ್ಭಟಾನ್
ಅಲೆಮಾಡಿದ ದೇವಪುರಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಆಕ್ರಂದನ ಮತ್ತು ಘರ್ಜನೆ, ಮೆರುಪರ್ವತದಂತಹ ಕೋಟೆಗಳ ಸಾಲುಗಳು ನುಂಗಲ್ಪಡುವ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕಲ್ಪಾಗ್ನಿಜ್ವಲನೋಲ್ಲಾಸಪಟತ್ಪಟಪಟಾರವಾನ್ । ಆತ್ಮಭ್ರಂಶಬೃಹತ್ಕ್ಷೋಭಕ್ಷುಬ್ಧಾಮ್ಬರಮಹಾರ್ಣವಾನ್
ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಗರ್ಜನೆ, ಆತ್ಮಭ್ರಾಂತಿಯ ಮಹಾ ಆಘಾತದಿಂದ ಆಕಾಶ ಸಾಗರ ಭಾರವಾಗಿ ಅಲೆಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ದೇವಾಸುರನರಾಗಾರಘರ್ಘರಾಕ್ರನ್ದಕರ್ಕಶಾನ್ । ಸಪ್ತಾರ್ಣವಮಹಾಪೂರಪೂರಿತಾರ್ಕೇನ್ದುಮನ್ದಿರಾನ್
ದೇವತೆಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಮನುಷ್ಯರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಗರ್ಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಲಾಟೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಮಹಾಸಾಗರಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿ, ಸೂರ್ಯನೂ ಚಂದ್ರನೂ ಇರುವ ಮಂದಿರಗಳು ಕೂಡ ತುಂಬಿವೆ.
ನ ವಿಚೇತನ್ತಿ ಕಲ್ಪಾನ್ತಾನ್ ಸರ್ವಾಣ್ಯ್ ಏವ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಏಕಮನ್ದಿರಸಂಸುಪ್ತಾಸ್ ಸ್ವಪ್ನೇ ರಣರಯಾನ್ ಇವ
ಆದರೂ, ಕಾಲಚಕ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಯಾವದನ್ನೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವವರಂತೆ, ಯುದ್ಧದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಧರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆವೋ ಹಾಗೆ.
ತತ್ರ ರುದ್ರಸಹಸ್ರಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮಕೋಟಿಶತಾನಿ ಚ । ದೃಷ್ಟಾನಿ ವಿಷ್ಣುಲಕ್ಷಾಣಿ ಕಲ್ಪವೃನ್ದಾನ್ಯ್ ಅಲಂ ಮಯಾ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾವಿರಾರು ರುದ್ರರನ್ನು, ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ರಹ್ಮರನ್ನು, ಅನೇಕ ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕಾಲಚಕ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ತತ್ರ ಕ್ವಚಿದ್ ಅನಾದಿತ್ಯೇ ನಿರಹೋರಾತ್ರಭೂತಲೇ । ಅಕಲ್ಪಯುಗವರ್ಷಾನ್ತೇ ಜಗದ್ವ್ಯೂಹೈẖ ಕ್ಷಯೋದಯಃ
ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಡೆದು, ಸೂರ್ಯನೂ ಇಲ್ಲದ, ಹಗಲಿರಲು ಇಲ್ಲದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಎಣಿಸಲಾಗದ ಯುಗಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತುಗಳ ಉದಯವೂ ನಾಶವೂ ಆಗುತ್ತವೆ.
ಚಿತಿ ಸರ್ವಂ ಚಿತಸ್ ಸರ್ವಂ ಚಿತ್ ಸರ್ವಂ ಸರ್ವತಶ್ ಚ ಚಿತ್ । ಚಿತ್ ಸರ್ವೈಕಾತ್ಮಿಕೇತ್ಯ್ ಏತದ್ ದೃಷ್ಟಂ ತತ್ರ ಮಯಾಖಿಲಮ್
ಚೇತನೆಯೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಮನಸ್ಸೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡೆನು.
ತ್ವಂ ಕಾ ಚಿದ್ ಇತಿ ಚೇದ್ ವಕ್ಷಿ ತನ್ ನ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಇವಾಙ್ಗ ಚಿತ್ । ಸಾ ಹಿ ಶೂನ್ಯತಮಾ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ನ ಚ ನಾಮ ನಕಿಞ್ಚನ
ನೀನು ಏನಾದರೂ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನೇ; ಅದು ಖಾಲಿ ಆಕಾಶದಂತೆಯೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ.
ತದ್ ಆಕಾಶಮ್ ಇದಂ ಭಾತಿ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಿಶಬ್ದಿತಮ್ । ತೇನೈವ ಶಬ್ದನಭಸಾ ಸರ್ವಂ ಹಿ ಪರಮಂ ನಭಃ
ಈ ಆಕಾಶವೇ ಲೋಕವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದೇ ಪದದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಆಕಾಶವೇ ಆಗಿದೆ.
ದೃಶ್ಯದೃಷ್ಟಿರ್ ಇಯಂ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಆಕಾಶತರುಮಞ್ಜರೀ । ಚಿದ್ವ್ಯೋಮಾಙ್ಗಕಮ್ ಏವೇತಿ ತತ್ರಾಹಮ್ ಅನುಭೂತವಾನ್
ಈ ನೋಡುವವನೂ ನೋಡುವುದೂ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಭ್ರಮೆಯೇ, ಅದು ಆಕಾಶದ ಮರದ ಹೂಗಳಂತಿದೆ; ಅದು ಜ್ಞಾನ ಆಕಾಶದ ಒಂದು ಅಂಗ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಬುದ್ಧ್ಯಾಕಾಶೈಕರೂಪೇಣ ವ್ಯಾಪಿನಾ ಬೋಧರೂಪಿಣಾ । ತತ್ರಾನನ್ತೇ ನಸಙ್ಕಲ್ಪಮ್ ಅನುಭೂತಮ್ ಇದಂ ಮಯಾ
ಬುದ್ಧಿಯಾಕಾಶದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುವ, ಬೋಧೆಯ ರೂಪವಿರುವ ಆ ಅನಂತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಯಾವ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ಜಗಜ್ಜಾಲಂ ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ದಿಶೋ ದಶ । ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ಕಲಾಕಾಲದೇಶದ್ರವ್ಯಕ್ರಿಯಾದಿಕಮ್
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಜಾಲವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶ; ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶವೇ; ಕಾಲ, ಭಾಗ, ಸ್ಥಳ, ವಸ್ತು, ಕ್ರಿಯೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶವೇ.
ತತ್ರಾಹಮ್ ಇವ ಸಂಸಾರಶತೇ ಸಾರ್ಧೇ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ । ದೃಷ್ಟಾ ವಸಿಷ್ಠನಾಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಾ ಮದುತ್ತಮಾಃ
ಅಲ್ಲೆ ನಾನು, ನೂರಾರು ಸಂಸಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ವಸಿಷ್ಠ ಎಂಬ ಹೆಸರಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು, ನನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಾಸಪ್ತತೇಸ್ ತ್ರೇತಾಸ್ ಸರ್ವಾ ಏವ ಸರಾಘವಾಃ । ತತ್ರ ದೃಷ್ಟಂ ಕೃತಶತಂ ದ್ವಾಪರಾಣಾಂ ಶತಂ ತಥಾ
ಅಲ್ಲೆ ಏವತ್ತೆರಡು ಬ್ರಹ್ಮರು, ಎಲ್ಲಾ ತ್ರೇತಾ ಯುಗದ ರಾಮರು, ನೂರಾರು ಕೃತಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ನೂರು ದ್ವಾಪರಯುಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ಭೇದೋದಯೇನ ಚೇದ್ ದೃಷ್ಟಾಸ್ ತಾಸ್ ತಾಸ್ ಸರ್ಗದಶಾಸ್ ತಥಾ । ಬೋಧೇನ ಚೇತ್ ತದ್ ಅತ್ಯಚ್ಛಮ್ ಏಕಂ ಬ್ರಹ್ಮನಭಸ್ ತತಮ್
ಭೇದವುಂಟಾದಾಗ, ಆ ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಂತಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ—ಒಂದು ಶುದ್ಧವಾದ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ tattva ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಭೇದಬ್ರಹ್ಮಣಿ ನಾಮಾಸ್ತಿ ಜಗದ್ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ್ ಅಥ ತ್ವ್ ಇದಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮೈವಾಜಮ್ ಅನಾದ್ಯನ್ತಂ ತತ್ ಸರ್ವಂ ತ್ವನ್ಮದಾದಿಕಮ್
ಭೇದದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಜಗತ್ತು ಇದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಇದಿಲ್ಲ. ಆ ಜನನವಿಲ್ಲದ, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಲ್ಲವೂ—ನನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ.
ಪಾಷಾಣಮೌನಪ್ರತಿಮಂ ನಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಭಿಶಬ್ದಿತಮ್ । ಯತ್ ತತ್ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಇವೋದ್ದ್ಯೋತರೂಪಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಜಗತ್ ಸ್ಮೃತಮ್
ಯಾವುದು ಕಲ್ಲಿನ ಮೌನದಂತಿದೆ, ಯಾವುದೇ ಪದದಿಂದ ವಿವರಿಸಲಾಗದು, ಸ್ವಲ್ಪ ರೂಪದಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದೂ ಹೌದು—ಅದೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಜಗತ್ತಾಗಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಭಾತ್ಯ್ ಅಚೇತ್ಯಚಿದ್ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಸ್ವಸತ್ತೈವ ಜಗತ್ತಯಾ । ನಿರಾಕಾರೇ ನಿರಾಕಾರಾ ಸ್ವಪ್ನಾನುಭವಸನ್ನಿಭಾ
ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲದ, ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಇಲ್ಲದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಜಗತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ರೂಪವಿಲ್ಲದದಲ್ಲಿಯೇ ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ, ಕನಸಿನ ಅನುಭವದಂತಿದೆ.
ಅನನ್ಯದ್ ಆತ್ಮನೋ ಬ್ರಹ್ಮ ಸರ್ವಂ ಭಾಮಾತ್ರರೂಪಕಮ್ । ಪ್ರಕಾಶನಮ್ ಇವಾಲೋಕẖ ಕರೋತಿ ನ ಕರೋತಿ ಚ
ಆತ್ಮನಿಂದ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದೆ. ಅದು ಚೈತನ್ಯದ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಬೆಳಕು ಹೇಗೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಗಿಸದುದೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಅದು ಕೂಡಾ.
ತೇಷು ರಾಮಾನುಭೂಯನ್ತೇ ಜಗಲ್ಲಕ್ಷೇಷು ತತ್ರ ವೈ । ಉಷ್ಣಾನಿ ಚನ್ದ್ರವೃನ್ದಾನಿ ಸೂರ್ಯಾಶ್ ಶೀತಲಮೂರ್ತಯಃ
ಅಲ್ಲಿ ರಾಮಾ, ಜಗತ್ತಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಚಂದ್ರರು ಉಷ್ಣವಾಗಿರುವರು, ಸೂರ್ಯರು ಶೀತಳ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವರು ಎಂಬ ಅನುಭವಗಳು ಬರುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಜಾಸ್ ತಮಸಿ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಪಶ್ಯನ್ತ್ಯ್ ಏವ ನ ತೇಜಸಿ । ಉಲೂಕಸ್ಯ ಸಮಾಚಾರಾಸ್ ತಸ್ಯೈವ ಸದೃಶಸ್ವನಾಃ
ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಲಾಗದು. ಅವರ ನಡೆಗಳು ಗೂಬೆಗಳಂತಿವೆ, ಅವರ ಧ್ವನಿಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯದು.
ಇತಶ್ ಶುಭೇನ ನಶ್ಯನ್ತಿ ಯಾನ್ತಿ ಪಾಪೈಸ್ ತಥಾ ದಿವಮ್ । ವಿಷಾಶನೇನ ಜೀವನ್ತಿ ಮ್ರಿಯನ್ತೇ ಽಮೃತಭೋಜನೈಃ
ಇಲ್ಲಿ ಶುಭದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ವಿಷವನ್ನು ತಿಂದರೆ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಅಮೃತವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ.
ಯದ್ ಯಥಾ ಬುಧ್ಯತೇ ಬೋಧೋ ಯಥೋದೇತ್ಯ್ ಅಥ ವಾ ಸ್ವತಃ । ತಥಾಶು ಸ್ಫುಟತಾಮ್ ಏತಿ ಸದ್ ವಾಸದ್ ವಾ ಸದ್ ಏವ ತತ್
ಯಾವುದೇ ಅರಿವು ಹೇಗೆ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೋ, ಅದು ಸ್ವತಃ ಬರುವದಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವದಾಗಿರಲಿ, ಅದು ತಕ್ಷಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸತ್ಯವೋ ಅಸತ್ಯವೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸತ್ಯ.
ವಿಟಪಾಕಾರಮೂಲೌಘದರ್ಶನಾದ್ ವಜ್ರಶೋಭಿಭಿಃ । ಘೂರ್ಣತೇ ಪುಷ್ಪಪತ್ತ್ರಾಢ್ಯೈḫ ಪಾದಪೈರ್ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಕಾನನಮ್
ಮರದ ದಂಡಗಳು, ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಕೊಂಬೆಗಳ ರೂಪದಿಂದ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಅರಣ್ಯವು ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ವಜ್ರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಅಲೆಯುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಿಕತಾḫ ಪೀಡಿತಾಸ್ ಸತ್ಯಸ್ ಸ್ರವನ್ತಿ ಸ್ನೇಹಜಂ ರಸಮ್ । ಶಿಲಾಫಲಹಕೇಭ್ಯಶ್ ಚ ಜಾಯನ್ತೇ ಕಮಲಾನ್ಯ್ ಅಲಮ್
ಮಣ್ಣು ಒತ್ತಿದಾಗ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತೇವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ರಸವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ; ಕಲ್ಲಿನ ಫಲಧಾರಗಳಿಂದ ಲೋಟಸ್ ಹೂಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ದಾರುಣ್ಯ್ ಅಶ್ಮನಿ ಭಿತ್ತೌ ಚ ಚಞ್ಚಲಾಸ್ ಸಾಲಭಞ್ಜಿಕಾಃ । ಗೃಹಾಙ್ಗನಾಭಿಸ್ ಸಹಿತಾ ಗಾಯನ್ತಿ ಕಥಯನ್ತಿ ಚ
ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಚಂಚಲವಾದ ಸಾಲಭಂಜಿಕೆಯ ರೂಪಗಳು ಮನೆಯ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.