ಶಬ್ದದೇಶಪತದ್ದೃಷ್ಟಿರ್ ದೃಷ್ಟವಾನ್ ವನಿತಾಮ್ ಅಹಮ್ । ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಕನಕನಿಷ್ಷ್ಯನ್ದಪ್ರಭಯಾ ಭಾಸಿತಾಮ್ಬರಾಮ್
ಆ ಶಬ್ದದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸನ್ನು ನೋಡಿದೆ.
ಆಲೋಲಮಾಲ್ಯವಸನಾಮ್ ಅಲಕಾಕುಲಲೋಚನಾಮ್ । ಲೋಲಧಮ್ಮಿಲ್ಲವಲನಾಮ್ ಅನ್ಯಾಂ ಶ್ರಿಯಮ್ ಇವಾಗತಾಮ್
ಅವಳು ತೂಗಾಡುವ ಹಾರ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಕೂದಲು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಂಚಲವಾಗಿದ್ದವು, ಅವಳ ಜಡೆಗಳು ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಶ್ರೀದೇವಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಕಾನ್ತಕಾಞ್ಚನಗೌರಾಙ್ಗೀಮ್ ಅಙ್ಗಸ್ಥನವಯೌವನಾಮ್ । ವನದೇವೀಮ್ ಇವಾಮೋದಿಸರ್ವಾವಯವಸುನ್ದರೀಮ್
ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಮೆರುಗಾದ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅವಳ ದೇಹ ಯುವವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ತುಂಬಿ ತುಳಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಎಲ್ಲ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸುಂದರಳಾಗಿದ್ದಳು, ಹರ್ಷವನ್ನು ಹರಡುವ ಅರಣ್ಯದೇವಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸಾ ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರವದನಾ ಪುಷ್ಪಪ್ರಕರಹಾಸಿನೀ । ಯೌವನೋದ್ದಾಮವದನಾ ಪಕ್ಷ್ಮಲೇಕ್ಷಣಶಾಲಿನೀ
ಅವಳ ಮುಖವು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದಂತೆ ಉಜ್ವಲವಾಗಿತ್ತು, ಅವಳು ಹೂಗಳ ಗುಚ್ಛದಂತೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಮುಖ ಯುವಜನಿತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ದೀರ್ಘವಾದ ಕಪಾಳಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಆಕಾಶಕೋಶಸದನಾ ಶಶಾಙ್ಕಕರಸುನ್ದರೀ । ಮುಕ್ತಾಕಲಾಪರಚನಾ ಕಾನ್ತಾ ಮದನುಸಾರಿಣೀ
ಆಕಾಶವೇ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಳು, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಂತಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯವಳ್ಳಳು, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು.
ಸ್ವರೇಣ ಮಧುರೇಣೇಮಾಮ್ ಆರ್ಯಾಮ್ ಆರ್ಯವಿಲಾಸಿನೀ । ಪಪಾಠಾಕಠಿನಂ ವಾಮಾ ಮತ್ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಮೃದುಹಾಸಿನೀ
ಮಧುರವಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಈ ಶಿಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸುಂದರಿ, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಭೀರತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಅಸದುದಿತರಿಕ್ತಚೇತನಸಂಸೃತಿಮೃಗಸರಿತಿ ಮುಹ್ಯಮಾನಾನಾಮ್ । ಅವಲಮ್ಬನತಟವಿಟಪಿನಮ್ ಅಭಿನೌಮಿ ಭವನ್ತಮ್ ಏವ ಮುನೇ
ಮಹರ್ಷೇ, ಈ ನಕಲಿ ಮತ್ತು ಖಾಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಸಂಸಾರದ ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೋಲಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಮರವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಇತ್ಯ್ ಆಕರ್ಣ್ಯಾಹಮ್ ಆಲೋಕ್ಯ ತಾಂ ಚಾರುವಚನಸ್ವನಾಮ್ । ಲಲನೇಯಂ ಕಿಮ್ ಅನಯೇತ್ಯ್ ಅನಾದೃತ್ಯೈವ ತಾಂ ಗತಃ
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಮಯವಾದ ಮಾತು ಮತ್ತು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಈ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆನು.
ತತೋ ಜಗದ್ವೃನ್ದಮಯೀಂ ಮಾಯಾಂ ಸಮ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತಃ । ಅನಾದೃತ್ಯೈವ ತಾಂ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ವಿಹರ್ತುಮ್ ಅಹಮ್ ಉದ್ಯತಃ
ನಂತರ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದೆ. ಆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.
ತತಸ್ ತಾಂ ತತ್ಕೃತಾಂ ಚಿನ್ತಾಮ್ ಅಲಮ್ ಉತ್ಸೃಜ್ಯ ಖೇ ಸ್ಥಿತಾಮ್ । ಜಗನ್ಮಾಯಾಂ ಕಲಯಿತುಂ ವ್ಯೋಮಾತ್ಮಾಹಂ ಪ್ರವೃತ್ತವಾನ್
ಆಮೇಲೆ ಆಕೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಆ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ಅದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಸ್ವತಃ ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ.
ಯಾವತ್ ತಾನಿ ತಥೋಗ್ರಾಣಿ ಜಗನ್ತಿ ಸಕಲಾನಿ ಖಮ್ । ಶೂನ್ಯಮ್ ಏವ ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸಙ್ಕಲ್ಪಕಥನೇ ತಥಾ
ಆ ಭಯಾನಕವಾದ ಜಗತ್ತುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಅವು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶೂನ್ಯವಾಗಿದ್ದವು.
ನ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ನ ಶೃಣ್ವನ್ತಿ ಕದಾಚಿತ್ ಕಾನಿಚಿತ್ ಕ್ವಚಿತ್ । ತಾನಿ ಕಲ್ಪಮಹಾಕಲ್ಪಜಾತಾನ್ ಏಕತ್ರ ತಾನ್ ಮಿಥಃ
ಅವು ಯಾವಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಜಗತ್ತುಗಳು ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಮತ್ತಪುಷ್ಕರಾವರ್ತಾನ್ ಉನ್ಮತ್ತೋತ್ಪಾತಮಾರುತಾನ್ । ಸ್ಫುಟಿತಾದ್ರೀನ್ದ್ರಡಾಕ್ಕಾರಘಟ್ಟಿತಬ್ರಹ್ಮಮಣ್ಡಪಾನ್
ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ತೇಲುವ ಕಮಲಗಳ ಚಕ್ರಗಳು, ಭಯಾನಕವಾದ ವಿಪತ್ತಿನ ಗಾಳಿಗಳು, ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳು ಒಡೆದಂತೆ ಬೃಹ್ಮದ ಮಂಟಪಗಳು ಧ್ವಂಸಗೊಂಡಿದ್ದವು.
ಜ್ವಲತ್ಕಲ್ಪಾಗ್ನಿವಿಸ್ಫೋಟಸ್ಫುಟದೈಡಬಿಡಾಸ್ಪದಾನ್ । ಪ್ರತಪದ್ದ್ವಾದಶಾಕಾರಕಟುಮಾರ್ತಾಣ್ಡಮಣ್ಡಲಾನ್
ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿಯ ಸ್ಫೋಟದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳು ಒಡೆದುಹೋದವು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಭಯಾನಕ ಸೂರ್ಯರ ವಲಯಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು.
ಲುಠತ್ಸುರಪುರವ್ರಾತವಿತತಾಕ್ರನ್ದಘರ್ಘರಾನ್ । ರಣನ್ಮೇರ್ವಾದಿಕಟಕಶ್ರೇಣೀನಿಗರಣೋದ್ಭಟಾನ್
ಅಲೆಮಾಡಿದ ದೇವಪುರಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಆಕ್ರಂದನ ಮತ್ತು ಘರ್ಜನೆ, ಮೆರುಪರ್ವತದಂತಹ ಕೋಟೆಗಳ ಸಾಲುಗಳು ನುಂಗಲ್ಪಡುವ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕಲ್ಪಾಗ್ನಿಜ್ವಲನೋಲ್ಲಾಸಪಟತ್ಪಟಪಟಾರವಾನ್ । ಆತ್ಮಭ್ರಂಶಬೃಹತ್ಕ್ಷೋಭಕ್ಷುಬ್ಧಾಮ್ಬರಮಹಾರ್ಣವಾನ್
ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಗರ್ಜನೆ, ಆತ್ಮಭ್ರಾಂತಿಯ ಮಹಾ ಆಘಾತದಿಂದ ಆಕಾಶ ಸಾಗರ ಭಾರವಾಗಿ ಅಲೆಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ದೇವಾಸುರನರಾಗಾರಘರ್ಘರಾಕ್ರನ್ದಕರ್ಕಶಾನ್ । ಸಪ್ತಾರ್ಣವಮಹಾಪೂರಪೂರಿತಾರ್ಕೇನ್ದುಮನ್ದಿರಾನ್
ದೇವತೆಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಮನುಷ್ಯರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಗರ್ಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಲಾಟೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಮಹಾಸಾಗರಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿ, ಸೂರ್ಯನೂ ಚಂದ್ರನೂ ಇರುವ ಮಂದಿರಗಳು ಕೂಡ ತುಂಬಿವೆ.
ನ ವಿಚೇತನ್ತಿ ಕಲ್ಪಾನ್ತಾನ್ ಸರ್ವಾಣ್ಯ್ ಏವ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಏಕಮನ್ದಿರಸಂಸುಪ್ತಾಸ್ ಸ್ವಪ್ನೇ ರಣರಯಾನ್ ಇವ
ಆದರೂ, ಕಾಲಚಕ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಯಾವದನ್ನೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವವರಂತೆ, ಯುದ್ಧದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಧರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆವೋ ಹಾಗೆ.
ತತ್ರ ರುದ್ರಸಹಸ್ರಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮಕೋಟಿಶತಾನಿ ಚ । ದೃಷ್ಟಾನಿ ವಿಷ್ಣುಲಕ್ಷಾಣಿ ಕಲ್ಪವೃನ್ದಾನ್ಯ್ ಅಲಂ ಮಯಾ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾವಿರಾರು ರುದ್ರರನ್ನು, ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ರಹ್ಮರನ್ನು, ಅನೇಕ ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕಾಲಚಕ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ತತ್ರ ಕ್ವಚಿದ್ ಅನಾದಿತ್ಯೇ ನಿರಹೋರಾತ್ರಭೂತಲೇ । ಅಕಲ್ಪಯುಗವರ್ಷಾನ್ತೇ ಜಗದ್ವ್ಯೂಹೈẖ ಕ್ಷಯೋದಯಃ
ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಡೆದು, ಸೂರ್ಯನೂ ಇಲ್ಲದ, ಹಗಲಿರಲು ಇಲ್ಲದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಎಣಿಸಲಾಗದ ಯುಗಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತುಗಳ ಉದಯವೂ ನಾಶವೂ ಆಗುತ್ತವೆ.
ಚಿತಿ ಸರ್ವಂ ಚಿತಸ್ ಸರ್ವಂ ಚಿತ್ ಸರ್ವಂ ಸರ್ವತಶ್ ಚ ಚಿತ್ । ಚಿತ್ ಸರ್ವೈಕಾತ್ಮಿಕೇತ್ಯ್ ಏತದ್ ದೃಷ್ಟಂ ತತ್ರ ಮಯಾಖಿಲಮ್
ಚೇತನೆಯೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಮನಸ್ಸೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡೆನು.
ತ್ವಂ ಕಾ ಚಿದ್ ಇತಿ ಚೇದ್ ವಕ್ಷಿ ತನ್ ನ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಇವಾಙ್ಗ ಚಿತ್ । ಸಾ ಹಿ ಶೂನ್ಯತಮಾ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ನ ಚ ನಾಮ ನಕಿಞ್ಚನ
ನೀನು ಏನಾದರೂ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನೇ; ಅದು ಖಾಲಿ ಆಕಾಶದಂತೆಯೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ.
ತದ್ ಆಕಾಶಮ್ ಇದಂ ಭಾತಿ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಿಶಬ್ದಿತಮ್ । ತೇನೈವ ಶಬ್ದನಭಸಾ ಸರ್ವಂ ಹಿ ಪರಮಂ ನಭಃ
ಈ ಆಕಾಶವೇ ಲೋಕವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದೇ ಪದದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಆಕಾಶವೇ ಆಗಿದೆ.
ದೃಶ್ಯದೃಷ್ಟಿರ್ ಇಯಂ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಆಕಾಶತರುಮಞ್ಜರೀ । ಚಿದ್ವ್ಯೋಮಾಙ್ಗಕಮ್ ಏವೇತಿ ತತ್ರಾಹಮ್ ಅನುಭೂತವಾನ್
ಈ ನೋಡುವವನೂ ನೋಡುವುದೂ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಭ್ರಮೆಯೇ, ಅದು ಆಕಾಶದ ಮರದ ಹೂಗಳಂತಿದೆ; ಅದು ಜ್ಞಾನ ಆಕಾಶದ ಒಂದು ಅಂಗ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಬುದ್ಧ್ಯಾಕಾಶೈಕರೂಪೇಣ ವ್ಯಾಪಿನಾ ಬೋಧರೂಪಿಣಾ । ತತ್ರಾನನ್ತೇ ನಸಙ್ಕಲ್ಪಮ್ ಅನುಭೂತಮ್ ಇದಂ ಮಯಾ
ಬುದ್ಧಿಯಾಕಾಶದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುವ, ಬೋಧೆಯ ರೂಪವಿರುವ ಆ ಅನಂತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಯಾವ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ಜಗಜ್ಜಾಲಂ ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ದಿಶೋ ದಶ । ಬ್ರಹ್ಮವ್ಯೋಮ ಕಲಾಕಾಲದೇಶದ್ರವ್ಯಕ್ರಿಯಾದಿಕಮ್
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಜಾಲವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶ; ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶವೇ; ಕಾಲ, ಭಾಗ, ಸ್ಥಳ, ವಸ್ತು, ಕ್ರಿಯೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾಶವೇ.
ತತ್ರಾಹಮ್ ಇವ ಸಂಸಾರಶತೇ ಸಾರ್ಧೇ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ । ದೃಷ್ಟಾ ವಸಿಷ್ಠನಾಮಾನೋ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಾ ಮದುತ್ತಮಾಃ
ಅಲ್ಲೆ ನಾನು, ನೂರಾರು ಸಂಸಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ವಸಿಷ್ಠ ಎಂಬ ಹೆಸರಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು, ನನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಾಸಪ್ತತೇಸ್ ತ್ರೇತಾಸ್ ಸರ್ವಾ ಏವ ಸರಾಘವಾಃ । ತತ್ರ ದೃಷ್ಟಂ ಕೃತಶತಂ ದ್ವಾಪರಾಣಾಂ ಶತಂ ತಥಾ
ಅಲ್ಲೆ ಏವತ್ತೆರಡು ಬ್ರಹ್ಮರು, ಎಲ್ಲಾ ತ್ರೇತಾ ಯುಗದ ರಾಮರು, ನೂರಾರು ಕೃತಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ನೂರು ದ್ವಾಪರಯುಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ಭೇದೋದಯೇನ ಚೇದ್ ದೃಷ್ಟಾಸ್ ತಾಸ್ ತಾಸ್ ಸರ್ಗದಶಾಸ್ ತಥಾ । ಬೋಧೇನ ಚೇತ್ ತದ್ ಅತ್ಯಚ್ಛಮ್ ಏಕಂ ಬ್ರಹ್ಮನಭಸ್ ತತಮ್
ಭೇದವುಂಟಾದಾಗ, ಆ ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಂತಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ—ಒಂದು ಶುದ್ಧವಾದ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ tattva ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಭೇದಬ್ರಹ್ಮಣಿ ನಾಮಾಸ್ತಿ ಜಗದ್ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ್ ಅಥ ತ್ವ್ ಇದಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮೈವಾಜಮ್ ಅನಾದ್ಯನ್ತಂ ತತ್ ಸರ್ವಂ ತ್ವನ್ಮದಾದಿಕಮ್
ಭೇದದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಜಗತ್ತು ಇದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಇದಿಲ್ಲ. ಆ ಜನನವಿಲ್ಲದ, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಲ್ಲವೂ—ನನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ.