ಅಭಾವಸಾಧನೇ ಮೋಕ್ಷೇ ಭಾವೋಪಶಮರೂಪಿಣಿ । ನ ಧನಾನ್ಯ್ ಉಪಕುರ್ವನ್ತಿ ನ ಮಿತ್ರಾಣಿ ನ ಚ ಕ್ರಿಯಾಃ
ಯಾವಾಗ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತವಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ಅರಿವಿನಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೋ, ಆಗ ಧನ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಹಾಯಕರವಲ್ಲ.
ತೈಲಬಿನ್ದುರ್ ಭವತ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈಶ್ ಚಕ್ರಮ್ ಅಪ್ಪತಿತೋ ಯಥಾ । ತಥಾಶು ಚೇತ್ಯಸಙ್ಕಲ್ಪೇ ಸ್ಥಿತಾ ಭವತಿ ಚಿಜ್ ಜಗತ್
ಎಲ್ಲಾದರೂ ಎಣ್ಣೆಯ ಹನಿಯು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆ, ಚಕ್ರವು ನೀರಿಗೆ ತಾಗಿದಾಗ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಉಂಟಾದಾಗ, ಅರಿವು ಕೂಡ ಬೇಗನೆ ಜಗತ್ತಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ.
ಜಾಗ್ರತಿ ಸ್ವಪ್ನವೃತ್ತಾನ್ತಸ್ಥಿತಿರ್ ಯಾದೃಗ್ರಸಾ ಸ್ಮೃತೌ । ತಾದೃಗ್ರಸಾಹನ್ತ್ವಜಗಜ್ಜಾಲಸಂಸ್ಥಾ ವಿವೇಕಿನಃ
ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಅನುಭವಗಳು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ, ವಿವೇಕಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ನೆನಪುಗಳಂತೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ತೇನೈವಾಭ್ಯಾಸಯೋಗೇನ ಯಾತಿ ತತ್ ತನುತಾಂ ತಥಾ । ಯಥಾ ನಾಹಂ ನ ಸಂಸಾರಶ್ ಶಾನ್ತಮ್ ಏವಾವಶಿಷ್ಯತೇ
ಹೀಗೆ ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಅಲ್ಲಿಯ neither 'ನಾನು' nor 'ಸಂಸಾರ' ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಶಾಂತಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಯದಾ ಯದಾ ಸ್ವಭಾವಾರ್ಕಸ್ ಸ್ಥಿತಿಮ್ ಏತಿ ತದಾ ತದಾ । ಭೋಗಾನ್ಧಕಾರೋ ಗಲತಿ ನ ಸನ್ನ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನುಭೂಯತೇ
ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸ್ವಭಾವರೂಪವಾದ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಭೋಗದ ಅಂಧಕಾರವು ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದದ್ದೂ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸೋ ಽಯಮ್ ಅಹನ್ತಾರಹಿತಸ್ ಸ್ಫುರತಿ ಸೃತೌ ಭವತಿ ಭಾಸತೇ ಚ ತಥಾ । ಬುದ್ಧ್ಯಾದಿಕರಣನಿಕರೋ ಯಸ್ಮಾದ್ ದೀಪಾದ್ ಇವಾಲೋಕಃ
ಈಗ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ದೀಪದಿಂದ ಬೆಳಕು ಹರಡಿದಂತೆ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಗಗಳು ಅವನಿಂದ ಬೆಳಗುತ್ತವೆ.
ರೂಪಾಲೋಕಮನಸ್ಕಾರಬುದ್ಧ್ಯಾದೀನ್ದ್ರಿಯವೇದನಮ್ । ಸ್ವರೂಪಂ ವಿದುರ್ ಅಮ್ಲಾನಮ್ ಅಸ್ವಭಾವಸ್ಯ ವಸ್ತುನಃ
ರೂಪ, ದೃಷ್ಟಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಗಮನ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅನುಭವವೇ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುವಿನ ನಾಶವಾಗದ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಸ್ವಭಾವತನುತ್ವೇನ ಸ್ವಭಾವಸ್ಥಿತಿಶಾನ್ತತಾ । ಯದೋದೇತಿ ತದಾ ಸರ್ಗೋ ಭ್ರಮಾಭḫ ಪ್ರತಿಭಾಸತೇ
ಯಾವಾಗ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಸ್ವಂತ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಶಾಂತಿಯುತ ನೆಲೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಆಗ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಯದಾ ಸ್ವಭಾವವಿಶ್ರಾನ್ತಿಸ್ ಸ್ಥಿತಿಮ್ ಏತಿ ಶಮಾತ್ಮಿಕಾ । ಜಗದ್ ದೃಶ್ಯಂ ತದಾ ಸ್ವಪ್ನಸ್ ಸುಷುಪ್ತ ಇವ ಶಾಮ್ಯತಿ
ಯಾವಾಗ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ, ಆಗ ಈ ಜಗತ್ತು ಕನಸಿನಂತೆ, ಗಾಢನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಭೋಗಾ ಭವಮಹಾರೋಗಾ ಬನ್ಧವೋ ದೃಢಬನ್ಧನಮ್ । ಅನರ್ಥಾಯಾರ್ಥಸಮ್ಪತ್ತಿರ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಿ ಶಾಮ್ಯತಾಮ್
ಭೋಗಗಳು ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ರೋಗಗಳು; ಬಂಧುಗಳು ಬಲವಾದ ಬಂಧನಗಳು; ಧನಸಂಪಾದನೆ ಅನರ್ಥಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಲಿ.
ಅಸ್ವಭಾವಾತ್ಮತಾ ಸರ್ಗಸ್ ಸ್ವಭಾವೈಕಾತ್ಮತಾ ಶಿವಃ । ಭೂಯತಾಂ ಪರಮವ್ಯೋಮ್ನಾ ಶಾಮ್ಯತಾಂ ಮೇಹ ತಾಮ್ಯತಾಮ್
ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರಲಿ; ಶುಭವು ನಿಜ ಸ್ವಭಾವದ ಏಕತೆ ಆಗಿರಲಿ; ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಮಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ; ಈ ತೊಂದರೆಗಳು ಶಾಂತವಾಗಲಿ.
ನಾತ್ಮಾನಮ್ ಅವಗಚ್ಛಾಮಿ ನ ದೃಶ್ಯಂ ನ ಜಗದ್ಭ್ರಮಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾನ್ತಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಽಸ್ಮಿ ಬ್ರಹ್ಮೈವಾಸ್ಮಿ ನಿರಾಮಯಃ
ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ, ಕಾಣುವದನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೋಹವನ್ನೂ ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಶಾಂತ ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮವೇ, ಯಾವುದೇ ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದೇನೆ.
ತ್ವಮ್ ಏವ ಪಶ್ಯಸಿ ತ್ವತ್ತ್ವಂ ಮತ್ತ್ವಶಬ್ದಾರ್ಥಜೃಮ್ಭಿತಮ್ । ಪಶ್ಯಾಮಿ ಶಾನ್ತಮ್ ಏವಾಹಂ ಕೇವಲಂ ಪರಮಂ ನಭಃ
ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ, 'ನೀನು' ಮತ್ತು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಪದಗಳ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಅದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ; ನಾನು ಶಾಂತವಾದ, ಪರಮವಾದ ಆಕಾಶವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ್ ಏವ ಪರಾಕಾಶೇ ರೂಪಾಲೋಕಮನೋಮಯಾಃ । ವಿಭ್ರಮಾಸ್ ತವ ಸಞ್ಜಾತಾẖ ಕಲ್ಪಸ್ಪನ್ದಾ ಇವಾನಿಲೇ
ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲೇ, ಆ ಪರಾಕಾಶದಲ್ಲಿ, ರೂಪ, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಿನ್ನ ಭ್ರಮೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಅವು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಯ ತರಂಗಗಳಂತೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಾತ್ಮಾ ವೇತ್ತಿ ನೋ ಸರ್ಗಂ ಸರ್ಗಾತ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮ ವೇತ್ತಿ ನೋ । ಸುಷುಪ್ತೋ ವೇತ್ತಿ ನ ಸ್ವಪ್ನಂ ಸ್ವಪ್ನಸ್ಥೋ ನ ಸುಷುಪ್ತಕಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಸೃಷ್ಟಿಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಢನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನು ಕನಸನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಕನಸಿನಲ್ಲಿರುವವನು ಗಾಢನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಬುದ್ಧೋ ಬ್ರಹ್ಮಜಗತೋರ್ ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನದೃಶೋರ್ ಇವ । ರೂಪಂ ಜಾನಾತಿ ವಾರೂಪಂ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತḫ ಪ್ರಶಾನ್ತಧೀಃ
ಹಗುರಾಗಿ ಎದ್ದವನು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನೂ ಕನಸನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವ, ಶಾಂತಚಿತ್ತವಿರುವ ಜೀವಮುಕ್ತನು ರೂಪವನ್ನೂ ರೂಪರಹಿತವನ್ನೂ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಯಥಾಭೂತಮ್ ಇದಂ ಸರ್ವಂ ಪರಿಜಾನಾತಿ ಬೋಧವಾನ್ । ಸಂಶಾಮ್ಯತಿ ಚ ಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ ಶರದೀವ ಪಯೋಧರಃ
ಯಾರು ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದಾರೋ ಅವರು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿಜವಾದಂತೆ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ಶುದ್ಧಾತ್ಮನು ಶರದೃತುವಿನ ಮಳೆಮೋಡ ಹೋದಂತೆ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ಮೃತಿಸ್ಥẖ ಕಲ್ಪನಾಸ್ಥೋ ವಾ ಯಥಾಖ್ಯಾತಶ್ ಚ ಸಙ್ಗರಃ । ಸದಸದ್ ಭ್ರಾನ್ತತಾಮಾತ್ರಂ ತಥಾಹನ್ತ್ವಜಗದ್ಭ್ರಮಃ
ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ, ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರಲಿ, ಅಥವಾ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇರಲಿ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯದ ಸಂಘರ್ಷವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ; ಹಾಗೆಯೇ 'ನಾನು' ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೂ ಕೂಡ.
ಆತ್ಮನ್ಯ್ ಅಪಿ ನಾಸ್ತಿ ಹಿ ಯಾ ದ್ರಷ್ಟಾ ಯಸ್ಯಾ ನ ವಿದ್ಯತೇ ಕಶ್ಚಿತ್ । ನ ಚ ಶೂನ್ಯಂ ನಾಶೂನ್ಯಂ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಇಯಂ ಭಾಸತೇ ಸೇತಿ
ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡುವವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ಯಾವುದೂ ವಸ್ತುವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಶೂನ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಶೂನ್ಯವಲ್ಲದುದೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಕಾಣಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭ್ರಮೆಯಷ್ಟೆ.
ಅಸ್ವಭಾವಸ್ವಭಾವೋ ಽಯಂ ಸರ್ಗೋ ಽಹನ್ತಾದಿವೇದನಃ । ಸ್ವಭಾವೈಕಸ್ವಭಾವೇನ ನಿರ್ವಾಣೀಕ್ರಿಯತಾಂ ಸ್ವಯಮ್
ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ, 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೂ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದವು. ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ತಾನೇ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಯತ್ರಾದಿತ್ಯೋ ಭವೇತ್ ತತ್ರ ಯಥಾಲೋಕಸ್ ತಥಾ ಭವೇತ್ । ಪರಂ ವಿಷಯವೈರಸ್ಯಂ ಯತ್ರ ತತ್ರ ಪ್ರಬುದ್ಧಧೀಃ
ಯಾವೆಡೆಗೆ ಸೂರ್ಯನಿದ್ದಾನೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತ ಮನಸ್ಸು ಇರುತ್ತದೆ.
ಅಕರ್ತೃಕರ್ಮಕರಣಮ್ ಅದೃಶ್ಯದ್ರಷ್ಟೃದರ್ಶನಮ್ । ಜಗದ್ ಅಗ್ರಾಹ್ಯಮ್ ಅಸ್ಫಾರಮ್ ಅಭಿತ್ತೌ ಚಿತ್ರಮ್ ಉತ್ಥಿತಮ್
ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವವನು, ಕ್ರಿಯೆ, ಸಾಧನವೇ ಇಲ್ಲ. ನೋಡುವವನು, ನೋಡುವುದು, ಕಾಣುವದು ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಜಗತ್ತು ಹಿಡಿಯಲಾಗದದು, ಅಳವಿಲ್ಲದದು, ಭಿನ್ನತೆ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾದ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ.
ನ ಚೋತ್ಥಿತಂ ಕಿಞ್ಚನ ವಾ ಶಾನ್ತೇ ಶಾನ್ತಂ ತಥಾ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಅನಾಮಯಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸತ್ಯಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್ ಏವ ತತ್
ಶಾಂತವಾದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉದಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏನೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ನಿಜವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ.
ಚಿಚ್ಚಮತ್ಕಾರಮಾತ್ರಾತ್ಮಕಲ್ಪನಾರಙ್ಗರಞ್ಜನಾಃ । ಸಙ್ಖ್ಯಾತುಂ ಕೇನ ಶಕ್ಯನ್ತೇ ಖೇ ಜಗಚ್ಚಿತ್ರಪುತ್ರಿಕಾಃ
ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಪಟಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಚೈತನ್ಯದ ಆಟಗಳು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಲ್ಪಿಸಿದ ದೃಶ್ಯಗಳು. ಇವನ್ನು ಎಣಿಸುವುದು ಯಾರು ಸಾಧ್ಯ?
ರಸಭಾವವಿಕಾರಾಢ್ಯಂ ನೃತ್ಯನ್ತ್ಯೋ ಽಭಿನಯೈರ್ ನವೈಃ । ಪರಮಾಣುಂ ಪ್ರತಿ ಪ್ರಾಯẖ ಖೇ ಸ್ಫುರನ್ತ್ಯೋ ಽಮ್ಬರಾತ್ಮಿಕಾಃ
ವಿವಿಧ ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹೊಸ ಹೊಸ ನೃತ್ಯಚಲನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪವಾದ ಆ ರೂಪಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿನತ್ತ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಹರಡುತ್ತವೆ.
ಸರ್ವರ್ತುಶೇಖರಧರಾ ದಿಗ್ಬಾಹುಲತಿಕಾಕುಲಾಃ । ಪಾತಾಲಪಾದಲತಿಕಾ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಶಿರೋಧರಾಃ
ಅವು ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳ ಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕೈಗಳಂತೆ ಲತೆಯಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿವೆ; ಅವುಗಳ ಬೇರುಗಳು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ, ತಲೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಿರೀಟದಂತೆ ಮೆರೆದಿವೆ.
ಚನ್ದ್ರಾರ್ಕಲೋಲನಯನಾಸ್ ತಾರೋತ್ಕರತನೂರುಹಾಃ । ಸಪ್ತಲೋಕಾಙ್ಗಲತಿಕಾḫ ಪರಿತೋ ಽಚ್ಛಾಮ್ಬರಾಮ್ಬರಾಃ
ಚಂದ್ರನ ಹಾಗು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಸಡಿಲವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮೆರೆಸುವ ದೇಹಗಳು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಬ್ಬಿರುವ ಏಳು ಲೋಕಗಳ ಬೆರಳುಗಳು, ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಶುದ್ಧವಾದ ಆಕಾಶದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ.
ದ್ವೀಪಾಮ್ಬುರಾಶಿವಲಯಾ ಲೋಕಾಲೋಕಾದ್ರಿಮೇಖಲಾಃ । ಭೂತಭಾವಚಲಜ್ಜೀವಾḫ ಪ್ರವಹತ್ಪ್ರಾಣಮಾರುತಾಃ
ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವುದು, ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತದಿಂದ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿರುವುದು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ತುಂಬಿರುವುದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ.
ವನೋಪವನವಿನ್ಯಾಸಹಾರಕೇಯೂರಭೂಷಿತಾಃ । ಪುರಾಣವೇದವಚನಾẖ ಕ್ರಿಯಾಫಲವಿಲೋಚನಾಃ
ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ತೋಟಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಅವುಗಳ ಮಾತುಗಳು ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ವಚನಗಳಾಗಿವೆ, ಅವುಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕರ್ಮಫಲದ ಕಡೆ ನೆಟ್ಟಿದೆ.
ತ್ರಿಜಗತ್ಪುತ್ರಿಕಾನೃತ್ತಂ ಯದ್ ಇದಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಪುರಃ । ಬ್ರಹ್ಮವಾರಿದ್ರವತ್ವಂ ತತ್ ತದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾನಿಲಚೋಪನಮ್
ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಪುತ್ರಿಯರ ನೃತ್ಯವು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ತಳಪಾಡಿನಂತೆ ಹರಿದು ಹೋಗುವುದು, ಅದರ ಚಲನೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಗಾಳಿಯ ಆಟವಾಗಿದೆ.