ಆಯುರ್ ವಾಯುಚಲತ್ಪತ್ತ್ರಲಮ್ಬಾಮ್ಬುಕಣಭಙ್ಗುರಮ್ । ಪರಲೋಕಮಹಾವ್ಯಾಧಿರ್ ಯತ್ನೇನಾಶು ಚಿಕಿತ್ಸ್ಯತಾಮ್
ಬದುಕು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಎಲೆ ಅಥವಾ ಬಿದ್ದಿಹೋಗುವ ನೀರಿನ ಹನಿಯಂತೆಯೇ ನಾಜೂಕಾಗಿದೆ; ಪರಲೋಕದ ಭಾರಿ ರೋಗವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಮತ್ತು ಯತ್ನದಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ಪರಲೋಕಮಹಾವ್ಯಾಧೌ ಯತ್ನೇನಾಶು ಚಿಕಿತ್ಸಿತೇ । ದೃಷ್ಟಲೋಕಮಯೋ ವ್ಯಾಧಿಸ್ ಸ್ವಯಮ್ ಆಶೂಪಶಾಮ್ಯತಿ
ಪರಲೋಕದ ಭಾರಿ ರೋಗವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಮತ್ತು ಯತ್ನದಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕಾಣುವ ಲೋಕದ ರೋಗವು ತಾನೇ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಂವಿನ್ಮಾತ್ರಂ ವಿದುರ್ ಜನ್ತುಂ ತಸ್ಯ ಪ್ರಸರಣಂ ಜಗತ್ । ಪರಮಾಣೂದರೇ ಽಪ್ಯ್ ಅಸ್ತಿ ತಚ್ ಛೈಲಶತವಿಸ್ತರಮ್
ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಯೂ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯವೇ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಈ ಜಗತ್ತು. ಅದು ಅಣುವಿನೊಳಗೆಯೂ ಇದೆ, ಶತಪರ್ವತಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಬಹುದು.
ಯತ್ ಸಂವಿದḫ ಪ್ರಸರಣಂ ರೂಪಾಲೋಕಮನಾಂಸಿ ತತ್ । ವ್ಯೋಮನ್ಯ್ ಏವಾನುಭೂಯನ್ತೇ ನಾತಸ್ ಸತ್ಯೋ ಜಗದ್ಭ್ರಮಃ
ಯಾವುದೇ ಚೈತನ್ಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೂ — ರೂಪಗಳು, ದೃಶ್ಯಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೇ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಭ್ರಮೆ ನಿಜವಲ್ಲ.
ಪ್ರಲಯೇಷ್ವ್ ಅಪಿ ದೃಷ್ಟೇಷು ಜಗದ್ದೃಶ್ಯಾಭ್ರವಿಭ್ರಮಾಃ । ನ ನಶ್ಯನ್ತಿ ನ ಜಾಯನ್ತೇ ಭ್ರಾನ್ತಿಮಾತ್ರೈಕರೂಪಿಣಃ
ಲಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜಗತ್ತಿನ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮೋಡದಂತೆ ಭ್ರಮೆಗಳು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅವು ಭ್ರಮೆಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿವೆ.
ಭೋಗಪಙ್ಕಾರ್ಣವೇ ಮಗ್ನ ಆತ್ಮಾ ನೋತ್ತಾರ್ಯತೇ ಯದಿ । ಸ್ವಪೌರುಷಚಮತ್ಕೃತ್ಯಾ ತದ್ ಉಪಾಯೋ ಽಸ್ತಿ ನೇತರಃ
ಭೋಗದ ಕೆಸರಿನ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಆತ್ಮನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹೊರಬರದೆ ಇದ್ದರೆ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಾಯವೂ ಇಲ್ಲ.
ಅಜಿತಾತ್ಮಾ ಜನೋ ಮೂಢೋ ರೂಢೋ ಭೋಗೈಕಕರ್ದಮೇ । ಆಪದಾಂ ಪಾತ್ರತಾಮ್ ಏತಿ ಪಯಸಾಮ್ ಇವ ಸಾಗರಃ
ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜಯಿಸದೆ, ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಭೋಗಗಳ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹೂಣಾದವನು, ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೇಗೆ ಸಮುದ್ರವು ಎಲ್ಲ ನೀರನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ ಹೀಗೇ.
ಜೀವಿತಸ್ಯ ಯಥಾ ಬಾಲ್ಯಂ ದೃಷ್ಟಂ ಪ್ರಥಮಕಲ್ಪಿತಮ್ । ನಿರ್ವಾಣಸ್ಯ ತಥಾ ಭೋಗಸನ್ತ್ಯಾಗೋ ರಾಗಶಾನ್ತಿದಃ
ಹೆಗ್ಗುರುತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲ ಹಂತವಾಗಿ ನೋಡಿದಂತೆ, ಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ಅಂದರೆ ಆಸೆ-ಮೋಹ ಶಮನವಾಗುವುದು, ಮುಕ್ತಿಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ.
ತಜ್ಜ್ಞಸ್ಯ ಜೀವಿತನದೀ ಸಕಲ್ಲೋಲಾಪ್ಯ್ ಅಸಮ್ಭ್ರಮಾ । ಸಮಂ ವಹತಿ ಸೋಮ್ಯೈವ ಚಿತ್ರಸಂಸ್ಥೇವ ನೀರಸಾ
ಇದನ್ನು ಅರಿತವನಿಗೆ ಜೀವನದ ನದಿ, ಎಷ್ಟೇ ಅಲೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದ ದೃಶ್ಯವಂತೆ, ನಿಜವಾದ ರಸವಿಲ್ಲದೆ, ಸಮವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.
ಅಜ್ಞಜೀವಿತನದ್ಯಸ್ ತು ರಸೇನಾತ್ಯನ್ತಭೀಷಣಾಃ । ಆವರ್ತಾವೃತ್ತಿವಿಕ್ಷೋಭಕಲ್ಲೋಲಾಸ್ ಸಹವಾಹಿನಃ
ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಜೀವನದ ನದಿಗಳು, ಭೋಗರಸದಿಂದ ತುಂಬಿ, ತುಂಬಾ ಭಯಾನಕವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತು, ಆವರ್ತ, ಗದ್ದಲದ ಅಲೆಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತವೆ.
ಸರ್ಗವೇಗಾḫ ಪ್ರವಲ್ಗನ್ತಿ ಸಂವಿತ್ಪ್ರಸರಲೇಶಕಾಃ । ದ್ವಿಚನ್ದ್ರಬಾಲವೇತಾಲಮೃಗಾಮ್ಬುಸ್ವಪ್ನಮೋಹವತ್
ಸೃಷ್ಟಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಈ ಅಲೆಗಳು ಎದ್ದೇಳುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹರಡಿರುತ್ತದೆ. ಅವು ಎರಡು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಕಾಣುವ ಭ್ರಮೆ, ಮಕ್ಕಳ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮಾತು, ಮೃಗಮಾಯೆ, ನೀರಿನ ಮೃಗತ್ರಿಷ್ಣೆ, ಕನಸು ಅಥವಾ ಮೋಹದಂತೆಯೇ.
ಸಂವಿದ್ವಾರಿತರಙ್ಗೌಘಾ ಭಾನ್ತಿ ಸರ್ಗಾಸ್ ಸಹಸ್ರಶಃ । ವಿಚಾರಿತಾಸ್ ತ್ವ್ ಅಸತ್ಯಾಸ್ ತೇ ಸತ್ಯಾಸ್ ತ್ವ್ ಅನುಭವಭ್ರಮಾತ್
ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಲೆಗಳು ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ, ಅವು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅನುಭವದ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಅವು ನಿಜವಾದಂತಾಗಿವೆ.
ಜಗನ್ತ್ಯ್ ಆಕಾಶಕೋಶೇ ಽಪಿ ಸಂವಿತ್ಪ್ರಸರಣಭ್ರಮಾತ್ । ಸನ್ತೀವಾಪ್ಯ್ ಅನುಭೂಯನ್ತೇ ನ ತು ಸತ್ಯಾನಿ ತಾನಿ ಹಿ
ಆಕಾಶದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಜಗತ್ತುಗಳು ಜ್ಞಾನ ಹರಡುವ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಇದ್ದಂತಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಂವಿದ್ವಿಕಾಸಪಯಸೋ ಬುದ್ಬುದಸ್ ಸರ್ಗವಿಭ್ರಮಃ । ಅಹಮ್ ಇತ್ಯಾದಿಸದ್ಭಾವವಿಕಾರಾಕಾರರೂಪವಾನ್
ಜ್ಞಾನವು ಹರಡುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬುಗುರಿಗಳಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭ್ರಮೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಇರುವಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತದೆ.
ಸಂವಿನ್ನಿರ್ವಾಣಮ್ ಅಜಗತ್ ಸಂವಿದುನ್ಮೀಲನಂ ಜಗತ್ । ನಾನ್ತರ್ ನ ಬಾಹ್ಯಂ ನಾಸತ್ಯಂ ನ ಸತ್ಯಂ ಸರ್ವಮ್ ಏವ ತತ್
ಚೇತನವೇ ನಿರ್ವಾಣ, ಜಗತ್ತಿಲ್ಲದಾಗ ಚೇತನವೇ ಜಗತ್ತಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಳಗೋ ಹೊರಗೋ ಇಲ್ಲ, ಸುಳ್ಳು ಸತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ — ಎಲ್ಲವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ.
ಚಿದ್ರೂಪಮ್ ಅಜಮ್ ಅವ್ಯಕ್ತಮ್ ಏಕಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್ ಈಶ್ವರಮ್ । ಸ್ವತ್ವಭಾವತ್ವರಹಿತಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾನ್ತಾತ್ಮ ಖಾದ್ ಅಪಿ
ಚೇತನದ ಸ್ವರೂಪ ಜನನವಿಲ್ಲದದು, ವ್ಯಕ್ತವಾಗದದು, ಒಂದೇ ಒಂದು, ನಾಶವಾಗದದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಳುವದು; ಸ್ವಂತತ್ವವಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮವು ಆಕಾಶಕ್ಕೂ ಮೀರಿದೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ನಿಸ್ಸ್ವಭಾವಸ್ಯ ಸರ್ಗಸಂವೇದನೇ ಸ್ವತಃ । ಸ್ಪನ್ದನೇ ಪವನಸ್ಯೇವ ಕಾರಣಂ ನೋಪಯುಜ್ಯತೇ
ಯಾವುದೇ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅನುಭವ ಸ್ವತಃ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಗೆ ಕಾರಣ ಬೇಕಾಗದಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಪ್ನಾನುಭವವದ್ ಭಾನ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಬ್ಧೌ ಬ್ರಹ್ಮವೀಚಯಃ । ಸರ್ಗತಾ ವಸ್ತುತಸ್ ತ್ವ್ ಅತ್ರ ನ ಸ್ವಪ್ನೋ ನ ಚ ಸರ್ಗತಾ
ಹಾಗೆನೇ ಕನಸು ಅನುಭವವಾಗುವಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಲೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕನಸೂ ಇಲ್ಲ, ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಏಕಮ್ ಏವ ನಿರಾಭಾಸಮ್ ಅಚಿತ್ತ್ವಮ್ ಅಜಡಂ ಸಮಮ್ । ನ ಸನ್ ನಾಸನ್ ನ ಖಂ ನಾಖಮ್ ಇದಮ್ ಅದ್ವಯಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್
ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಇದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ರೂಪವಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ, ಜಡವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ; ಅದು ಇರುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಇಲ್ಲದೂ ಅಲ್ಲ, ಆಕಾಶವೂ ಅಲ್ಲ, ಆಕಾಶವಲ್ಲದೂ ಅಲ್ಲ—ಇದು ಏಕಮಾತ್ರ, ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿದೆ.
ಯಥಾಸ್ಥಿತಸ್ಯೈವ ಸತೋ ಯಸ್ಯಾಸಂವೇದನಾತ್ಮಕಮ್ । ಸಂವಿತ್ಪ್ರಶಮನಂ ಜಾತಂ ತಮ್ ಆಹುರ್ ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್
ಯಾರು ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಅರಿವಿನಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅರಿವಿನ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಸತೋ ಽಪಿ ಮೃಣ್ಮಯಸ್ಯೇವ ಯಸ್ಯಾಸಂವೇದನಾತ್ಮಕಮ್ । ಸಾಹಂ ಜಗದ್ ವಿಗಲಿತಂ ತಮ್ ಆಹುರ್ ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್
ಇರುವುದಕ್ಕೂ, ಮಣ್ಣಿನ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ, ಅರಿವಿನಿಲ್ಲದ ಸ್ವಭಾವ ಬಂದಾಗ, 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವವೂ ಜಗತ್ತೂ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಯಥಾ ಶಾಮ್ಯತ್ಯ್ ಅಸಙ್ಕಲ್ಪಾತ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪನಗರಂ ತಥಾ । ವೇದನೋತ್ಥಂ ಜಗದ್ ಅಹಂ ಚೇತಿ ಶಾಮ್ಯತ್ಯ್ ಅವೇದನಾತ್
ಯಾವಂತೆ ಕಲ್ಪನೆಯ ನಗರವು ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದಾಗ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಜಗತ್ತು, 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವ ಮತ್ತು ಅನುಭವ—allವು ಅರಿವಿಲ್ಲದಾಗ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತವೆ.
ಸ್ವಭಾವವರ್ಜಂ ಶಬ್ದಾರ್ಥಾಸ್ ಸರ್ವ ಏವ ಸಹೇತುಕಾಃ । ಸ್ವಭಾವಸ್ಯ ತು ಯೋ ಹೇತುರ್ ಮುಕ್ತೇಸ್ ತದ್ ಅನುಭಾವನಮ್
ಪದಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳ ಅರ್ಥಗಳಿಗೂ ಸ್ವಂತ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದುದು ಮುಕ್ತಿಯ ಅನುಭವವೇ.
ನ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಪದಾರ್ಥಸ್ಯ ಸ್ವಭಾವೋ ಽಸ್ತೀಹ ಕಶ್ಚನ । ಮಹಾಚಿದಮ್ಬುದ್ರವತಾಸ್ ಸರ್ವಾ ಏವಾನುಭೂತಯಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಸ್ತುವಿಗೂ ಸ್ವಂತ ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳೂ ಮಹಾ ಚೈತನ್ಯ ಸಾಗರದಂತಿವೆ.
ಮಹಾಚಿದನಿಲಸ್ಪನ್ದಾ ಏತಾ ಏವಾನುಭೂತಯಃ । ಏತಾಸ್ ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಗಗನಶೂನ್ಯತಾ ಇತಿ ಬುಧ್ಯತಾಮ್
ಈ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮಹಾ ಚೈತನ್ಯವೆಂಬ ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಂತಿವೆ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮನಾಕಾಶದ ಶೂನ್ಯತೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ.
ವಾತಸ್ಪನ್ದಾವ್ ಇವಾಭಿನ್ನೌ ಬ್ರಹ್ಮಸರ್ಗೌ ವಿಭಿನ್ನತಾ । ತಯೋಸ್ ತ್ವ್ ಅಸತ್ಯಾ ಸ್ವಭ್ರಾನ್ತೇಸ್ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸ್ವಮರಣೋಪಮಾ
ಹಗುರ ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಗಳೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಕೇವಲ ಸುಳ್ಳು ಭ್ರಮೆ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವಂತ ಮರಣದ ಅನುಭವದಂತಿದೆ.
ಭ್ರಾನ್ತಿಸ್ ತು ತಾವತ್ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವಿಚಾರೋ ಯಾವದ್ ಅಸ್ಫುಟಃ । ವಿಚಾರೇ ತು ಸ್ಫುಟೇ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಬ್ರಹ್ಮತಾಮ್ ಏವ ಗಚ್ಛತಿ
ವಾಸ್ತವದ Tatva-vichara ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ಭ್ರಮೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಚಾರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದಾಗ, ಆ ಭ್ರಮೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ.
ಭ್ರಾನ್ತಿಸ್ ತ್ವ್ ಅಸತ್ಯಾವಸ್ತ್ವ್ ಏವ ಪ್ರೇಕ್ಷಯಾತೋ ನ ಲಭ್ಯತೇ । ಶಶಶೃಙ್ಗವದ್ ಅತ್ಯಚ್ಛಮ್ ಅತೋ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಶಿಷ್ಯತೇ
ಭ್ರಮೆ ಅಸತ್ಯವಾದದ್ದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಮೊಲದ ಕೊಂಬಿನಂತೆ ಕಾಣದದ್ದು; ಹೀಗಾಗಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಅನಾದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಮ್ ಅನನ್ತಮ್ ಅಚ್ಛಂ ಸಮಂ ಶಿವಂ ಶಾಶ್ವತಮ್ ಏಕಮ್ ಏವ । ಸರ್ವಾಂ ಜರಾಮೋಹವಿಕಾರಭಾರಭ್ರಾನ್ತಿಂ ವಿಮುಚ್ಯಾಮ್ಬರಭಾವಮ್ ಏಹಿ
ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲದ, ಅನಂತ, ನಿರ್ಮಲ, ಸಮ, ಶುಭ, ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಆದ ಆಕಾಶದಂತಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಾ; ಎಲ್ಲಾ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು.
ಪ್ರಾಪ್ತೇಷು ಸುಖದುẖಖೇಷು ಯೋ ನಶ್ಯತಿ ಸ ನಶ್ಯತಿ । ಯೋ ನ ನಶ್ಯತ್ಯ್ ಅನಾಶೋ ಽಸಾವ್ ಅಲಂ ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶನೈಃ
ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಬಂದಾಗ ಯಾರು ನಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ನಶಿಸದವರೋ, ಅವರು ಅವಿನಾಶಿಗಳಾಗಿ, ಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಪದೇಶಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.