ಯ ಆಸನ್ನಫಲೋ ಭಾವಸ್ ಸ್ವವಶೇನಾವಶೇನ ವಾ । ಸರ್ವಭಾವೋಪಮರ್ದೇನ ಸ ಏವಾಗ್ರೇ ವಿಲೋಕ್ಯತೇ
ಯಾವ ಭಾವನೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಕಾರಣದಿಂದ ಆಗಲಿ, ಫಲ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆಯೋ, ಅದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಹಾಕಿ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಶುಭಮ್ ಅಸ್ತು ಮಮೇದಾನೀಂ ಚಿರಂ ಮಾಶುಭಮ್ ಅಸ್ತು ಮೇ । ಆಕೀಟಾಮರಮ್ ಆಶೈಷಾ ಕ್ಷೀಯತೇ ನ ಕದಾಚನ
'ಈಗ ನನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಬಹುಕಾಲ ದುಃಖ ಬಾರದಿರಲಿ' ಎಂಬ ಆಶೆ, ಸಣ್ಣ ಕೀಟದಿಂದ ದೇವತೆಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ; ಆ ಆಶೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು.
ಕ್ಷೀಯತೇ ಭಾವನೈಷಾನ್ತẖ ಕೇವಲಂ ವಿದಿತಾತ್ಮನಃ । ಆಕಾಶವಿಶದಶ್ ಶಾನ್ತೋ ಜ್ಞḫ ಪ್ರನಿರ್ವಾತಿ ಶಾಮ್ಯತಿ
ಈ ಆಶೆ ಸ್ವರೂಪವು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾದವನಲ್ಲೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆತನು ಆಕಾಶದಂತೆ ಪವಿತ್ರನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಗೆ ತಲುಪಿದವನು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಜಡಶ್ ಚೇತ್ ತತ್ ಪುರೋ ಭಾವಾನ್ ಮೃತೌ ಕಾಂಶ್ಚಿನ್ ನ ಪಶ್ಯತಿ । ಅಜಡಶ್ ಚೇತ್ ತದಭ್ಯಸ್ತೈರ್ ಭಾವೈರ್ ಆಕ್ರಮ್ಯತೇ ಽವಶಃ
ಯಾವನಾದರೂ ಜಡನಾದರೆ, ಅವನು ಸಾಯುವಾಗ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಡನಲ್ಲದವನು, ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅವನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೋ, ಅವು ಅವನನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಏವಮ್ ಆಕಾಶರೂಪೋ ಽಸೌ ಜೀವಸ್ ಸಂವೃತವಾಸನಃ । ತಂ ಮುಹೂರ್ತಂ ಜಡಾವಸ್ಥೋ ಯುಗಂ ಯಾತಂ ಪ್ರಪಶ್ಯತಿ
ಹೀಗೆ, ಈ ಜೀವನು ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ವರೂಪ ಹೊಂದಿದ್ದು, ತನ್ನೊಳಗಿನ ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಜಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಯುಗವೇ ಕಳೆದಂತಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಅಭವಂ ಪ್ರಾಗ್ ಅಹಂ ಜನ್ತುರ್ ಮೃತಸ್ ತತ್ರಾಸ್ಮಿ ಬನ್ಧುಷು । ಯುಗಮ್ ಅತ್ರ ಪರಿಕ್ಷೀಣಮ್ ಅಭಿಪಶ್ಯತಿ ಸ ಕ್ಷಣಾತ್
ನಾನು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಈ ಬಂಧುಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಜೀವನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಯುಗವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದಂತಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಮುಹೂರ್ತ ಏವ ಸಞ್ಜಾತೇ ಸ ಜೀವೋ ಯುಗನಿಶ್ಚಯೇ । ಇಹ ಜಾತು ಪ್ರವೃತ್ತೋ ಽಸ್ಮಿ ದೇಶ ಇತ್ಯ್ ಅವಬುಧ್ಯತೇ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಜೀವಿ ತನ್ನೊಳಗೆ, 'ಈ ಊರಲ್ಲಿ ನಾನು ಈಗಿನಿಂದಲೇ ಜೀವನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಅಭವಂ ಪ್ರಾಗ್ ಅಹಂ ಜನ್ತುರ್ ಮೃತಸ್ ತತ್ರಾಸ್ಮಿ ಬನ್ಧುಷು । ತತẖ ಕೃತಾ ಮೇ ಸ್ವಜನೈḫ ಪಿಣ್ಡದಾನಾದಿಕಾẖ ಕ್ರಿಯಾಃ
ಹಿಂದೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ನಡುವೆ ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿ ಆಗಿದ್ದೆ; ನಂತರ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರು ನನಗಾಗಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.
ತಾಭಿರ್ ಲಬ್ಧಶರೀರೇಣ ಮಯಾ ಸುಕೃತದುಷ್ಕೃತೇ । ಭುಕ್ತೇ ಚಿರತರಂ ಕಾಲಂ ಜಾತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅದ್ಯೇತ್ಥಮ್ ಉತ್ಥಿತಃ
ಆ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ನನಗೆ ದೇಹ ದೊರಕಿತು; ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದರಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ಅನುಭವಿಸಿದೆ; ಈಗ ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
ಇತ್ಥಂ ಮುಹೂರ್ತ ಏವಾಸೌ ಗತೇ ಪ್ರತ್ಯಯವಾನ್ ಭವನ್ । ಸ್ವವಾಸನಾನುಸಾರೇಣ ದೇಹಮ್ ಆತ್ಮನಿ ಪಶ್ಯತಿ
ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಂದಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ದೇಹವಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಮುಹೂರ್ತೇ ಸುಚಿರಂ ಕಾಲಮ್ ಅಶರೀರಶ್ ಶರೀರಕಮ್ । ಚಿನೋತಿ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಅಭ್ಯೇತಿ ಜೀವಸ್ ಸ್ವಪ್ನಂ ಭವಾನ್ ಇವ
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಜೀವಿ ದೇಹವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ — ಹಗುರವಾಗಿ ಕನಸಿಗೆ ಹೋದಂತೆ.
ಅಶ್ರೇಷ್ಠಯಾ ವಾಸನಯಾ ದುಷ್ಟಾತ್ಮಫಲವಾನ್ ಅಹಮ್ । ದುẖಖವಾನ್ ಅಧಮೋ ಜಾತ ಇತಿ ಪಶ್ಯತಿ ಜೀವಕಃ
ಕೆಳಮಟ್ಟದ ವಾಸನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ಫಲದಿಂದ, ಜೀವಿ ತನ್ನನ್ನು ದುಃಖಭರಿತನೂ, ಹೀನನೂ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಧಾನಯಾ ವಾಸನಯಾ ಪ್ರಧಾನಫಲವಾನ್ ಅಹಮ್ । ಜಾತḫ ಪ್ರಧಾನ ಏವೇತಿ ಚಿನೋತ್ಯ್ ಆತ್ಮಾನಮ್ ಆತ್ಮನಾ
ಮುಖ್ಯವಾದ ವಾಸನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮುಖ್ಯ ಫಲದಿಂದ, ಆತನು ತನ್ನನ್ನು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಾನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಜೀವ ಏವಮ್ ಅದೇಹೋ ಽಪಿ ಸದೇಹತ್ವಮ್ ಉಪಾಗತಃ । ದೇಶಕಾಲಕ್ರಮಪ್ರೌಢಂ ಪರಲೋಕಂ ಪ್ರಪಶ್ಯತಿ
ಈ ರೀತಿ, ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಜೀವಿಯೂ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದವನಾಗಿ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಕ್ರಮದಿಂದ ಪಕ್ವವಾದ ಪರಲೋಕವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಅಯಂ ಸ ಪರಲೋಕೋ ಮೇ ಧರ್ಮರಾಜನರಾ ಇಮೇ । ಅಯಂ ನೀತೋ ಽಸ್ಮಿ ನೇಯೋ ಽಯಂ ಮಮೇದಂ ತತ್ತ್ವಮ್ ಈಹಿತಮ್
ಈ ಪರಲೋಕವೇ ನನಗೆ, ಇವರು ಧರ್ಮದ ರಾಜರು, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವನನ್ನು ಕೂಡ ತರುವವರು, ಇದು ನನ್ನದು, ನಾನು ಹುಡುಕಿದ ಸತ್ಯವೇ ಇದಾಗಿದೆ.
ಪರಲೋಕಭುವಸ್ ತ್ವ್ ಏತಾಸ್ ಸತ್ಯಂ ವಚ್ಮಿ ಪುರಾಕೃತಮ್ । ಪೃಷ್ಟೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಯಂ ಧರ್ಮಭೃತಾ ಚ್ಛಾಯೇಯಂ ಮಮ ಸಾಕ್ಷಿಣೀ
ಈ ಪರಲೋಕದ ಲೋಕಗಳೇ ಇವು, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನನಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು ಈಕೆ ನನ್ನ ನೆರಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಸುಕೃತಂ ದುಷ್ಕೃತಂ ಚೇದಂ ಕರ್ಮ ಮೇ ಪುರತಸ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಅಯಂ ನೀತೋ ಽಸ್ಮಿ ಗಚ್ಛಾಮಿ ಸ್ವರ್ಗಂ ನರಕಮ್ ಏವ ವಾ
ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿವೆ, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೋ ನರಕಕ್ಕೋ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
ಏವಮ್ಪ್ರತ್ಯಯವಾಞ್ ಜೀವೋ ದೀರ್ಘಂ ಸಂಸೃತಿವಿಭ್ರಮಮ್ । ಸಮ್ಪಶ್ಯತಿ ಕ್ಷಣೇನೈವ ಸಂವತ್ಸರಶತೇನ ಚ
ಈ ರೀತಿ ನಂಬಿಕೆಯಿರುವ ಜೀವಿ, ಈ ದೀರ್ಘ ಸಂಸಾರದ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಥವಾ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಾದರೂ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಏಷ ದುẖಖಮಹಾಷಣ್ಡೋ ವಾಸನಾಬೀಜಕೋಟರಾತ್ । ಅಹಮ್ ಇತ್ಯ್ ಆತ್ಮನೋ ವ್ಯಕ್ತಂ ದುರ್ಜಾತಾದ್ ಉಪಜಾಯತೇ
ಈ ದುಃಖದ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡು, ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ವಾಸನೆಗಳ ಬೀಜದಿಂದ, 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಇದು ಕೆಟ್ಟ ಮೂಲದಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.
ನಿಯೋಜಿತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಯಂ ದುẖಖೇ ಸುಖೇ ವಾ ಯೋಜಿತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಯಮ್ । ಅಯಂ ಮೇ ವತ್ಸರೋ ಯಾತ ಇದಂ ವರ್ಷಶತಂ ಗತಮ್
ನಾನು ಈ ದುಃಖಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಅಥವಾ ಈ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಈ ವರ್ಷ ನನಗೆ ಹೋದಂತಾಗಿದೆ, ಈ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕೂಡ ಹೋದವು.
ಏತತ್ ತದ್ ದುಷ್ಕೃತಂ ಭುಕ್ತಮ್ ಏತಾಸ್ ತಾಸ್ ಸ್ವರ್ಗಸಮ್ಪದಃ । ಯೋನ್ಯನ್ತರೇಷು ತಿಷ್ಠನ್ ಹಿ ಸ್ಥಿತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಹಮ್ ಇಹ ದ್ರುಮಃ
ಇದು ಆ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇವು ಆ ಸ್ವರ್ಗದ ಸೌಖ್ಯಗಳು; ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಈಗ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.
ಸ್ಥಿತಾಸ್ಮೀಯಮ್ ಅಹಂ ವಲ್ಲೀ ಸಮ್ಪನ್ನೋ ಽಸ್ಮೀಹ ಷಣ್ಡಕಃ । ಗರ್ದಭೋ ಽಯಮ್ ಅಹಂ ಜಾತಶ್ ಶುಕೋ ಽಯಮ್ ಅಹಮ್ ಆಸ್ಥಿತಃ
ಈಗ ನಾನು ಈ ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ಗಂಡುತನವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಣಿಯಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಈ ಕತ್ತೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಈ ಗಿಳಿಯಾಗಿ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದೇನೆ.
ಮರ್ಕಟೋ ಽಸ್ಮೀಹ ಸಮ್ಪನ್ನಸ್ ಸಮ್ಪನ್ನೋ ಽಸ್ಮೀಹ ತಿತ್ತಿರಿಃ । ಋಕ್ಷೋ ಽಸ್ಮೀಹ ವಟೋ ಽಸ್ಮೀಹ ಮತ್ಸ್ಯೋ ಽಸ್ಮೀಹಾಥ ಕಚ್ಛಪಃ
ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೋತಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಾರಿವಾಳ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಕರಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಲದ ಮರ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೀನು, ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಮೆ.
ಇಹ ವರ್ಷಶತಂ ತಿರ್ಯಗ್ ಇಹ ವರ್ಷಶತಂ ತೃಣಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ನೋಮಿ ಮಾನುಷೀಂ ಜಾತಿಂ ನರೋ ಭೂಯೋ ಭವಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಇಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷ ನಾನು ಪ್ರಾಣಿ, ಇಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷ ನಾನು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿ; ನಂತರ ನನಗೆ ಮಾನವನ ಹುಟ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಪಿಣ್ಡದಾನಾದಿಭಿರ್ ಬನ್ಧುಕೃತ್ಯೈಸ್ ಸತ್ಪುತ್ರಚೇಷ್ಟಿತೈಃ । ಕ್ಷೀಣದುಷ್ಕೃತಸಮ್ಪನ್ನೋ ಭವಾಮಿ ಪುರುಷೋ ಽಧುನಾ
ಬಂಧುಗಳು ಅನ್ನದಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಆಗ ನಾನು ಈಗ ಮನುಷ್ಯನಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಅಯಮ್ ಅಸ್ಯಾಸ್ ಸ್ತ್ರಿಯಾ ಗರ್ಭೇ ಮಾತುರ್ ಅಸ್ಮಿ ನಿಯೋಜಿತಃ । ಗರ್ಭಮಾಸಾಷ್ಟಕೇ ಕ್ಷೀಣೇ ಪಿತುರ್ ಜಾತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಯಂ ಗೃಹೇ
ಈ ಹೆಂಗಸಿನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಾಯಿ ಇರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಾವಧಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತೇನೆ.
ಸ್ಥಿತೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಯಮ್ ಅಹಂ ಬಾಲḫ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಽಸ್ಮಿ ನವಯೌವನಮ್ । ಅಯಂ ಜರಾಮ್ ಅಹಮ್ ಇತಶ್ ಚಿರಾದ್ ಅಯಮ್ ಅಹಂ ಮೃತಃ
ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಗು, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಯೌವನವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ವೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಇತ್ಯಾದ್ಯ್ ಅನುಭವಞ್ ಜೀವೋ ನಿಜವಿಭ್ರಮಜರ್ಜರಃ । ಉಹ್ಯತೇ ವಾಸನಾವಾತ್ಯಾಪರಾವರ್ತೈḫ ಪುನḫ ಪುನಃ
ಈ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಅನೇಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನದೇ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ಆತ್ಮ, ಹಿಂತಿರುಗದ ವಾಸನೆಗಳ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ವಾಸನಾಬಿಲಕಲ್ಲೋಲೈರ್ ವಿವಿಧಾವರ್ತವೃತ್ತಿಭಿಃ । ಜೀವತೃಣ್ಯಾಸ್ ಸ್ಫುರನ್ತೀಮಾಸ್ ಸಂಸಾರೈಕಮಹಾರ್ಣವೇ
ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ವಾಸನೆಗಳ ಅಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ, ಜೀವವು ಒಂದು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಂತೆ, ಈ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತದೆ.
ಜೀವẖ ಕ್ವಚಿತ್ ಸುಷುಪ್ತಸ್ಥẖ ಕ್ವಚಿತ್ ಸ್ಥಾವರತಾಜಡಃ । ಕ್ವಚಿದ್ ವ್ಯಾಧಿಪರಿಮ್ಲಾನẖ ಕ್ವಚಿದ್ ಆಧಿಭಿರ್ ಆತುರಃ
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆತ್ಮವು ಗಾಢನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಿಡದಂತೆಯೇ ಜಡವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರೋಗದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತದೆ.