ಮದಾಭಿಮಾನಮಾತ್ಸರ್ಯಲೋಭಮೋಹಾತಿಶಾಯಿತಾಮ್ । ಬಹಿರ್ ಅಪ್ಯ್ ಆಸ್ಥಿತಾಮ್ ಈಷತ್ ತ್ಯಜತ್ಯ್ ಅಹಿರ್ ಇವ ತ್ವಚಮ್
ಅಹಂಕಾರ, ಅಭಿಮಾನ, ಹಿಂಸೆ, ಲೋಭ, ಮೋಹ ಇವುಗಳು ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾವು ತನ್ನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಸುಟುವಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಚನ್ದನಾಗುರುಗನ್ಧೀನಿ ವನಿತಾಲಿಙ್ಗನಾನ್ಯ್ ಅಪಿ । ಅಪ್ರಾರ್ಥಿತೋಪಯಾತಾನಿ ಸೇವತೇ ಸ್ವಾನ್ಯ್ ಅನಾದರಮ್
ಚಂದನ, ಅಗರು ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧ, ಅಥವಾ ಹೆಂಗಸರ ಅಪ್ಪುಗೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಬೇಡದೆ ಬಂದರೂ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಮಾತೃವತ್ ಪರದಾರಾಣಿ ಪರದ್ರವ್ಯಾಣಿ ಲೋಷ್ಟವತ್ । ಸ್ವಾತ್ಮವತ್ ಸರ್ವಭೂತಾನಿ ಕಾರುಣ್ಯೇನಾಭಿಪಶ್ಯತಿ
ಇತರರ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ, ಪರರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ತುಂಡಿನಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಂತೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಯತ್ ಕರೋತಿ ಯದ್ ಅಶ್ನಾತಿ ಸ್ಪನ್ದತೇ ಯದ್ ಯದ್ ಈಹತೇ । ತದ್ ಆದೌ ಬುದ್ಧಿಭೇದೇನ ಚಿರಂ ಚಾರು ಪರೀಕ್ಷತೇ
ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಏನು ತಿಂದರೂ, ಏನು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೂ, ಮೊದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಬಹುಕಾಲ ಗಮನದಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅವಿಚಾರಾತ್ಮಕಂ ನೈತಿ ನ ಗಚ್ಛತಿ ನ ವಕ್ತಿ ಚ । ನ ದದಾತಿ ನ ಚಾದತ್ತೇ ನ ಚಿನೋತಿ ನ ಚೋಪತಿ
ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನೂ, ಹೋಗುವುದನ್ನೂ, ಮಾತಾಡುವುದನ್ನೂ, ಕೊಡುವುದನ್ನೂ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ, ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನೂ, ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ವ್ಯವಹಾರಾನುವೃತ್ತ್ಯರ್ಥಮ್ ಅವಿರುದ್ಧಂ ಕ್ಷಣಕ್ಷಯಿ । ಹರ್ಷಾಮರ್ಷಾಂಶಮ್ ಆದತ್ತೇ ಗನ್ತೇವಾಲಾತಕಂ ನಿಶಿ
ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಹಾನಿಯಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ಕೋಪದ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನೂ, ಸೇವಕನು ರಾತ್ರಿ ದೀಪವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ದುರ್ದೇಶಂ ದುರಧಿಷ್ಠಾನಂ ದುಸ್ಸಙ್ಗಂ ದುರುಪಾಶ್ರಯಮ್ । ಆಲೋಕ್ಯಮ್ ಅಪಿ ದೇಹಾದಿ ಲಿಪ್ತಂ ತೃಣಮ್ ಇವೋಜ್ಝತಿ
ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಳ, ಕೆಟ್ಟ ಸಂಗತಿ ಅಥವಾ ಅಶುದ್ಧ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಸಹ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವನು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಎಸೆಯುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಯದ್ ಉದರ್ಕಹಿತಂ ಲೋಕ್ಯಂ ಯದ್ ಅನಾಧಿ ಗತಭ್ರಮಮ್ । ತದ್ ಏವ ಹರಿಣೋ ವಾತಮ್ ಇವ ಮೌನೀ ವಿಧಾವತಿ
ಯಾವುದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿತವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದದೋ, ಅದನ್ನು ಹರಣವು ಗಾಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವಂತೆ, ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಹಾರಿಹಾಸವಿಲಾಸಾಸು ಹಾವಭಾವವತೀಷು ಚ । ವೀಕ್ಷತೇ ಭಾವಿನಾಶಾಸು ಸ್ತ್ರೀಷು ಶುಷ್ಕಲತಾಸ್ವ್ ಇವ
ಹಾಸ್ಯವಿಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮಿಂಚುವ, ಆಕರ್ಷಕ ಭಾವಭಂಗಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಅವರ ನಾಶವು ಖಚಿತವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಒಣ ಬಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಇತ್ಥಮ್ಭೂತಮತಿಶ್ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಗುರುಸಜ್ಜನಸೇವನಾತ್ । ಸರಹಸ್ಯಮ್ ಅಶೇಷೇಣ ಯಥಾವದ್ ಅಧಿಗಚ್ಛತಿ
ಇಂತಹ ಮನಸ್ಸು ಗುರುಗಳ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರ ಸೇವೆಯಿಂದ, ಶಾಸ್ತ್ರದ ಎಲ್ಲ ರಹಸ್ಯಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಸಂಸಙ್ಗಾತ್ಮಿಕಾಮ್ ಅನ್ಯಾಂ ತೃತೀಯಾಂ ಯೋಗಭೂಮಿಕಾಮ್ । ತತḫ ಪತತ್ಯ್ ಅಸೌ ಕಾನ್ತḫ ಪುಷ್ಪಶಯ್ಯಾಮ್ ಇವಾಮಲಾಮ್
ಅವನು ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಮೂರನೇ ಯೋಗಭೂಮಿಕೆಗೆ, ಪ್ರಿಯತಮನು ಶುಭ್ರ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುವಂತೆ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
ದುರ್ವ್ಯಾಖ್ಯಾಮ್ ಅಧಿಕವ್ಯಾಖ್ಯಾಮ್ ಊನವ್ಯಾಖ್ಯಾಂ ವಿಹಾಯ ಧೀಃ । ಯಥಾವಚ್ ಛಾಸ್ತ್ರವಾಕ್ಯಾರ್ಥಮ್ ಆದತ್ತೇ ಽಸ್ಯಾತ್ರ ಪಾವನೀ
ಶುದ್ಧವಾದ ಬುದ್ಧಿ, ಕಷ್ಟವಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಾಕ್ಯಗಳ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹಾಗೆಹಾಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಫಲತ್ಯ್ ಅತ್ರಾಸ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥẖ ಕುರ್ವನ್ನ್ ಅನ್ತರ್ ಅಸಙ್ಗತಾಮ್ । ಶಿಕ್ಷಿತಸ್ ಸೂಪಕಾರಸ್ಯ ಸಮ್ಯಕ್ ಸೂಪೋ ರಸೇಷ್ವ್ ಇವ
ಇಲ್ಲಿ ಆತನು ಗ್ರಂಥದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಬ್ಬನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತ ಅಡುಗೆಗಾರನು ವಿವಿಧ ರುಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಯಾರಿಸುವಂತೆ.
ತಾಪಸಾಶ್ರಮವಿಶ್ರಾಮೈḫ ಪಾವನಾಧ್ಯಾತ್ಮಸಙ್ಕಥೈಃ । ಶಿಲಾಶಯ್ಯಾಸನಾಸೀನೋ ಜರಯತ್ಯ್ ಆಯುರ್ ಆತತಮ್
ತಪಸ್ವಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಪವಿತ್ರವಾದ ಆತ್ಮಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಮಲಗುತ್ತಾ, ಆತನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ವನಾವನಿವಿಹಾರೇಣ ಚಿತ್ತೋಪಶಮಶೋಭಿನಾ । ಅಸಙ್ಗಸುಖಸೋಮ್ಯೇನ ಕಾಲಂ ನಯತಿ ನೀತಿಮಾನ್
ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ತೊಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಅಸಕ್ತಿಯ ಮೃದುವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ಕಾಲವನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ನ ತಥಾ ರಮಯನ್ತ್ಯ್ ಏನಂ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾಪ್ರಸರಹಾಸಿನಃ । ನಿವಾಸಾẖ ಕುಸುಮಾಕೀರ್ಣಾ ಯಥಾ ಗಿರಿಗುಹಾಲಯಾಃ
ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಮನೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನು ವಾಸಿಸುವ ಪರ್ವತಗುಹೆಗಳು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.
ದೇವದ್ವಿಜಗುರುಪ್ರಾಜ್ಞಪಣ್ಡಿತಾರ್ಚನಭೋಜನೈಃ । ಅಪರಾಹ್ಣಂ ಕ್ಷಪಯತಿ ಪೂರ್ವಾಹ್ಣಂ ಶ್ರುತಸಜ್ಜನೈಃ
ಅವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನವನ್ನು ದೇವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಗುರುಗಳು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಪೂಜೆಮಾಡಿ, ಭೋಜನ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮುಂಜಾನೆ learned ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಸಂಗಡ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಅನ್ತರಾನ್ತರಸಮ್ಪನ್ನಧರ್ಮ್ಯಾರ್ಥೋಪಾರ್ಜನಕ್ರಮಃ । ಸನ್ತೋಷಾಮೃತತೃಪ್ತಾತ್ಮಾ ಸಾಧ್ವಾಚಾರೇಣ ರಾಜತೇ
ಅವನು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ತೃಪ್ತಿಯ ಅಮೃತದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ, ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸರಸೀಷ್ವ್ ಅಚ್ಛತೋಯಾಸು ಫುಲ್ಲಾಸು ನಲಿನೀಷು ಚ । ಸರಿತ್ಸು ಬಹುಪುಣ್ಯಾಸು ವಾಪೀಷು ಚ ನಿಮಜ್ಜತಿ
ಅವನು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ನೀರಿನ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ, ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯವಂತಾದ ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಆಸನ್ನಚನ್ದ್ರಕರಕೀರ್ಣಸುಧಾರಸಾಸು ಪುಷ್ಪೋಪಕಾರಸಮಸೋಮ್ಯಜಲಸ್ಥಲಾಸು । ಗುಞ್ಜದ್ಗುಹಾಸು ರತಮ್ ಏನಮ್ ಅಧಿತ್ಯಕಾಸು ವನ್ಯಾḫ ಫಲೈರ್ ಉಪಚರನ್ತಿ ಮಹಾನುಭಾವಮ್
ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಅಮೃತ ಹನಿಗಳು ಚೆಲ್ಲುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮೃದುವಾದ ನೀರಿನ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಭೇಂಗಾಳುಗಳು ಗುನುಗುಡುವ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತದ ಮೇಲ್ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ಅರಣ್ಯದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಅಭ್ಯಾಸಾಜ್ ಜ್ಞಾನಶಾಸ್ತ್ರಾಣಾಂ ಕರಣಾತ್ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಣಾಮ್ । ಜನ್ತೋರ್ ಯಥಾವದ್ ಏವೇಯಂ ವಸ್ತುದೃಷ್ಟಿḫ ಪ್ರಸೀದತಿ
ಜ್ಞಾನಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಓದುತ್ತಾ, ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
ತೃತೀಯಾಂ ಭೂಮಿಕಾಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಬುದ್ಧೋ ಽನುಭವತಿ ಸ್ವಯಮ್ । ದ್ವಿಪ್ರಕಾರಮ್ ಅಸಂಸಙ್ಗಂ ತಸ್ಯ ಭೇದಮ್ ಇಮಂ ಶೃಣು
ಮೂರನೇ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಜ್ಞಾನಿ, ಸ್ವತಃ ಎರಡು ವಿಧದ ಅಸಂಗತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.
ಅಸಂಸಙ್ಗಸ್ಯ ಭಗವನ್ ಪ್ರಥಮಂ ಬ್ರೂಹಿ ಲಕ್ಷಣಮ್ । ಕಥಯಿಷ್ಯಸಿ ಮೇ ಪಶ್ಚಾದ್ ಅಸ್ಯೈವ ದ್ವಿಪ್ರಕಾರತಾಮ್
ಪೂಜ್ಯನೇ, ಮೊದಲಿಗೆ ಅಸಂಗತಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿ; ನಂತರ ಅದರ ಎರಡು ವಿಧಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸಬಹುದು.
ದ್ವಿಪ್ರಕಾರತ್ವಕಥನಪ್ರಸಙ್ಗೇನೈವ ಲಕ್ಷಣಮ್ । ಅಸಂಸಕ್ತೇಶ್ ಶೃಣುತರಾಂ ದುರಿತಂ ಯೇನ ನಶ್ಯತಿ
ಅಸಂಗತಿಯ ಎರಡು ವಿಧಗಳ ವಿವರಣೆಯಿಂದ ಅದರ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳು, ಇದರಿಂದ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ.
ದ್ವಿವಿಧೋ ಽಯಮ್ ಅಸಂಸಙ್ಗಸ್ ಸಾಮಾನ್ಯಶ್ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಏವ ಚ । ಶೃಣು ಸಾಮಾನ್ಯಮ್ ಏವಾದೌ ಸ ಏವ ಶ್ರೈಷ್ಠ್ಯಮ್ ಏಷ್ಯತಿ
ಈ ಅಸಕ್ತಿಯು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿದೆ: ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಮೊದಲು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದನ್ನು ಕೇಳು; ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಅದು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ನಾಹಂ ಕರ್ತೇಶ್ವರẖ ಕರ್ತಾ ನ ಕಶ್ಚಿದ್ ವಾಥ ಕೋ ಽಪಿ ವಾ । ಇತ್ಯ್ ಅಮಜ್ಜನಮ್ ಅರ್ಥೇಷು ಸಾಮಾನ್ಯಾಸಙ್ಗನಾಮಕಮ್
ನಾನು ಮಾಡುವವನಲ್ಲ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೂ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತಾರೂ ಮಾಡುವವನು ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ, ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವ ಮನಸ್ಸು, ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಸಮ್ಪದ್ಯತ ಇದಂ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕಯಾಪ್ಯ್ ಏವೇಶ್ವರೇಚ್ಛಯಾ । ಭಾವನಾಭಾವನಮ್ ಇತಿ ಸಾಮಾನ್ಯಾಸಙ್ಗನಾಮಕಮ್
ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವು, ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ಅದು ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಆಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ, ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಅಜೋ ಽಹಮ್ ಅವ್ಯಯಾತ್ಮಾಹಮ್ ಅನನ್ತೋ ಽಹಮ್ ಅನಾಮಯಃ । ಅಕರ್ತಾಸ್ಮೀತ್ಯ್ ಅನಿಚ್ಛತ್ವಂ ಸಾಮಾನ್ಯಾಸಙ್ಗನಾಮಕಮ್
ನಾನು ಹುಟ್ಟದವನು, ನಾಶವಾಗದವನು, ಅನಂತನು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವನು, ಮಾಡುವವನಲ್ಲ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು, ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಏವಮ್ ಏವ ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ಪ್ರೇಮಾಣಿ ಚ ಧನಾನಿ ಚ । ಏವಮ್ ಏವಾವಹೀಯನ್ತೇ ಕಸ್ಯ ಕೇವಾತ್ರ ಕರ್ತೃತಾ
ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧನವೂ ಉದಯವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು? ಯಾರಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಕರ್ತೃತ್ವವಿದೆ?
ಆಪಾತರಮಣೀಯಾನಿ ವಿಮರ್ದವಿರಸಾನಿ ಚ । ಕಾಕತಾಲೀಯಯೋಗೇನ ಸುಖಾನ್ಯ್ ಆಯಾನ್ತಿ ಯಾನ್ತಿ ಚ
ಆನಂದಗಳು ಮೊದಲಿಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ರುಚಿಯಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತವೆ. ಕಾಗೆ ಮತ್ತು ತಾಳೆಹಣ್ಣು ಕೂಡಿಬರುವಂತೆಯೇ, ಸುಖಗಳು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೋಗುತ್ತವೆ.