ಏವಂ ಸ್ಥಿತೇ ಮಹಾಸತ್ತ್ವ ಪ್ರಾಣೇಶ ಹೃದಯಪ್ರಿಯ । ಕಿಮ್ ಇದಾನೀಂ ಪ್ರಭೋ ಬ್ರೂಹಿ ರೋಚತೇ ತೇ ಮಹಾಮತೇ
ಈ ರೀತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಪ್ರಾಣಗಳ ಒಡೆಯನೇ, ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಪ್ರಿಯನೇ, ಈಗ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೇ, ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.
ಪ್ರತಿಷೇಧಂ ನ ಜಾನಾಮಿ ನ ಜಾನಾಮ್ಯ್ ಅಭಿವಾಞ್ಛನಮ್ । ಯದ್ ಆಚರಸಿ ತನ್ವಿ ತ್ವಂ ಕದಾಚಿದ್ ವೇದ್ಮಿ ತನ್ ನ ವಾ
ನಾನು ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬಯಕೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಸುಂದರಿಯೇ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮನ್ಮನೋ ನಾಶಕಲನಾಂ ತಥಾ ಸ್ಥಿತಿಕಲಾಂ ಪ್ರಿಯೇ । ನ ಕಾಞ್ಚಿದ್ ಅನುಸನ್ಧಾತುಂ ಜಾನಾತ್ಯ್ ಅಮ್ಬರಸುವ್ರತಮ್
ಪ್ರಿಯೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಶವಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಉಳಿಯುವುದು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಬರವಲ್ಲ. ಅದು ಯಾವದನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಆಕಾಶವು ಏನನ್ನೂ ಹಿಡಿಯದಂತೆ.
ಯದ್ ಏವ ಕಿಞ್ಚಿಜ್ ಜಾನಾಸಿ ತದ್ ಏವ ಕುರು ಸುನ್ದರಿ । ತದ್ ಏವ ಧಾರಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬಂ ಯಥಾ ಮಣಿಃ
ಸುಂದರಿ, ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ಮಾಡು. ನಾನು ಅದನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಹಿರಿದು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೇ ಮಣಿಯು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂತೆ.
ಚೇತಸಾ ವಿಗತೇಚ್ಛೇನ ಯಥಾಪ್ರಾಪ್ತಮ್ ಅನಿನ್ದಿತೇ । ನ ಸ್ತೌಮಿ ನ ಚ ನಿನ್ದಾಮಿ ಯದ್ ಇಚ್ಛಸಿ ತದ್ ಆಚರ
ಕಾಮನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ದೋಷರಹಿತೆಯೆ, ನನಗೆ ಎದುರಾದದ್ದನ್ನು ನಾನು ಹೊಗಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ದೂಷಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಬಯಸಿದಂತೆ ನಡೆ.
ಯದ್ಯ್ ಏವಂ ತನ್ ಮಹಾಭಾಗ ಸಮಾಕರ್ಣಯ ಮನ್ಮತಮ್ । ಆಕರ್ಣ್ಯ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಾತ್ಮಂಸ್ ತದ್ ಏವಾಹರ್ತುಮ್ ಅರ್ಹಸಿ
ಇದು ಹೌದು ಎನಿಸಿದರೆ, ಮಹಾಭಾಗೆ, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನಾದ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳಿದುದನ್ನೇ ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.
ಸರ್ವತ್ರೈಕ್ಯಾವಬೋಧೇನ ಮೌರ್ಖ್ಯಕ್ಷಯಭುವಾಧುನಾ । ನಿರಿಚ್ಛಾಸ್ ತಾವದ್ ಆಕಾಶವಿಶದಾಸ್ ಸಂಸ್ಥಿತಾ ವಯಮ್
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇತನವನ್ನು ಅರಿತುದರಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನವು ದೂರವಾದ ಮೇಲೆ, ಈಗ ನಾವು ಆಶೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇವೆ.
ಯಾದೃಗ್ ಏಷಣಮ್ ಅಸ್ಮಾಕಮ್ ತಾದೃಗ್ ಏತದ್ ಅನೇಷಣಮ್ । ಏಷಣಾನೇಷಣೇ ಭೇದಶ್ ಚಿನ್ಮಾತ್ರೋಲ್ಲಸನೇ ಹಿ ಕಃ
ನಮ್ಮ ಹಂಬಲ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಹಂಬಲವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ; ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಹಂಬಲವಿಲ್ಲದಿಕೆ ಎಂಬ ಭೇದವೇನು ಇದೆ?
ತಸ್ಮಾದ್ ಆದ್ಯನ್ತಮಧ್ಯೇಷು ಯೇ ವಯಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮ । ಮೌರ್ಖ್ಯಮ್ ಏವ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ತ ಏವೇಮೇ ಸ್ಥಿತಾ ಇಹ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾನ್ಯನೇ, ಪ್ರಾರಂಭ, ಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೊರೆದವರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆ.
ಸಾಮ್ಪ್ರತಂ ಪ್ರಕೃತೇನೇಮಂ ಕಾಲಂ ನೀತ್ವಾ ಕ್ರಮೇಣ ವೈ । ವಿದೇಹತಾಂ ಪ್ರಯಾಸ್ಯಾಮಃ ಪ್ರಭೋ ಕಾಲೇನ ಕೇನಚಿತ್
ಈಗ ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಈ ಕಾಲವನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿಸಿ, ಪ್ರಭುವೇ, ಯಾವದಾದರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹಾತೀತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಕುವೆವು.
ವಯಮ್ ಆದ್ಯನ್ತಮಧ್ಯೇಷು ಕೀದೃಶಾಸ್ ತರಲೇ ವದ । ಮೋಹಮ್ ಏಕಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ತಿಷ್ಠಾಮಃ ಕಥಮ್ ಏವ ವಾ
ನಾವು ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರುವವರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಮೋಹವನ್ನೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ನಾವು ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸು.
ವಯಮ್ ಆದ್ಯನ್ತಮಧ್ಯೇಷು ರಾಜಾನೋ ರಾಜಸತ್ತಮ । ಮೋಹಮ್ ಏಕಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ತಿಷ್ಠಾಮಃ ಪುನರ್ ಏವ ತೇ
ರಾಜಸತ್ತಮ, ನಾವು ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರು. ನಾವು ಮೋಹವನ್ನೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ನಿನಗಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ.
ಸ್ವ ಏವ ನಗರೇ ರಾಜಾ ಭವ ತ್ವಂ ಸ್ವಾಸನೇ ಸ್ಥಿತಃ । ಲಲಾಮಭೂತಾ ಕಾನ್ತಾನಾಂ ಮಹಿಷೀ ತೇ ಭವಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲೇ, ನಿನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ರಾಜನಾಗಿರು. ನಾನು ಪ್ರಿಯೆಯರೊಳಗೆ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮಹಾರಾಣಿ ಆಗಿರುತ್ತೇನೆ.
ಸನೃಪಾ ಮತ್ತವಾಸ್ತವ್ಯಾ ನೃತ್ಯನ್ನವವರಾಙ್ಗನಾ । ಸಪತಾಕಾ ಧ್ವನತ್ತೂರ್ಯಾ ಪುಷ್ಪಪ್ರಕರಿಣೀ ಪುರೀ
ಆ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ರಾಜರು, ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ನೃತ್ಯಮಾಡುವ ಸುಂದರಿಯರು, ಹಾರುವ ಧ್ವಜಗಳು, ಘನಘನವೆನ್ನುವ ವಾದ್ಯಗಳು, ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆಯು ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ.
ಲಸದ್ವಲ್ಲ್ಯಾ ಸಮಞ್ಜರ್ಯಾ ರಣತ್ಷಟ್ಪದಯಾ ಸಮಾ । ಮಧುಮಾಸವನಾವಲ್ಯಾ ಚಿರಾದ್ ಭವತು ನಃ ಪ್ರಭೋ
ಪ್ರಭುವೇ, ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ತಾಜಾ ಹಸಿರು ಬಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ ಗೂಡುಹಕ್ಕಿಗಳು ಗಾನ ಮಾಡುವಂತೆ, ಮಧುಮಾಸದ ಮದ್ಯದ ಹಾರವನ್ನು ನಾವು ಬಹುಕಾಲ ಆನಂದಿಸೋಣ.
ಇತಿ ಚೂಡಾಲಯಾ ಪ್ರೋಕ್ತೇ ವಿಹಸ್ಯ ಸ ಶಿಖಿಧ್ವಜಃ । ಪ್ರೋವಾಚ ಮಧುರಂ ವಾಕ್ಯಮ್ ಅಕ್ಷುಬ್ಧಂ ವಿಗತತ್ವರಮ್
ಚೂಡಾಳೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಶಿಖಿಧ್ವಜನು ನಗುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಏವಂ ಚೇತ್ ತದ್ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ಸ್ವಾಯತ್ತಾ ನಸ್ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪೇ । ಸಿದ್ಧಭೋಗಭುವಸ್ ತಾಸು ನಿವಸಾಮೋ ನ ಕಿಂ ಪ್ರಿಯೇ
ಹಾಗಾದರೆ, ವಿಶಾಲಕಾಂತಿ, ಆ ಸ್ವರ್ಗದ ಆನಂದಭೂಮಿಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗಬಹುದಾದರೆ, ಪ್ರಿಯೆ, ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸದೆ ಏಕೆ ಇರಬೇಕು?
ನ ರಾಜನ್ ಮಮ ಭೋಗೇಷು ವಾಞ್ಛಾ ನ ಚ ವಿಭೂತಿಷು । ಸ್ವಭಾವಸ್ಯ ವಶಾದ್ ಏವ ಯಥಾಪ್ರಾಪ್ತೇ ರಮೇ ನೃಪ
ರಾಜನೇ, ನನಗೆ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವೈಭವದಲ್ಲಿಯೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ, ಯಾವುದು ಎದುರಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇನೆ.
ನ ಸುಖಾಯ ಮಮ ಸ್ವರ್ಗೋ ನ ರಾಜ್ಯಂ ನಾಪಿ ನಾಕಿತಾ । ಯಥಾಸ್ಥಿತಮ್ ಅವಿಕ್ಷುಬ್ಧಂ ತಿಷ್ಠಾಮಿ ಸ್ವಸ್ಥಚೇಷ್ಟಿತಾ
ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಸಂತೋಷವಲ್ಲ, ರಾಜ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೀನೋ ಹಾಗೆಯೇ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗಲಾಟೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ.
ಇದಂ ಸುಖಮ್ ಇದಂ ನೇತಿ ಮನನೇ ಕ್ಷಯಮ್ ಆಗತೇ । ಸಮಮ್ ಏವ ಪದೇ ಶಾನ್ತೇ ತಿಷ್ಠಾಮೀಹ ಯಥಾಸುಖಮ್
‘ಇದು ಸಂತೋಷ’ ಅಥವಾ ‘ಇದು ಅಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಗಳು ಮುಗಿದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ, ನನಗೆ ಹಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಇರುತ್ತೇನೆ.
ಯುಕ್ತಮ್ ಉಕ್ತಂ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ತ್ವಯೈತತ್ ಸಮಯಾ ಧಿಯಾ । ಕೋ ವಾರ್ಥಃ ಕಿಲ ರಾಜ್ಯಸ್ಯ ಗ್ರಹೇ ತ್ಯಾಗೇ ಽಪಿ ವಾ ಭವೇತ್
ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಯುಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದೆ, ವಿವೇಕದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತ್ಯಜಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ ಇದೆ?
ಸುಖದುಃಖದಶಾಚಿನ್ತಾಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವಿಗತಮತ್ಸರಮ್ । ಯಥಾಸಂಸ್ಥಾನಮ್ ಏವೇಮೌ ತಿಷ್ಠಾವಸ್ ಸ್ವಸ್ಥತಾಂ ಗತೌ
ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹಸಿವಿನಿಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಹೇಗಿದ್ದೇವೋ ಹಾಗೆಯೇ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥತೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸೋಣ.
ಇತಿ ತತ್ರ ಕಥಾಲಾಪಕಥನೇನ ತಯೋರ್ ದ್ವಯೋಃ । ಕಾನ್ತಯೋಶ್ ಚಿರದಮ್ಪತ್ಯೋರ್ ವಾಸರಸ್ ತನುತಾಂ ಯಯೌ
ಹೀಗೆ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಹುಕಾಲದ dampatigalu ಅಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ದಿನವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಗಿಯಿತು.
ಅಥೋತ್ಥಾಯ ದಿನಾಚಾರಂ ಯಥಾಪ್ರಾಪ್ತಮ್ ಅನಿನ್ದಿತೌ । ಸೋತ್ಕಣ್ಠಾವ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನುತ್ಕಣ್ಠೌ ಚಕ್ರತುಃ ಕಾರ್ಯಕೋವಿದೌ । ಸ್ವರ್ಗಸಿದ್ಧಿಮ್ ಅನಾದೃತ್ಯ ತಸ್ಥತುಃ ಪೂರ್ಣಚೇತಸೌ
ನಂತರ, ಆ ನಿರ್ದೋಷಿ dampatigalu ಎದ್ದು, ತಮ್ಮ ದಿನಚರ್ಯೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದವರಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು.
ಏಕಸ್ಮಿನ್ನ್ ಏವ ಶಯನೇ ತೈಸ್ ತೈಃ ಪ್ರಣಯಚೇಷ್ಟಿತೈಃ । ಸಾ ವ್ಯತೀಯಾಯ ರಜನೀ ತಯೋರ್ ಜೀವದ್ವಿಮುಕ್ತಯೋಃ
ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿವಿಧ ಚಲನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಮುಕ್ತರಾದವರು, ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು.
ತದ್ ಭೋಗಮೋಕ್ಷಸುಖಮ್ ಉತ್ತಮಯೋಸ್ ತಯೋಸ್ ಸ್ವಮ್ ಆಚೇತತೋಃ ಪ್ರಣಯವಾಕ್ಯವಿಲಾಸಗರ್ಭಮ್ । ಉತ್ಕಣ್ಠಿತಂ ಪ್ರಣಯಿನೋರ್ ಘನತಾಂ ನಯನ್ತೀ ದೀರ್ಘಾ ಮುಹೂರ್ತವದ್ ಅಸೌ ರಜನೀ ಜಗಾಮ
ಆ ರಾತ್ರಿ, ಆ ಇಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆನಂದದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳ ಆಟದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಉತ್ಸುಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ, ದೀರ್ಘ ಸಮಯದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗಿತು.
ತತಸ್ ಸಮುದಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ವಿತಮಸ್ಯ್ ಅಮ್ಬರೇ ಸ್ಥಿತೇ । ಸಮುದ್ಗಕಾದ್ ಇವ ಜಗನ್ಮಣಾವ್ ಅಸ್ಮಿನ್ ವಿನಿರ್ಗತೇ
ಆಮೇಲೆ, ಸೂರ್ಯನು ಉದಯವಾದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಕತ್ತಲೆ ದೂರವಾಯಿತು. ಅಂದರೆ, ಪ್ರಪಂಚವೆಂಬ ಮುತ್ತು ತನ್ನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಕಸತ್ಯ್ ಅರುಣೋಪಾನ್ತೇ ಚಕ್ಷುಷೀವಾಮ್ಬುಜಾಕರೇ । ಆಚಾರೇಷ್ವ್ ಇವ ಲೋಕೇಷು ಪ್ರಸೃತೇಷ್ವ್ ಅರ್ಕರಶ್ಮಿಷು
ಆರುಣೋದಯವು ಸೂರ್ಯನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅರಳಿದಾಗ, ಅದು ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದವು, ಜನರೊಳಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ಹೇಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ದಮ್ಪತೀ ತೌ ಸಮುತ್ಥಾಯ ಕೃತಸನ್ಧ್ಯಾಕ್ರಮೌ ಸ್ಥಿತೌ । ಪತ್ತ್ರಾಸನೇ ಮೃದುಸ್ನಿಗ್ಧೇ ಕಾನ್ತೌ ಕಾಞ್ಚನಕನ್ದರೇ
ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಎದ್ದರು, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿ, ಮೃದುವಾದ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳ ಆಸನದಲ್ಲಿ, ಚಿನ್ನದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಥೋತ್ಥಾಯಾತ್ರ ಚೂಡಾಲಾ ರತ್ನಕುಮ್ಭಂ ಕರಸ್ಥಿತಮ್ । .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
ಆಗ, ಅಲ್ಲಿ ಚೂಡಾಲಾ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕುಂಭವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು...