ಸಂಸೃತೌ ಭವಿತವ್ಯಾನಾಮ್ ಅಹೋ ನು ವಿಷಮಾ ಗತಿಃ । ಅಹಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನ್ಯವದ್ ದೈವಾದ್ ಯೂನಾಮ್ ಆಮಿಷತಾಂ ಗತಃ
ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಮರಣಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುವವರ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣವೋ! ನಾನು ಕೂಡ, ಇತರರಂತೆ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಯುವಕರ ಆಸೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ಕಷ್ಟಂ ಮದಪಹಾರೇಣ ಕಲಹೋ ಜಾಯತೇ ಽಧುನಾ । ದಿವಿ ದೇವಕುಮಾರಾಣಾಂ ಕಾಮಾಕುಲಧಿಯಾಮ್ ಇಹ
ಈಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೋದುದರಿಂದ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ದೇವಕುಮಾರರು, ಕಾಮದಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಗುರುದೇವದ್ವಿಜಾತೀನಾಂ ಲಜ್ಜಾಪರವಶಾತ್ಮನಾ । ಕಥಮ್ ಅಗ್ರೇ ಮಯಾ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ಥಾತವ್ಯಂ ಯಾಮಿನೀಸ್ತ್ರಿಯಾ
ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ದ್ವಿಜರು ಎದುರು ನಾನೀಗ ಹೇಗೆ, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿ? ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿ?
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಕ್ಷಣಮ್ ಏಕಂ ಸ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ಮುನೇಸ್ ಸುತಃ । ಧೈರ್ಯಮ್ ಆಲಮ್ಬ್ಯ ಕುಮ್ಭೋ ಽತ್ರ ಪುನರ್ ಆಹ ರಘೂದ್ವಹ
ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಮುನಿಯ ಮಗನು, ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ರಘುವಂಶಜನಿಗೆ ಕುಂಭನು ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಕಿಮ್ ಅಜ್ಞ ಇವ ಶೋಚಾಮಿ ಕಿಂ ಮಮ ಕ್ಷತಮ್ ಆತ್ಮನಃ । ಯಥಾಗತಮ್ ಅಯಂ ದೇಹೋ ಮತ್ತೋ ಽನ್ಯೋ ಽನುಭವಿಷ್ಯತಿ
ನಾನು ಅಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಯಾಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ನನಗೆ ಯಾವ ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ? ಈ ದೇಹವು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತೋ, ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಅನುಭವಿಸುವರು.
ಪರಿದೇವನಯಾ ಕೋ ಽರ್ಥೋ ದೇವಪುತ್ರ ತವೈತಯಾ । ಯದ್ ಆಯಾತಿ ತದ್ ಆಯಾತು ದೇಹಸ್ಯಾತ್ಮಾ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ
ದೇವಪುತ್ರನೇ, ಈ ರೀತಿ ಅಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ದೇಹಕ್ಕೆ ಏನು ಬಂದರೂ ಬರಲಿ; ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಏನೂ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾನಿಚಿದ್ ಯಾನಿ ದುಃಖಾನಿ ಸುಖಾನಿ ವಿಹಿತಾನಿ ವಾ । ತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ದೇಹಸ್ಯ ದೇಹಿನೋ ನ ತು ಕಾನಿಚಿತ್
ಯಾವುದೇ ದುಃಖಗಳು ಅಥವಾ ಸುಖಗಳು ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸೇರಿವೆ; ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸೇರಿಲ್ಲ.
ಯದಿ ತ್ವಮ್ ಅಪಿ ಕಾರ್ಯಾಣಾಮ್ ಅಖೇದಾರ್ಹೋ ಽಪಿ ಖಿದ್ಯಸಿ । ತದ್ ಅನ್ಯೇಷಾಮ್ ಉಪಾಯಸ್ ಸ್ಯಾತ್ ಕ ಇವಾಗಮಭೂಷಣ
ನೀನು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ದಣಿವುದಕ್ಕೇ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲದವನಾದರೂ, ನೀನು ದುಃಖಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇತರರಿಗೆ ಯಾವ ಉಪಾಯ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಅಲಂಕಾರನೇ?
ಖೇದೇ ಽಖೇದೋಚಿತಂ ವಾಚ್ಯಮ್ ಇತಿ ಕಿಂ ಚ ತ್ವಮ್ ಉಕ್ತವಾನ್ । ಇದಾನೀಂ ಸಮತಾಮ್ ಏತ್ಯ ತಿಷ್ಠಾಖಿನ್ನೋ ಯಥಾಸ್ಥಿತಃ
ನೀನು ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತನ್ನೂ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಿದೆ. ಈಗ ಸಮಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇರಿ.
ತಾವ್ ಏವಮಾದಿಭಿರ್ ವಾಕ್ಯೈರ್ ಅನ್ಯೋಽನ್ಯಾಶ್ವಾಸನಂ ಸ್ವಯಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ಸ್ಥಿತೌ ವನೇ ಸ್ನಿಗ್ಧೌ ಸುಹೃದೌ ಖೇದಿನೌ ಮಿಥಃ
ಹೀಗೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು, ದಣಿದರೂ ಕೂಡ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉಳಿದರು.
ಅಥಾರ್ಕಸ್ ತಸ್ಯ ಕುಮ್ಭಸ್ಯ ಸ್ತ್ರೀತ್ವಮ್ ಉತ್ಪಾದಯನ್ನ್ ಇವ । ಜಗಾಮಾಸ್ತಂ ಜಗದ್ದೀಪೋ ದೀಪಸ್ ಸ್ನೇಹಕ್ಷಯಾದ್ ಇವ
ಆಮೇಲೆ, ಆ ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸಿನ ಸ್ವಭಾವ ಮೂಡಿಸಿದಂತೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ಸೂರ್ಯನು, ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದ ದೀಪ ಹೋದಂತೆ, ಅಸ್ತಮಿಸಿದನು.
ವ್ಯವಹಾರಭರೈಸ್ ಸಾರ್ಧಂ ಪದ್ಮಾಸ್ ಸಙ್ಕೋಚಮ್ ಆಯಯುಃ । ಮಾರ್ಗಾಶ್ ಚ ಪಥಿಕೈಸ್ ಸಾರ್ಧಂ ಪಾನ್ಥಸ್ತ್ರೀಹೃದಯಾನಿ ಚ
ದಿನಚರ್ಯೆಯ ಭಾರದಿಂದ ಕಮಲಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು; ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯರ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಕೂಡ ಹದಗೆಟ್ಟವು.
ದಾಶವದ್ ವಿಹಗಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಕುರ್ವದ್ ಏಕತ್ರ ಪುಞ್ಜಿತಾನ್ । ತಾರಕಾರತ್ನಜಾಲಾಢ್ಯಂ ಭುವನಂ ಶ್ಯಾಮತಾಂ ಯಯೌ
ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಬಲೆಯಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಈ ಲೋಕವು ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು.
ಖಂ ಹಸನ್ನ್ ಇವ ತಾರಾಢ್ಯಂ ವಿಕಾಸಂ ಕುಮುದಾಕರಃ । ಯಯಾವ್ ಉನ್ನಾದಚಕ್ರಾಹ್ವಂ ಭ್ರಮದ್ಭ್ರಮರಪೇಟಕಃ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಕಾಶವು ನಗುವಂತೆ ಕಾಣಿತು; ಚಂದ್ರನು ಪುಷ್ಪಿತ ಕಮಲದ ಕೆರೆಯ ಸುತ್ತ ಹಾರುವ ಜೇನುಗೂಡಿನಂತೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸುಹೃದೌ ತಾವ್ ಅಥೋತ್ಥಾಯ ಸನ್ಧ್ಯಾಮ್ ಉದ್ಯನ್ನಿಶಾಕರಾಮ್ । ವನ್ದಯಿತ್ವಾ ತಥಾ ಕೃತ್ವಾ ಜಪ್ಯಂ ಗುಲ್ಮಾನ್ತರೇ ಸ್ಥಿತೌ
ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಎದ್ದು, ಚಂದ್ರನು ಉದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆ ಸಮಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಜಪಮಾಡಿ, ಗುಡ್ಡದೊಳಗಿನ ಗಿಡಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತರು.
ತತಃ ಕುಮ್ಭಶ್ ಶನೈಸ್ ತತ್ರ ಸ್ತ್ರೈಣಮ್ ಅಭ್ಯಾಹರನ್ ವಪುಃ । ಶಿಖಿಧ್ವಜಂ ಪುರಸ್ಸಂಸ್ಥಂ ಪ್ರೋವಾಚ ಗಲದಕ್ಷರಮ್
ಆಮೇಲೆ ಕುಂಭನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಿಖಿಧ್ವಜನಿಗೆ ಮಾತು ತೊಡಗಿದನು; ಅವನ ಮಾತುಗಳು ತುಟಿಯಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪತಾಮೀವ ಸ್ಫುರಾಮೀವ ದ್ರವಾಮೀವಾಙ್ಗಯಷ್ಟಿಭಿಃ । ಲಜ್ಜಯೇವ ಚ ಹೇ ರಾಜನ್ ಮನ್ಯೇ ಸ್ತ್ರೀತ್ವಂ ವ್ರಜಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಬಿದ್ದಂತೆ, ನಡುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಪಡುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ; ನಾನು ಹೆಂಗಸಾಗುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಪಶ್ಯೇಮೇ ಪರಿವರ್ಧನ್ತೇ ರಾಜನ್ ಮಮ ಶಿರೋರುಹಾಃ । ಪ್ರಸ್ಫುರತ್ತಾರಕಾಮಾಲಾ ದಿನಾನ್ತೇ ತಿಮಿರಾ ಇವ
ನೋಡು ರಾಜನೇ, ನನ್ನ ಕೂದಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ; ಅದು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಹಾರಿನಂತೆ, ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬುವ ಕತ್ತಲಿನಂತೆ ಹರಡುತ್ತಿದೆ.
ಪಶ್ಯೇಮೌ ಮಮ ಜಾಯೇತೇ ಪ್ರೋನ್ಮುಖಾವ್ ಉರಸಿ ಸ್ತನೌ । ಕೋರಕಾವ್ ಇವ ಪದ್ಮಿನ್ಯಾ ವಸನ್ತೇ ಗಗನೋನ್ಮುಖೌ
ನೋಡು, ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸ್ತನಗಳು ಮೊಳಕೆಯಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದಿವೆ; ಅವು ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖಮಾಡುವ ತಾವರೆ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.
ಆಗುಲ್ಫಮ್ ಏವ ಲಮ್ಬಾನಿ ಸಮ್ಪದ್ಯನ್ತೇ ಽಮ್ಬರಾಣಿ ಮೇ । ದೇಹಾದ್ ಏವ ಸಖೇ ಪಶ್ಯ ಸ್ತ್ರಿಯಾ ಇವ ಶನೈಶ್ ಶನೈಃ
ನೋಡು ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಈಗ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಕಾಲುಮೂಳೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತಲುಪುತ್ತಿವೆ; ನನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ ಆಗುತ್ತಿರುವೆನು.
ಭೂಷಣಾನ್ಯ್ ಉರುರತ್ನಾನಿ ಮಾಲ್ಯಾನಿ ವಿವಿಧಾನಿ ಚ । ಪಶ್ಯೇಮಾನ್ಯ್ ಅಙ್ಗ ಜಾಯನ್ತೇ ಸ್ವಾಙ್ಗೇಭ್ಯೋ ವೃಕ್ಷಪುಷ್ಪವತ್
ನೋಡು, ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಆಭರಣಗಳು, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಾಲೆಗಳು, ಮರದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳು ಹೂವೆಯಂತೆ, ಸ್ವತಃ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಪಶ್ಯಾಯಂ ಸ್ವಯಮ್ ಏವೋದ್ಯಚ್ಚನ್ದ್ರಾಂಶುಭರಸುನ್ದರಃ । ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಪಟ್ಟಾಂಶುಕೋ ಜಾತೋ ನೀಹಾರೋ ಽದ್ರಾವ್ ಇವಾಙ್ಗ ಮೇ
ನೋಡು, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಷ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿರುವ ಈ ಸುಂದರವಾದ ಉಡುಪು, ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಃ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ; ಇದು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬುವ ಮಂಜಿನಂತೆ.
ಸರ್ವಾಣಿ ಕಾನ್ತಾಲಿಙ್ಗಾನಿ ಜಾತಾನಿ ಮಮ ಮಾನದ । ಹಾ ಧಿಕ್ ಕಷ್ಟಂ ವಿಷಾದೋ ಮೇ ಕಿಂ ಕರೋಮ್ಯ್ ಅಙ್ಗನಾಸ್ಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಎಲ್ಲಾ ಸೌಂದರ್ಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಮೂಡಿವೆ, ಮಹಾನೀಯನೇ; ಹಾಯ್, ಎಂತಹ ದುಃಖ! ನನಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಷಾದವಾಗಿದೆ—ನಾನು ಈಗ ಹೆಂಗಸು ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ.
ಹಾ ಧಿಕ್ ಕಷ್ಟಮ್ ಅಹೋ ಸಾಧೋ ಸ್ಥಿತ ಏವಾಹಮ್ ಅಙ್ಗನಾ । ಸಂವಿದಾನುಭವಾಮ್ಯ್ ಅನ್ತರ್ ನಿತಮ್ಬಂ ಜಘನಾನ್ವಿತಮ್
ಹಾಯ್, ಎಂತಹ ಕಷ್ಟ! ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನಾನು ಈಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಒಳಗೆ ನಾನು ನಿತಂಬ ಮತ್ತು ಸೊಂಟದ ಅರಿವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ವಿಪಿನೇ ಕುಮ್ಭ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ತೂಷ್ಣೀಂ ಖಿನ್ನೋ ಬಭೂವ ಹ । ರಾಜಾಪಿ ಚ ತಮ್ ಆಲೋಕ್ಯ ತಥೈವಾಸೀದ್ ವಿಷಣ್ಣಧೀಃ
ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಕುಂಭ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಳಿತ. ರಾಜನು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇಸರಗೊಂಡನು.
ಮುಹೂರ್ತಮಾತ್ರೇಣೋವಾಚ ಶಿಖಿಧ್ವಜ ಇದಂ ವಚಃ । ಕಷ್ಟಂ ಸೋ ಽಯಂ ಮಹಾಸತ್ತ್ವಸ್ ಸಮ್ಪನ್ನೋ ವರವರ್ಣಿನೀ
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಿಖಿಧ್ವಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಮಹಾತ್ಮನು ಈಗ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.'
ಸಾಧೋ ವಿದಿತವೇದ್ಯಸ್ ತ್ವಂ ಜಾನಾಸಿ ನಿಯತೇರ್ ಗತಿಮ್ । ಅವಶ್ಯಭಾವಿನ್ಯ್ ಅರ್ಥೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಮಾ ಖಿನ್ನಹೃದಯೋ ಭವ
ಮಹಾನ್, ನೀನು ಜ್ಞಾನಿಯು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿತವನು; ವಿಧಿಯ ದಾರಿಯನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.
ಆಪತನ್ತಿ ದಶಾಸ್ ತಾತ ಸುಧಿಯಾಂ ದೇಹಮಾತ್ರಕೇ । ನ ಚೇತಸ್ಯ್ ಅಧಿಯಾಂ ತ್ವ್ ಏತಾಶ್ ಚಿತ್ತಂ ಯಾನ್ತಿ ಸದೇಹಕಮ್
ತಂದೆ, ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ದೇಹವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಇವು ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಏವಮ್ ಅಸ್ತ್ವ್ ಅನುತಿಷ್ಠಾಮಿ ಯಾಮಿನೀಸ್ತ್ರೀತ್ವಮ್ ಆತ್ಮನಃ । ನ ಖೇದಮ್ ಅನುಗಚ್ಛಾಮಿ ನಿಯತಿಃ ಕೇನ ಲಙ್ಘ್ಯತೇ
ಹೌದು, ನಾನು ಈ ರಾತ್ರಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾರು ಮೀರಿ ನಡೆಯಬಹುದು?
ಇತಿ ನಿರ್ಣೀಯ ತೌ ಖೇದಂ ತಂ ನೀತ್ವಾ ತನುತಾಂ ಮಿಥಃ । ಏಕತಲ್ಪೇ ನಿಶಾಂ ತೂಷ್ಣೀಂ ನೀತವನ್ತೌ ಚಿರೇಣ ತಾಮ್
ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಮೌನವಾಗಿ, ಆ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಕಳೆದರು.