ತಸ್ಮಾನ್ ನ ಕಾರಣಂ ಯಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಸ್ಯೇಹೋಪಪದ್ಯತೇ । ಬೀಜಾಭಾವೇ ಹಿ ತನ್ ನಾಸ್ತಿ ತತ್ಸಂವಿತ್ತಿಸ್ ತು ವಿಭ್ರಮಃ
ಆದಕಾರಣವಿಲ್ಲದದ್ದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಫಲವೂ ಉಂಟಾಗದು; ಬೀಜವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ.
ಅವಶ್ಯಮ್ ಏವ ಯನ್ ನಾಸ್ತಿ ನಿರ್ಬೀಜಂ ತನ್ ಮತಿಭ್ರಮಃ । ದ್ವೀನ್ದುತ್ವಮರುಭೂಮ್ಯಮ್ಬುವನ್ಧ್ಯಾಪುತ್ರದೃಶಾ ಸಮಃ
ನಿರ್ಬೀಜವಾಗಿರುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ತಪ್ಪು; ಅದು ಎರಡು ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ, ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಕಂಡಂತೆ, ವಂಧ್ಯೆಯ ಮಗನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದಂತೆ.
ಪಿತಾಮಹಾನಾಂ ಪುತ್ರಾಣಾಂ ಪಿತೄಣಾಂ ಚ ಜಗತ್ತ್ರಯೇ । ಆದ್ಯಃ ಪಿತಾಮಹಃ ಕಸ್ಮಾತ್ ಪೂರ್ವೋತ್ಪನ್ನೋ ನ ಕಾರಣಮ್
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಪಿತಾಮಹರು, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪಿತಾಮಹನು ಹಿಂದೆ ಹುಟ್ಟಿದವನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಹೇಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾನೆ?
ಆದ್ಯಃ ಪಿತಾಮಹೋ ಯಸ್ ಸ್ಯಾತ್ ಸೋ ಽಪಿ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ಭೂಪತೇ । ಕಾರಣಾಭಾವತೋ ನಿತ್ಯಂ ಯದಾ ಕಾರ್ಯಂ ನ ಕಸ್ಯಚಿತ್
ಓ ರಾಜನೇ, ಮೊದಲ ಪಿತಾಮಹನು ಎಂದರೆ ಅವನು ಕೂಡ ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲ; ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಫಲವೂ ಉಂಟಾಗದು.
ಕಾರಣಸ್ಯ ಸ್ವಬೀಜಸ್ಯ ನಿತ್ಯಾಭಾವಾತ್ ಪಿತಾಮಹಃ । ಆದ್ಯಸ್ ಸನ್ ದೃಶ್ಯಮಾನೋ ಽಪಿ ಭ್ರಮಾದ್ ಅನ್ಯೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಕಾರಣವಾದ ತನ್ನ ಬೀಜ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ, ಮೊದಲ ಪಿತಾಮಹನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಭ್ರಮೆಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಬುವದ್ ಭ್ರಾನ್ತಿರೂಪ ಏವಾವಭಾಸತೇ । ಪಿತಾಮಹೋ ಽರ್ಥಕಾರಿತ್ವಮ್ ಅಪಿ ತ್ವ್ ಅಸ್ಯ ಭ್ರಮಾತ್ಮಕಮ್
ಮೃಗಜಲದಂತೆ ಭ್ರಮೆಯ ರೂಪವೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ಸೃಜನಶಕ್ತಿಯೂ ಕೂಡ ಭ್ರಮೆಯೇ ಆಗಿದೆ.
ಪಿತಾಮಹಾದೇರ್ ಏತಸ್ಯ ಮಿಥ್ಯಾಪ್ರತ್ಯಯತಸ್ ತ್ವ್ ಇತಿ । ಘನತಾ ತು ನಿವೃತ್ತೈವ ಮಾರ್ಜಯಿಷ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅಥೇತರತ್
ಪಿತಾಮಹನಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಅವರ ಸ್ಥಿರತೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ; ಈಗ ಉಳಿದ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಾನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ತಸ್ಮಾಚ್ ಚಿದಾತ್ಮಕತಯಾತ್ಮನಿ ಚಿನ್ನಭೋ ಯನ್ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ವಯಂ ಕಚತಿ ಚಾರು ತದ್ ಏಷ ದೇವಃ । ತೇನೈವ ಪದ್ಮಜ ಇತಿ ಸ್ವಯಮ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮಾ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಖರೂಪ ಇತಿ ಶಾನ್ತಮ್ ಇದಂ ಸಮಸ್ತಮ್
ಆದ್ದರಿಂದ, ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪವಾದ ಆತ್ಮನಲ್ಲೇ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅದೇ ದೇವತೆ; ಅದನ್ನೇ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಎಂದೂ, ಆತ್ಮವೇ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪವಾಗಿಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ.
ಆಬ್ರಹ್ಮಸ್ತಮ್ಬಪರ್ಯನ್ತಂ ಯದ್ಯ್ ಅಯಂ ಭಾಸತೇ ಭ್ರಮಃ । ಅರ್ಥಕ್ರಿಯಾಸಮರ್ಥಶ್ ಚ ತತ್ ಸ್ಥಿತಂ ದುಃಖಕಾರಣಮ್
ಈ ಭ್ರಮೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಿಡದ ಎಲೆವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಫಲ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದಾದರೆ, ಅದು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಏವಂ ಜಗದ್ಭ್ರಮಸ್ಯಾಸ್ಯ ತಾನವಂ ತಾವದ್ ಆಗತಮ್ । ಶಿಲೀಭೂತಸ್ಯ ಶೀತೇನ ಸಲಿಲಸ್ಯೇವ ಸೂಷ್ಮಣಾ
ಹೀಗೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಭ್ರಮೆಯ ತೀವ್ರತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ; ತಂಪಿನಿಂದ ನೀರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರಗುವಂತೆ.
ಅಜ್ಞಾನಂ ಶಿಥಿಲೀಭೂತಮ್ ಏವ ನಷ್ಟಂ ವಿದುರ್ ಬುಧಾಃ । ನ ನಾಶೇನ ವಿನೋದೇತಿ ಪೂರ್ವಸಂಸ್ಥಾನವಿಚ್ಯುತಿಃ
ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಅಜ್ಞಾನವು ಸಡಿಲವಾದಾಗ ಅದು ನಾಶವಾದಂತೆಯೇ; ಏಕೆಂದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ.
ತನುತ್ವಂ ಸರ್ಗಬೋಧಸ್ಯ ಯತ್ ತದ್ ಏವ ಹಿ ಕಾರಣಮ್ । ಸರ್ಗೋಪಶಮಸಮ್ಪತ್ತೇಃ ಪ್ರತಿಪತ್ತೇಃ ಪರೇ ಪದೇ
ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭಾವನೆ ಸಡಿಲವಾದಾಗಲೇ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಾನವಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಯಸ್ಯ ತಸ್ಯಾನುಕ್ರಮತಸ್ ಸ್ವಯಮ್ । ಪೂರ್ವಸಂಸ್ಥಾನವಿಗಮಾತ್ ಪ್ರಶಮೋ ಽಪ್ಯ್ ಉಪಪದ್ಯತೇ
ಯಾರಲ್ಲಿ ಈ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ತಾನೇ ತಾನೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿ ಕೂಡ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅನೇನೈವ ಕ್ರಮೇಣೈನಂ ತ್ವಮ್ ಆದಿಪುರುಷಂ ನೃಪ । ಭ್ರಮಾಕಾರೋದಯಂ ವಿದ್ಧಿ ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಬ್ವ್ ಇವೋದಿತಮ್
ಈ ಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ನೀನು, ರಾಜನೇ, ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಕೂಡ ಭ್ರಮೆಯ ರೂಪವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅವನ ಪ್ರಪಂಚವೂ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯ ನೀರಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಷ್ಟೆ.
ಏಷಾ ಪಿತಾಮಹಾಭಾವೇ ಽಪ್ಯ್ ಅಸತೀ ಭೂತಸನ್ತತಿಃ । ನ ಕದಾಚನ ತತ್ ಸಿದ್ಧಂ ಯದ್ ಅಸಿದ್ಧೇನ ಸಾಧ್ಯತೇ
ಪಿತಾಮಹನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಜೀವಿಗಳ ಸರಮಾಲೆ ನಿಜವಾದುದಲ್ಲ. ಅಸತ್ಯದಿಂದ ಸಾಧಿಸಿದುದು ಎಂದಿಗೂ ನಿಜವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಯಂ ಭೂತೋಪಲಮ್ಭೋ ಹಿ ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಬ್ವ್ ಇವೋದಿತಃ । ವಿಚಾರಾದ್ ವಿಲಯಂ ಯಾತಿ ಶುಕ್ತೌ ರಜತಧೀರ್ ಇವ
ಈ ಜೀವಿಗಳ ಅನುಭವವೂ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯ ನೀರಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವಿಚಾರದಿಂದ ಅದು ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ, ಹೋಳೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಭ್ರಮೆಯು ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ.
ಕಾರಣಾಭಾವತಃ ಕಾರ್ಯಮ್ ಅಭೂತ್ವಾ ಭವತೀತಿ ಯತ್ । ಮಿಥ್ಯಾಜ್ಞಾನಾದ್ ಋತೇ ತಸ್ಯ ನ ರೂಪಮ್ ಉಪಪದ್ಯತೇ
ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಫಲವು ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲದದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಹೊರತು, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಇಲ್ಲ.
ಮಿಥ್ಯಾದೃಷ್ಟಿಃ ಪ್ರೇಕ್ಷಿತಾ ಚ ನ ಕದಾಚನ ವಿದ್ಯತೇ । ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಭಸಾ ಕೇನ ಘಟಕಾಃ ಪರಿಪೂರಿತಾಃ
ತಪ್ಪು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿದರೂ, ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಜವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯ ನೀರಿನಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಡಕೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಸ್ರಷ್ಟುರ್ ಆದ್ಯಸ್ಯ ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಕಸ್ಮಾನ್ ನ ಕಾರಣಮ್ । ಅನನ್ತಮ್ ಅಜಮ್ ಅವ್ಯಕ್ತಮ್ ಈಶ್ವರಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಅಚ್ಯುತಮ್
ಆದಿಕಾರಣವಾದ, ಅನಂತ, ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದ, ಗೋಚರವಾಗದ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಯಾಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ?
ಹೇತುತ್ವಾಭಾವತೋ ಬ್ರಹ್ಮ ಕಾರ್ಯತ್ವಾಭಾವತಸ್ ತತಃ । ಅದ್ವೈತೈಕ್ಯಾವಿಕಾರಾತ್ಮ ನ ಕಾರ್ಯಂ ನ ಚ ಕಾರಣಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣತ್ವವಿಲ್ಲ, ಅದು ಯಾವ ಫಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಅಡ್ವೈತ, ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲದ ಸ್ವರೂಪವಾದ್ದರಿಂದ ಅದು ಫಲವೂ ಅಲ್ಲ, ಕಾರಣವೂ ಅಲ್ಲ.
ಅಕರ್ತೃಕರ್ಮಕರಣಮ್ ಅಕಾರಣಮ್ ಅಬೀಜಕಮ್ । ಅಪ್ರತರ್ಕ್ಯಮ್ ಅವಿಜ್ಞೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಕರ್ತೃ ಕಥಂ ಭವೇತ್
ಬ್ರಹ್ಮವು ಮಾಡುವವನು ಇಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ, ಸಾಧನ ಇಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಇಲ್ಲ, ಬೀಜವೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಯುಕ್ತಿಗೆ ಅತೀತ, ಅರಿಯಲಾಗದದ್ದು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವವನಾಗಬಹುದು?
ಅಕಾರಣತ್ವಾತ್ ಕಾರ್ಯತ್ವರಹಿತಂ ತದ್ ಯದಾ ಭವೇತ್ । ಅದ್ವೈತೈಕ್ಯಮ್ ಅನಾದ್ಯನ್ತಂ ತದಾ ತದುಪಲಮ್ಭನಮ್
ಯಾವುದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೋ, ಅದನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ಅದ್ವೈತವಾದ ಏಕತ್ವವು, ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಪ್ರತರ್ಕ್ಯಮ್ ಅವಿಜ್ಞೇಯಂ ಯಚ್ ಛಿವಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್ । ತತ್ ಕಥಂ ಕಸ್ಯ ಕೇನೇವ ಕರ್ತೃ ಭೋಕ್ತೃ ಕದಾ ಭವೇತ್
ಯಾವುದು ಯುಕ್ತಿಗೆ ಅತೀತ, ಅರಿಯಲಾಗದ, ಶುಭಕರ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗದದೋ, ಅದು ಹೇಗೆ, ಯಾರಿಗಾಗಿ, ಯಾರು, ಯಾವಾಗ ಮಾಡುವವನು ಅಥವಾ ಅನುಭವಿಸುವವನು ಆಗಬಹುದು?
ಅತೋ ನೇದಂ ಕೃತಂ ಕಿಞ್ಚಿಜ್ ಜಗದಾದಿ ನ ವಿದ್ಯತೇ । ನ ಕರ್ತಾಸ್ತಿ ನ ಭೋಕ್ತಾಸ್ತಿ ಸರ್ವಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಅಜಂ ಶಿವಮ್
ಆದಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ; ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲ. ಮಾಡುವವನು ಇಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸುವವನು ಇಲ್ಲ—ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತ, ಜನನರಹಿತ, ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ.
ಕಾರಣಾಭಾವತಃ ಕಾರ್ಯಂ ನ ಕಸ್ಯಚಿದ್ ಇದಂ ಜಗತ್ । ಅಕಾರ್ಯತ್ವಾಚ್ ಚ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏತತ್ ಸರ್ಗ ಇತ್ಥಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಫಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕವು ಯಾರಿಗು ಸೇರಿಲ್ಲ. ಇದು ಫಲವಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.
ಯದಾ ನ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಕಾರ್ಯಂ ಕಾರಣಸ್ಯ ಜಗತ್ ತದಾ । ಪದಾರ್ಥಾಭಾವಸಂಸಿದ್ಧಿಸ್ ತತ್ಸಿದ್ಧೌ ಕಸ್ಯ ವೇದನಮ್
ಲೋಕವು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿಲ್ಲವಾದಾಗ, ವಸ್ತುಗಳಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದಾಗ, ಯಾರಿಗೆ ಅನುಭವ ಎಂಬುದೇ ಇರಬಹುದು?
ಏವಂ ತು ವೇದನಾಭಾವೇ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಅಹನ್ತ್ವಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್ । ಅತಶ್ ಶುದ್ಧೋ ಽಸಿ ಮುಕ್ತೋ ಽಸಿ ಕೇವೋಕ್ತಿರ್ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷಯೋಃ
ಹೀಗೆ ಅನುಭವವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಶುದ್ಧನು, ನೀನು ಮುಕ್ತನು—ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯೆಂಬ ಮಾತುಗಳು ಮಾತ್ರ.
ಆಂ ಪ್ರಬುದ್ಧೋ ಽಸ್ಮಿ ಭಗವನ್ ಯುಕ್ತಮ್ ಉಕ್ತಂ ತ್ವಯೋತ್ತಮಮ್ । ಕಾರಣಾಭಾವತಃ ಕರ್ತೃ ನೇಹ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ವೇದ್ಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಹೌದು ಭಗವಂತ, ನಾನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಬಹಳ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವವನೂ ಇಲ್ಲ—ಇದು ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.
ಕರ್ತ್ರಭಾವಾಜ್ ಜಗನ್ ನಾಸ್ತಿ ತೇನ ನಾಸ್ತಿ ಪದಾರ್ಥದೃಕ್ । ನಾತಶ್ ಚಿತ್ತಾದಿ ತದ್ಬೀಜಂ ನಾತೋ ಽಹನ್ತಾದಿ ಕಿಞ್ಚನ
ಕರ್ತೃಭಾವವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಥವಾ ಅದರ ಬೀಜವೂ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತಿತರವೂ ಇಲ್ಲ.
ಏವಂ ಸ್ಥಿತೇ ವಿಶುದ್ಧೋ ಽಸ್ಮಿ ವಿಬುದ್ಧೋ ಽಸ್ಮಿ ನ ಚಾಸ್ಮಿ ಚ । ನಮೋ ಮಹ್ಯಂ ಪರಂ ನೌಮಿ ನಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಪಿ ಬೋಧತಃ
ಈ ರೀತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಾಗ, ನಾನು ಶುದ್ಧನು, ನಾನು ಜಾಗೃತನು, ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಇಲ್ಲದವನೂ ಹೌದು. ನಾನು ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ—ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.