ಉತ್ತಸ್ಥೌ ಶಯನಾಲ್ ಲೀನವಧೂಕಾದ್ ಧವಲಾಂಶುಕಾತ್ । ಸಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾದ್ ವಿಲೋಲೋರ್ಮೇರ್ ಹರಿಃ ಕ್ಷೀರಾರ್ಣವಾದ್ ಇವ
ಅವನು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನೂ ಬಿಳಿ ಉಡುಪನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವ ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ ಹೊರಟನು.
ನಿರ್ಜಗಾಮಾಙ್ಗನಂ ಮತ್ತಸುಪ್ತಭೃತ್ಯಜನಂ ಗೃಹಾತ್ । ವನಂ ಸುಪ್ತಮೃಗವ್ಯೂಹಂ ಕೇಸರೀ ಕನ್ದರಾದ್ ಇವ
ಅವನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಸೇವಕರೂ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಅದು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೃಗಗಳ ಗುಂಪು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ತನ್ನ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸಿಂಹದಂತಿತ್ತು.
ಖಡ್ಗಮಾತ್ರಸಹಾಯೋ ಽಸೌ ಪಟದ್ವಯಪರಾವೃತಃ । ಅರ್ಧಸುಪ್ತದ್ವಾರಪಾಲಂ ದ್ವಾರದೇಶಮ್ ಅವಾಪ ಚ
ಅವನಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕೇವಲ ಕತ್ತಿಯಿತ್ತು; ಎರಡು ಬಟ್ಟೆ ಹೊದಿಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಅರ್ಧ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು ಕಾಯುವವನಿರುವ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ವೀರಕ್ರಮಾರ್ಥಂ ಯಾಮೀತಿ ತತ್ರೈವ ದ್ವಾರಪವ್ರಜಮ್ । ಯೋಜಯಿತ್ವಾ ಜಗಾಮಾಸೌ ಪುರಾನ್ ನಿರ್ಗತ್ಯ ಪೂರ್ಣಧೀಃ
ವೀರತನದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, 'ರಾತ್ರಿ ಪಹರಿಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಕಾಯುವವನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ತಿ ದೃಢ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು.
ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷ್ಮ್ಯೈ ನಮಸ್ ತುಭ್ಯಮ್ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಮಣ್ಡಲಾದ್ ಗತಃ । ವಿವೇಶೋಗ್ರಾಮ್ ಅರಣ್ಯಾನೀಮ್ ಏಕೋ ನದ ಇವಾರ್ಣವಮ್
ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ನಗರವೃತ್ತದಿಂದ ಹೊರಟು, ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನದಿಯೊಂದು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರುವಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಘನಾನ್ಧಕಾರಗುಲ್ಮಾಢ್ಯಾ ಕ್ಷುದ್ರಭೂತೌಘಕರ್ಕಶಾ । ಸಾರಣ್ಯಾನೀನಿಶಾ ಸಾ ಚ ಸಮಂ ತೇನಾತಿವಾಹಿತಾ
ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದ ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.
ಪ್ರಾತಶ್ ಶೂನ್ಯಮ್ ಅರಣ್ಯಾನೀಖಂ ತೀರ್ತ್ವಾ ವಿತತಂ ದಿನಮ್ । ಸಮಮ್ ಅರ್ಕೇಣ ಕಸ್ಯಾಞ್ಚಿದ್ ವಿಶಶ್ರಾಮ ವನಾವನೌ
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಖಾಲಿ ಕಾಡನ್ನು ದಾಟಿ, ಅವನು ದಿನವನ್ನೆಲ್ಲ ಸೂರ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಹಸಿರು ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಕಳೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.
ಭಾನಾವ್ ಅದೃಶ್ಯತಾಂ ಯಾತೇ ತತ್ರ ಸ್ನಾನಾದಿಪೂರ್ವಕಮ್ । ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಫಲಾದಿಕಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತಾಂ ನಿನಾಯ ತಮಸ್ವತೀಮ್
ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದಾಗ, ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ್ಣುಮತ್ತು ಇತರ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲೇ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.
ಪುನಃ ಪ್ರಾತಃ ಪುರಾಣ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ಮಣ್ಡಲಾನಿ ಗಿರೀನ್ ನದೀಃ । ಬಲಾದ್ ಉಲ್ಲಙ್ಘಯಾಮ್ ಆಸ ರಾಮ ದ್ವಾದಶಶರ್ವರೀಃ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ಹದಿನೆರಡು ರಾತ್ರಿ ಹಳೆಯ ಪರ್ವತಗಳು, ಶಿಖರಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾ ಹೋದನು ರಾಮಾ.
ತತೋ ಮನ್ದರಶೈಲಸ್ಯ ತಟಸ್ಥಂ ಜನದುರ್ಗಮಮ್ । ಪ್ರಾಪ ಕಾನನಮ್ ಅತ್ಯನ್ತದೂರಸ್ಥಜನತಾಪುರಮ್
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಜನರು ತಲುಪಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವ, ಊರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ದೂರದ ಒಂದು ಕಾಡನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ರಟತ್ಪ್ರಣಾಲಸಲಿಲವಾಪೀವಲಿತಪಾದಪಮ್ । ಶೀರ್ಣವೇದ್ಯಾದಿವಿಜ್ಞಾತಭೂತಪೂರ್ವದ್ವಿಜಾಶ್ರಮಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರಿನ ನಳಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ ಮರಗಳು ಇದ್ದವು; ಹಳೆಯ ಯಜ್ಞವೇದಿಗಳ ಅವಶೇಷಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಮುನಿಗಳು ವಾಸಿಸಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಕ್ಷುದ್ರಪ್ರಾಣಿವಿನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ಸಿದ್ಧಸೇವ್ಯಲತಾಲಯಮ್ । ಆಪೂರ್ಣಪಾದಪಲತಂ ಪ್ರಾಣವೃತ್ತಿಕರೈಃ ಫಲೈಃ
ಅದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಸಾಧಕರು ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ತೋಟವಾಗಿತ್ತು; ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಹಾರವಾಗುವ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ತತ್ರೈಕಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಲೇ ಶುದ್ಧೇ ಸಮೇ ಸಲಿಲಮಾಲಿತೇ । ಶೀತಲೇ ಶಾದ್ವಲಶ್ಯಾಮೇ ಸ್ನಿಗ್ಧೇ ಸಫಲಪಾದಪೇ
ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶುಭ್ರವಾದ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ನೀರಿನಿಂದ ತೇವಗೊಂಡು, ತಂಪಾಗಿದ್ದು, ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದು, ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಫಲಭರಿತ ವೃಕ್ಷಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥಳವಿತ್ತು.
ಸಮಞ್ಜರೀಭಿರ್ ವಲ್ಲೀಭಿಸ್ ಸ ಚಕಾರೋಟಜಾಲಯಮ್ । ಪ್ರಾವೃಟ್ಕಾಲಸ್ ಸವಿದ್ಯುದ್ಭಿರ್ ನೀಲಾಭ್ರೈರ್ ಇವ ಪಞ್ಜರಮ್
ಅವನು ಹೂವುಗಳ ಗುಚ್ಚಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬೆಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಒಂದು ಗುಡಿಸೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು; ಅದು ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೆರುಗು ಹೊತ್ತ ನೀಲಿ ಮೋಡಗಳು ಮಿಂಚುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಸೃಣಂ ವೈಣವಂ ದಣ್ಡಂ ಫಲಭೋಜನಭಾಜನಮ್ । ಅರ್ಘಪಾತ್ರಂ ಪುಷ್ಪಭಾಣ್ಡಮ್ ಅಕ್ಷಮಾಲಾಂ ಕಮಣ್ಡಲುಮ್
ಅವನು ಮೃದುವಾದ ಬೆಂಬು ದಂಡ, ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲು ಪಾತ್ರೆ, ನೀರು ಅರ್ಪಿಸಲು ಪಾತ್ರೆ, ಹೂವಿನ ಕುಂಡಿ, ಜಪಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡು ಬಂದನು.
ಕನ್ಥಾಂ ಶೀತಾಪನೋದಾಯ ಬೃಸೀಂ ಚೈವ ಮೃಗಾಜಿನಮ್ । ಆನೀಯಾಯೋಜಯತ್ ತಸ್ಮಿನ್ ಮಠಿಕಾಮನ್ದಿರೇ ನೃಪಃ
ಚಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಒಂದು ಹೊದಿಕೆ, ಒಂದು ಚಾಪೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಕೂಡ ತಂದು, ಆ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿದನು.
ಯತ್ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅನ್ಯದ್ ವಾ ವಸ್ತು ಯೋಗ್ಯಂ ತಾಪಸಕರ್ಮಣಿ । ತತ್ ತತ್ರ ಸ್ಥಾಪಯಾಮ್ ಆಸ ಜಗತೀವ ಕ್ರಮಂ ವಿಧಿಃ
ಯಾವುದೇ ಬೇರೆ ವಸ್ತುಗಳು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದವೆಯೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದನು, ಹೇಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಿದೆವೋ ಹಾಗೆ.
ಸನ್ಧ್ಯಾಪೂರ್ವಂ ಜಪಂ ಪ್ರಾತಃಪ್ರಹರಂ ಸ ತದಾಕರೋತ್ । ಪುಷ್ಪೋಚ್ಚಯಂ ದ್ವಿತೀಯಂ ತು ಸ್ನಾನಂ ದೇವಾರ್ಚನಂ ತತಃ
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮೊದಲು, ಅವನು ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.
ಪಶ್ಚಾದ್ ವನಫಲಂ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ವನಕನ್ದಂ ಬಿಸಾದಿಕಮ್ । ಭುಕ್ತ್ವಾ ಜಪ್ಯಪರೋ ಭೂತ್ವಾ ನಿನಾಯೈಕೋ ನಿಶಾಂ ವಶೀ
ನಂತರ, ಅರಣ್ಯದ ಹಣ್ಣು, ಬೇರು, ಕಮಲದ ದಂಡ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಜಪದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದವನು, ಒಬ್ಬನೇ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಇತಿ ದಿವಸಮ್ ಅಖೇದಂ ಮನ್ದರೋಪಾನ್ತಕಚ್ಛೇ ವಿರಚಿತ ಉಟಜೇ ಽನ್ತರ್ ಮಾಲವೇಶೋ ನಿನಾಯ । ನ ಚ ನೃಪತಿವಿಲಾಸಂ ತಂ ಸ ಸಸ್ಮಾರ ಕಂ ವಾ ಸ್ಫುರತಿ ಹೃದಿ ವಿವೇಕೇ ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷ್ಮ್ಯೋ ಹರನ್ತಿ
ಈ ರೀತಿ, ಅವನು ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ, ತೋಳಿನ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ದಿವಸಗಳನ್ನು ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಸೌಖ್ಯಗಳ ನೆನಪು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ವಿವೇಕಿಯಾದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಶ್ರೀಗಳು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಏವಂ ಶಿಖಿಧ್ವಜಃ ಪರ್ಣಮಠಿಕಾಯಾಂ ವನೇ ಸ್ಥಿತಃ । ಇದಾನೀಂ ಶೃಣು ಚೂಡಾಲಾ ಸಾ ಕಿಂ ಕೃತವತೀ ಗೃಹೇ
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಿಖಿಧ್ವಜನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಗುಡಿಸಿಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಈಗ, ಚೂಡಾಳಾ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.
ತತ್ರಾರ್ಧರಾತ್ರಸಮಯೇ ದೂರಂ ಯಾತೇ ಶಿಖಿಧ್ವಜೇ । ಹರಿಣೀ ಗ್ರಾಮಸುಪ್ತೇವ ಚೂಡಾಲಾ ಬುಬುಧೇ ಭಯಾತ್
ಅಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಿಖಿಧ್ವಜನು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಚೂಡಾಳಾ ಹಳ್ಳಿ ಮಧ್ಯೆ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದ ಮೃಗದಂತೆ, ಭಯದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಳು.
ಅಪಶ್ಯತ್ ಪತಿನಿರ್ಹೀನಂ ಶಯನಂ ಶೂನ್ಯತಾಂ ಗತಮ್ । ಅಭಾಸ್ಕರಮ್ ಅಪೂರ್ಣೇನ್ದುಂ ಶಾನ್ತಶೋಭಮ್ ಇವಾಮ್ಬರಮ್
ಅವಳು ಪತಿಯಿಲ್ಲದ ಖಾಲಿ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದು ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದ, ಅಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರನಿರುವ, ಶಾಂತವಾದ ಆಕಾಶದಂತಿತ್ತು.
ಉತ್ತಸ್ಥೌ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಆಮ್ಲಾನವದನಾ ಖೇದಶಾಲಿನೀ । ಕುಸಿಕ್ತೇವ ಮಹಾವಲ್ಲೀ ನಿರುತ್ಸಾಹಾಙ್ಗಪಲ್ಲವಾ
ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಡಿತ್ತು, ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಮಳೆಬಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಬೆಲ್ಲದಂತೆ, ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ನ ಪ್ರಸನ್ನಾ ನ ವಿಮಲಾ ಬಭೂವಾಕುಲತಾಂ ಗತಾ । ದಿನಶ್ರೀರ್ ಇವ ನೀಹಾರಧೂಸರಾ ಸಾ ವ್ಯತಿಷ್ಠತ
ಅವಳು ಶಾಂತಳೂ ಅಲ್ಲ, ನಿರ್ಮಳಳೂ ಅಲ್ಲ, ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು. ಹಗಲಿನ ಪ್ರಕಾಶ ಮಂಜಿನಿಂದ ಮಸುಕಾದಂತೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಮಂಕಾಗಿತ್ತು.
ಕ್ಷಣಂ ಶಯ್ಯೋಪವಿಷ್ಟೈವ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಚಿನ್ತಯಾ । ಕಷ್ಟಂ ರಾಜ್ಯಂ ಪ್ರಭುಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವನಂ ಯಾತೋ ಗೃಹಾದ್ ಇತಿ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜನು ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ, ಮನೆತನವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಾನೆ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಳು.
ತನ್ ಮಯೇಹಾದ್ಯ ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಂ ತತ್ಸಮೀಪಂ ವ್ರಜಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್ । ಭರ್ತೈವ ಗತಿರ್ ಉದ್ದಿಷ್ಟಾ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರಕೃತಾ ಸ್ತ್ರಿಯಃ
ಇದೀಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಗಂಡನೇ ದೇವರು, ಅವನೇ ಅವಳ ಆಶ್ರಯ ಎಂದು ವಿಧಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ.
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಭರ್ತಾರಮ್ ಅನುಗನ್ತುಂ ಸಮುತ್ಥಿತಾ । ಚೂಡಾಲಾ ವಾತರನ್ಧ್ರೇಣ ನಿರ್ಗತ್ಯಾಮ್ಬರಮ್ ಆಯಯೌ
ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಚೂಡಾಲಾ ಗಂಡನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಅವಳು ಗಾಳಿಯ ದ್ವಾರದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿದಳು.
ಬಭ್ರಾಮಾಮ್ಬರಮಾರ್ಗೇಣ ವಾತಸ್ಕನ್ಧೇನ ಯೋಗಿನೀ । ಕುರ್ವತೀ ಸಿದ್ಧಸಾರ್ಥಸ್ಯ ಮುಖೇನಾನ್ಯೇನ್ದುವಿಭ್ರಮಮ್
ಆ ಯೋಗಿನಿ ಗಾಳಿ ತಂದು ಆಕಾಶದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಸಾಧಕರ ಗುಂಪಿನ ನಡುವೆ ಅವಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.
ದದರ್ಶಾಥ ಪಥಾ ಯಾನ್ತಂ ರಾತ್ರೌ ಖಡ್ಗಕರಂ ಪತಿಮ್ । ಭ್ರಮನ್ತಮ್ ಏಕಮ್ ಏಕಾನ್ತೇ ವೇತಾಲೇಶಮ್ ಇವೋತ್ಥಿತಮ್
ಆಮೇಲೆ, ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅವನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ, ಒಂದು ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎದ್ದ ಬೆಟಾಳನಂತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.