ಕಾಷ್ಠಂ ತೃಣೋಪಲಂ ಭೂಮಿಂ ಖಂ ವಾತಮ್ ಅನಲಂ ಜಲಮ್ । ನಿರ್ವಿಘ್ನಮ್ ಅವಿಶತ್ ಸರ್ವಂ ತನ್ತುರ್ ಮುಕ್ತಾಫಲಂ ಯಥಾ
ಅವಳು ಮರ, ಹುಲ್ಲು, ಕಲ್ಲು, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ನೀರಿನೊಳಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹಾರೆಯಲ್ಲಿನ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ತಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮೇರೋರ್ ಉಪರಿ ಶೃಙ್ಗಾಣಿ ಲೋಕಪಾಲಪುರಾಣಿ ಚ । ದಿಗ್ವ್ಯೋಮೋದರರನ್ಧ್ರಾಣಿ ವಿಜಹಾರ ಯಥಾಸುಖಮ್
ಅವಳು ಮೇರುವ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ, ಲೋಕಪಾಲರ ಪುರಾತನ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಆಕಾಶದ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಿರ್ಯಗ್ಭೂತಪಿಶಾಚಾದ್ಯೈಸ್ ಸಹ ನಾಗಾಮರಾಸುರೈಃ । ವಿದ್ಯಾಧರಾಪ್ಸರಸ್ಸಿದ್ಧೈರ್ ವ್ಯವಹಾರಂ ಚಕಾರ ಸಾ
ಆಕೆ ಹಾವುಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಭೂತಗಳು, ಪಿಶಾಚಿಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಇತರ ಜಂತುಗಳ ಜೊತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಯತ್ನೇನ ತಂ ಚ ಭರ್ತಾರಮ್ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಪ್ರತಿ । ಬಹುಶೋ ಬೋಧಯಾಮ್ ಆಸ ಮಾತಾ ಬಾಲಮ್ ಇವಾತ್ಮಜಮ್
ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅಮೃತವನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಪುನಃ ಪುನಃ, ತಾಯಿ ಮಗನಿಗೆ ಬೋಧಿಸುವಂತೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನ ಚಾಸಾವ್ ಆಪ ತದ್ಭರ್ತಾ ರಾಜಾ ವಿಶ್ರಾನ್ತಿಮ್ ಆತ್ಮನಿ । ಮುಕ್ತಾಫಲಮ್ ಅಸಂಶ್ಲಿಷ್ಟಂ ಮುಕ್ತಾಫಲ ಇವಾತಲೇ
ಆ ರಾಜನು ತನ್ನೊಳಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮುತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಮುತ್ತಿಗೆ ಸೇರದಿರುವಂತೆ ಅವನು ಕೂಡ ತನ್ನೊಳಗೆ ಲೀನನಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಏತಾವತಾಪಿ ಕಾಲೇನ ತಾಮ್ ಏವಂಗುಣಶಾಲಿನೀಮ್ । ಬಾಲೋ ವಿದ್ಯಾಮ್ ಇವ ನೃಪಶ್ ಚೂಡಾಲಾಂ ನ ವಿವೇದ ಸಃ
ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಲವಾದರೂ, ಇಂತಹ ಗುಣಗಳಿರುವ ಚೂಡಾಲೆಯನ್ನು ಆ ರಾಜನು, knowledge ಅನ್ನು ಗುರುತಿಸದ ಮಗುವಿನಂತೆ, ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಕಲಾವಿದಗ್ಧಾ ಮುಗ್ಧಾ ಚ ಬಾಲೇಯಂ ಗೃಹಿಣೀ ಮಮ । ಇತ್ಯ್ ಏವ ಕೇವಲಂ ರಾಜಾ ಸ ಚೂಡಾಲಾಂ ವಿವೇದ ತಾಮ್
ಅವಳು ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯಪತ್ನಿ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ರಾಜನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಇನ್ನೇನು ಅಲ್ಲ.
ಸಾಪ್ಯ್ ಅಲಬ್ಧಾತ್ಮವಿಶ್ರಾನ್ತೇಸ್ ತಾಂ ಸಿದ್ಧಿಶ್ರಿಯಮ್ ಆತ್ಮನಃ । ದರ್ಶಯಾಮ್ ಆಸ ನೋ ರಾಜ್ಞಶ್ ಶೂದ್ರಸ್ಯೇವ ಮಖಕ್ರಿಯಾಮ್
ಅವಳು ತನ್ನ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಮಹಿಮೆ ರಾಜನಿಗೆ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಶೂದ್ರನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡದಂತೆ.
ಮಹತ್ಯಾಸ್ ಸಿದ್ಧಯೋಗಿನ್ಯಾಸ್ ತಸ್ಯಾ ಅಪಿ ಶಿಖಿಧ್ವಜಃ । ಯತ್ನೇನ ಪ್ರಾಪ ನೋ ಬೋಧಂ ಬುಧ್ಯತೇ ಽನ್ಯಃ ಕಥಂ ಪ್ರಭೋ
ಅಷ್ಟು ಮಹಾನ್ ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಶಿಖಿಧ್ವಜನು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ಅವಳಿಂದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಅರಿಯದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಪ್ರಭು?
ಉಪದೇಶಕ್ರಮೋ ನಾಮ ವ್ಯವಸ್ಥಾಮಾತ್ರಪಾಲನಮ್ । ಜ್ಞಪ್ತೇಸ್ ತು ಕಾರಣಂ ಶುದ್ಧಾ ಶಿಷ್ಯಪ್ರಜ್ಞೈವ ರಾಘವ
ಪಾಠದ ಕ್ರಮವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ರೂಢಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವಂತಿದೆ; ಆದರೆ, ರಾಘವ, ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದುದು ಶಿಷ್ಯನ ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಯೇ.
ನ ಶ್ರುತೇನ ನ ಪುಣ್ಯೇನ ಜ್ಞಾಯತೇ ಜ್ಞೇಯಮ್ ಆತ್ಮನಃ । ಜಾನಾತ್ಯ್ ಆತ್ಮಾನಮ್ ಆತ್ಮೈವ ಸರ್ಪಸ್ ಸರ್ಪಪದಾನಿ ವ
ಆತ್ಮನನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಕೇಳಿದುದರಿಂದಲೂ, ಪುಣ್ಯದಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾವು ಹಾವಿನ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ಆತ್ಮವೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅರಿಯುತ್ತದೆ.
ಏವಂ ಸ್ಥಿತೇ ವರಮುನೇ ಕಥಮ್ ಏತಜ್ ಜನಶ್ರುತೌ । ಶ್ರುತಂ ಗುರೂಪದೇಶಶ್ ಚ ಸ್ವಾತ್ಮಜ್ಞಾನಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್
ಮಹಾನ್ಯಾಯವಾದ ಮುನಿಯೇ, ಹೀಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಜನರು ಶಾಸ್ತ್ರಪಾಠ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ?
ಅತ್ಯನ್ತಂ ಕೃಪಣಃ ಕಶ್ಚಿತ್ ಕಿರಾಟೋ ಧನಧಾನ್ಯವಾನ್ । ಆಸ್ತೇ ವಿನ್ಧ್ಯಾಟವೀಕಚ್ಛೇ ಕುಟುಮ್ಬೀ ವ್ರಣಕೀಟವತ್
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಂಧ್ಯ ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ, ಗಾಯದ ಹುಳಿನಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದ, ಬಹಳ ಬಡವೊಬ್ಬ ಕಿರಾತನು ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಧನ-ಧಾನ್ಯ ಇದ್ದರೂ, ಅವನು ಬಹಳ ದೀನನಾಗಿದ್ದನು.
ತಸ್ಯೈಕದಾ ನಿಪತಿತಾ ಗಚ್ಛತೋ ವಿನ್ಧ್ಯಜಙ್ಗಲೇ । ಏಕಾ ವರಾಟಿಕಾ ರಾಮ ತೃಣಜಾಲಬುಸಾವೃತೇ
ಒಂದು ದಿನ, ವಿಂಧ್ಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಮಾ, ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಚಿಲ್ಲರೆ ನಾಣ್ಯವು ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲಿನ ಗುಡ್ಡೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಕಾರ್ಪಣ್ಯಾತ್ ಸ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಸರ್ವಂ ತೃಣಬುಸಾದಿಕಮ್ । ಕಪರ್ದಿಕಾರ್ಥಮ್ ಅಭಿತೋ ದುಧಾವ ದಿವಸತ್ರಯಮ್
ಬಡತನದಿಂದ, ಅವನು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಎಲ್ಲವೂ — ಹುಲ್ಲು, ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಇವುಗಳನ್ನೂ — ಕವಡಿಗಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ.
ಕಪರ್ದಕಾದ್ ದ್ವೌ ಭವತಶ್ ಚತ್ವಾರೋ ಽಷ್ಟೌ ಚ ಕಾಲತಃ । ತತಶ್ ಶತಂ ಸಹಸ್ರಂ ಚ ಸಹಸ್ರಂ ಚೇತಿ ಚೇತಸಾ
ಒಂದು ಕವಡಿಯಿಂದ ಎರಡು ಬರುತ್ತವೆ; ನಂತರ ನಾಲ್ಕು, ಮತ್ತೆ ಕಾಲಕ్రమದಲ್ಲಿ ಎಂಟು; ಹೀಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೂರು, ಸಾವಿರ, ಸಾವಿರಾಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಕಲಯಞ್ ಜಙ್ಗಲೇ ದೀನೋ ರಾತ್ರಿನ್ದಿನಮ್ ಅತನ್ದ್ರಿತಃ । ಜನಹಾಸಂ ಸಹಂಸ್ ತ್ರೀಣಿ ದಿನಾನಿ ಧುತವಾನ್ ಬುಸಮ್
ಅವನದು ಬಡತನದ ಸ್ಥಿತಿ; ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಜನರ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಮೂರು ದಿನಗಳು ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು.
ತತೋ ದಿನತ್ರಯಸ್ಯಾನ್ತೇ ತೇನ ತಸ್ಮಾತ್ ಕುಜಙ್ಗಲಾತ್ । ಪೂರ್ಣೇನ್ದುಬಿಮ್ಬಪ್ರತಿಮೋ ಲಬ್ಧಶ್ ಚಿನ್ತಾಮಣಿರ್ ಮಹಾನ್
ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ಬಯಲಿನಿಂದ ಅವನು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಹಾ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.
ತಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ತುಷ್ಟಹೃದಯಸ್ ಸಮಾಗತ್ಯ ಗೃಹಂ ಸುಖೀ । ಪ್ರಾಪ್ತಾಖಿಲಜಗದ್ಭೂತಿಶ್ ಶಾನ್ತಸರ್ವಭಯಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಅವನಿಗೆ ಅದು ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮನೆಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅವನು ಇಡೀ ಲೋಕದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದವನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಭಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು.
ಏವಂ ಯಥಾ ಕಿರಾಟೇನ ಕಪರ್ದಾನ್ವೇಷಣೇನ ತತ್ । ರತ್ನಂ ಲಬ್ಧಂ ಜಗನ್ಮೂಲ್ಯಮ್ ಅಹೋರಾತ್ರಮ್ ಅಖಿದ್ಯತಾ
ಹಾಗೆಯೇ, ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ಒಬ್ಬನು ಶಂಖವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಬೆಲೆಯ ರತ್ನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಂತೆ.
ತಥಾ ಶ್ರುತೋಪದೇಶೇನ ಸ್ವಾತ್ಮಜ್ಞಾನಮ್ ಅವಾಪ್ಯತೇ । ಅನ್ಯದ್ ಅನ್ವಿಷ್ಯತೇ ಚಾನ್ಯಲ್ ಲಭ್ಯತೇ ಹಿ ಗುರುಕ್ರಮಾತ್
ಅದೇ ರೀತಿ, ಗುರುಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಸ್ವಾತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹುಡುಕಿದಾಗ, ಗುರುಗಳ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಬ್ರಹ್ಮ ಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಾತೀತಂ ಶ್ರುತಾದೀನ್ದ್ರಿಯಸಂವಿದಾ । ತೇನೋಪದೇಶಾದ್ ಅನಘ ನಾತ್ಮತತ್ತ್ವಮ್ ಅವಾಪ್ಯತೇ
ಬ್ರಹ್ಮವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿದೆ; ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತಿತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅರಿವಿನಿಂದ ಅದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ, ಆ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯಲಾಗದು.
ಗುರೂಪದೇಶಂ ಚ ವಿನಾ ನಾತ್ಮತತ್ತ್ವಾಗಮೋ ಭವೇತ್ । ಕೇನ ಚಿನ್ತಾಮಣಿರ್ ಲಬ್ಧಃ ಕಪರ್ದಾನ್ವೇಷಣಂ ವಿನಾ
ಗುರುವಿನ ಉಪದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಅರಿವು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ, ಕವಡೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕದೆ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಿಗಬಹುದು?
ತತ್ತ್ವಸ್ಯಾಸ್ಯ ಮಹಾರ್ಘಸ್ಯ ಗುರೂಪಕಥನಂ ಗತಮ್ । ಅಕಾರಣಂ ಕಾರಣತಾಂ ಮಣೇರ್ ಇವ ಕಪರ್ದಕಃ
ಈ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗುರುವು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕವಡೆಗೆ ರತ್ನದ ಮೌಲ್ಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ.
ಪಶ್ಯ ರಾಘವ ಮಾಯೇಯಂ ಮೋಹನೀ ಮಹತಾಮ್ ಅಪಿ । ಅನ್ಯದ್ ಅನ್ವಿಷ್ಯತೇ ಯತ್ನಾದ್ ಅನ್ಯದ್ ಆಸಾದ್ಯತೇ ಫಲಮ್
ರಾಘವ, ಈ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡು—even ಮಹಾನ್ಗಳನ್ನೂ ಇದು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಏನನ್ನೋ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ, ಬೇರೆ ಫಲವೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಅನ್ಯತ್ ಕರೋತಿ ಪುರುಷಃ ಫಲಮ್ ಅನ್ಯದ್ ಏವ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ವಸ್ತುನಿಯತಿಶ್ ಚ ವಿಲೋಕ್ಯತೇ ಚ । ತಸ್ಮಾದ್ ಅನನ್ತವಿಭವಸ್ಯ ಜಗತ್ಕ್ರಮಸ್ಯ ಶ್ರೇಯೋ ಽತಿವಾಹನಮ್ ಅಸಙ್ಗಮ್ ಅವಜ್ಞಯೈವ
ಒಬ್ಬನು ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಫಲವೇನು ಬೇರೆಯೇ ಬರುತ್ತದೆ; ವಸ್ತುಗಳ ಕ್ರಮ ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅನಂತ ರೂಪಗಳಿರುವ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಅಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.
ತತಶ್ ಶಿಖಿಧ್ವಜೋ ರಾಜಾ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಪದಂ ವಿನಾ । ಆಜಗಾಮ ಪರಂ ಮೋಹಂ ಯಾಮಾನ್ಧ್ಯಮ್ ಇವ ಭೂತಲಮ್
ಆ ಶಿಖಿಧ್ವಜ ಮಹಾರಾಜನು ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ಗಾಢವಾದ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು; ಅದು ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿಹೋದಂತೆ ಆಗಿತು.
ದುಃಖಾಗ್ನಿದೀಪಿತಮನಾ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ ವಿಭೂತಿಷು । ತಾಸ್ವ್ ಅಪೀಷ್ಟೋಪನೀತಾಸು ನ ರೇಮೇ ಽಗ್ನಿಶಿಖಾಸ್ವ್ ಇವ
ದುಃಖದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸುಟ್ಟವನಾದ ಅವನು, ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದವುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂತೋಷ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲೇನೂ ಆನಂದವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅವನಿಗೂ ಆ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಏಕಾನ್ತೇಷು ದಿಗನ್ತೇಷು ನಿರ್ಝರೇಷು ಗುಹಾಸು ಚ । ಆಜಗಾಮ ರತಿಂ ಜನ್ತುಮುಕ್ತೇಷು ವ್ಯಸನೀ ಯಥಾ
ಒಂಟಿತನದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಜಲಪಾತಗಳ ಬಳಿಯೂ, ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ನೆಮ್ಮದಿ ಹುಡುಕಿದನು; ಜನರಿಲ್ಲದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ವ್ಯಸನಿಯೊಬ್ಬನಂತೆ ಅವನು ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ರಾಘವ ತ್ವಮ್ ಇವಾಶೇಷಾಸ್ ಸಾನ್ತ್ವಾನುನಯಚೋದನೈಃ । ಪ್ರಾರ್ಥಿತಃ ಕಾರ್ಯತೇ ಭೃತ್ಯೈರ್ ಮಹೀಪೋ ದಿವಸಕ್ರಿಯಾಃ
ರಾಘವ, ನಿನ್ನಂತೆ ಭಟರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಮನವೊಲಿಕೆ, ಮನವೊಪ್ಪಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ದಿನಚರ್ಯೆ ಮಾಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುವಂತೆ, ರಾಜನನ್ನೂ ಅವನ ಸೇವಕರು ಹೀಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ.