ಏವಮ್ ಆಧೇರ್ ಭವೇದ್ ವ್ಯಾಧಿರ್ ಆಧ್ಯಭಾವಾಚ್ ಚ ನಶ್ಯತಿ । ಯಥಾ ಮನ್ತ್ರೈಶ್ ಚ ನಶ್ಯನ್ತಿ ವ್ಯಾಧಯಸ್ ತತ್ಕ್ರಮಂ ಶೃಣು
ಈ ರೀತಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖದಿಂದ ರೋಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ದುಃಖ ಹೋಗಿದರೆ ರೋಗವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ರೋಗಗಳು ಹೋಗುವವೋ, ಆ ಕ್ರಮವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.
ಯಥಾ ವಿರೇಕಂ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಹರೀತಕ್ಯಸ್ ಸ್ವಭಾವತಃ । ಭಾವನಾವಶತಃ ಕಾರ್ಯಂ ತಥಾ ಯರಲವಾದಯಃ
ಹರಿತಕಿ ಸಹಜವಾಗಿ ವಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ದೃಢವಾದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಯರಳ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಶುದ್ಧಯಾ ಪುಣ್ಯಯಾ ಸಾಧೋ ಕ್ರಿಯಯಾ ಸಾಧುಸೇವಯಾ । ಮನಃ ಪ್ರಯಾತಿ ವೈಮಲ್ಯಂ ನಿಕಷೇಣೇವ ಕಾಞ್ಚನಮ್
ಪವಿತ್ರವಾದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ, ಸಜ್ಜನರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಚಿನ್ನವು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ.
ಆನನ್ದೋ ವರ್ಧತೇ ದೇಹೇ ಶುದ್ಧೇ ಚೇತಸಿ ರಾಘವ । ಪೂರ್ಣೇನ್ದಾವ್ ಉದಿತೇ ವ್ಯಭ್ರೇ ನೈರ್ಮಲ್ಯಂ ಭುವನೇ ಯಥಾ
ದೇಹ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ರಾಘವ, ಆನಂದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆ ಮುಗ್ಧ ಚಂದ್ರನು ಮೋಡರಹಿತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶ ಹರಡುವದೋ ಹಾಗೆ.
ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧೌ ವಹನ್ತ್ಯ್ ಏತೇ ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಾಣವಾಯವಃ । ಜರಯನ್ತಿ ತಥಾನ್ನಾನಿ ವ್ಯಾಧಿಸ್ ತೇನ ವಿನಶ್ಯತಿ
ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾದಾಗ ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಆಹಾರವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳು ಕೂಡ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ.
ಆಧಿವ್ಯಾಧ್ಯೋರ್ ಇತಿ ಪ್ರೋಕ್ತೌ ನಾಶೋತ್ಪತ್ತಿಕ್ರಮೌ ತ್ವಯಿ । ಕುಣ್ಡಲಿನ್ಯಾಃ ಕಥಾಯೋಗಾದ್ ಅಧುನಾ ಪ್ರಕೃತಂ ಶೃಣು
ಇಷ್ಟು ದೂರ ದುಃಖ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ನಾಶದ ಕ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಕಥೆಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳು.
ಪುರ್ಯಷ್ಟಕಾಪರಾಖ್ಯಸ್ಯ ಜೀವಸ್ಯ ಪ್ರಥಮಾಶ್ರಯಮ್ । ವಿದ್ಧಿ ಕುಣ್ಡಲಿನೀಮ್ ಅನ್ತರ್ ಆಮೋದಸ್ಯೇವ ಮಞ್ಜರೀಮ್
ಪೂರ್ಯಷ್ಟಕ ಎಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹದಲ್ಲಿ ಜೀವನು ಮೊದಲಿಗೆ ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಸ್ಥಳವೇ ಕುಂಡಲಿನಿ ಎಂದು ತಿಳಿ. ಹೂವಿನೊಳಗಿನ ಸುಗಂಧದ ಮೂಲವು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ.
ತಾಂ ಯದಾ ಪೂರಕಾಭ್ಯಾಸಾದ್ ಆಪೂರ್ಯ ಸ್ಥೀಯತೇ ಚಿರಮ್ । ತದೈತಿ ಮೈರವಂ ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ಕಾಯಸ್ಯಾಪೀನತಾ ತಥಾ
ಪೂರಕ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಆ ಕುಂಡಲಿನಿ ತುಂಬಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿದಾಗ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಮೆರುಪರ್ವತದಂತ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಯದಾ ಪೂರಕಪೂರ್ಣಾನ್ತರ್ ಅಮುಕ್ತಪ್ರಾಣಮಾರುತಮ್ । ನೀಯತೇ ಸಂವಿದೈವೋರ್ಧ್ವಂ ಸೋಢಘರ್ಮಕ್ಲಮಶ್ರಮಂ
ಯಾವಾಗ ಉಸಿರನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಜೀವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಆಗ ಉಷ್ಣ, ದಣಿವು ಮತ್ತು ಶ್ರಮವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಸರ್ಪೀ ಪ್ರಕುಪಿತೇವೋಚ್ಚೈರ್ ಯಾತಿ ದಣ್ಡೋಪಮಾಂ ಗತಾ । ನಾಡೀಸ್ ಸರ್ವಾಸ್ ಸಮಾದಾಯ ದೇಹೇ ಬದ್ಧಾ ಲತೋಪಮಾ
ಆಗ, ತೊಳೆದ ತುಪ್ಪ ಹೀಗೇ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಜೋರಾಗಿ ಏರುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ದಂಡದಂತೆ ರೂಪ ಪಡೆದು, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ನಾಡಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಕ್ಕಿನಂತೆ ಒಳಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ತದಾ ಸಮಸ್ತಮ್ ಏವೇಮಂ ಖಂ ಪ್ಲಾವಯತಿ ದೇಹಕಮ್ । ನೀರನ್ಧ್ರಾ ಪವನಾಪೂರ್ಣಾ ಭಸ್ತ್ರೇವಾಮ್ಬುಗತಂ ನರಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಕಾಶ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಬಿ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳು ಮುಚ್ಚದೆ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬಲ್ಬು ಹೀಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ ದೇಹವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಇತ್ಯಭ್ಯಾಸವಿಲಾಸೇನ ಯೋಗೇನ ವ್ಯೋಮಗಾಮಿತಾಮ್ । ಯೋಗಿನಃ ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ದೀನಾಸ್ ತೇ ಸುದಶಾಮ್ ಇವ
ಹೀಗೆ, ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಆನಂದದಿಂದ, ಯೋಗಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ; ದುರ್ಬಲರಾದವರು ಅದನ್ನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಬ್ರಹ್ಮನಾಡಿಪ್ರವಾಹೇಣ ಶಕ್ತಿಃ ಕುಣ್ಡಲಿನೀ ಯದಾ । ಬಹಿರ್ ಊರ್ಧ್ವಪ್ರವಾಹೇಣ ದ್ವಾದಶಾಙ್ಗುಲಮೂರ್ಧನಿ
ಯಾವಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನಾಡಿಯ ಹರಿವಿನಿಂದ ಕುಂಡಲಿನಿ ಶಕ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಮತ್ತು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಲಿಸಿ, ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಹನ್ನೆರಡು ಬೆರಳಷ್ಟು ದೂರದ ಜಾಗವನ್ನು ತಲುಕುತ್ತದೆ.
ರೇಚಕೇನ ಪ್ರಯೋಗೇಣ ನಾಡ್ಯನ್ತರನಿರೋಧಿನಾ । ಮುಹೂರ್ತಂ ಸ್ಥಿತಿಮ್ ಆಪ್ನೋತಿ ತದಾ ವ್ಯೋಮಗದರ್ಶನಮ್
ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಒಳಗಿನ ನಾಡಿಗಳನ್ನು ತಡೆದು, ಕ್ಷಣಕಾಲ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಆಕಾಶದ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ.
ದರ್ಶನಂ ಕೀದೃಶಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನಯನಾಂಶುಗಣಂ ವಿನಾ । ಅನ್ಯೇಷಾಮ್ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಂ ಚ ತತ್ತ್ವಮ್ ಏವಂ ಕಥಂ ಭವೇತ್
ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಕಣ್ಣುಗಳ ಕಿರಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಈ ದರ್ಶನ ಯಾವ ರೀತಿಯದು? ಹಾಗೆಂದರೆ, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸತ್ಯತೆಯೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ನ ಕೇಚನ ಮಹಾಬಾಹೋ ಭೂಚರೇಣ ನಭಶ್ಚರಾಃ । ಅದಿವ್ಯೈರ್ ಆಶ್ರಿತಾಜ್ಞಾನೈರ್ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ಪುರುಷೇನ್ದ್ರಿಯೈಃ
ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ದೈವಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ವಿಜ್ಞಾನಾದೂರಸಂಸ್ಥೇನ ಬುದ್ಧಿನೇತ್ರೇಣ ರಾಘವ । ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ವ್ಯೋಮಗಾಸ್ ಸಿದ್ಧಾಸ್ ಸ್ವಪ್ನವತ್ ಸ್ವಾರ್ಥದಾ ಅಪಿ
ರಾಘವ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಸಿದ್ಧರು ಕನಸಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛಿತ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವವರಾದರೂ.
ಸ್ವಪ್ನಾವಲೋಕನಂ ಯದ್ವತ್ ತದ್ವತ್ ಸಿದ್ಧಾವಲೋಕನಮ್ । ಕೇವಲೋ ಽಯಂ ವಿಶೇಷೋ ಯತ್ ಸಿದ್ಧಪ್ರಾಪ್ತೌ ಸ್ಥಿರಾರ್ಥತಾ
ಹೆಗಲಾದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ, ಸಿದ್ಧರನ್ನು ನೋಡುವುದೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಆದರೆ, ಸಿದ್ಧತೆ ದೊರೆತಾಗ ಇಚ್ಛಿತ ಫಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.
ಮುಖಾದ್ ಬಹಿರ್ ದ್ವಾದಶಾನ್ತೇ ರೇಚಕಾಭ್ಯಾಸಯುಕ್ತಿತಃ । ಪ್ರಾಣೇ ಚಿರಂ ಸ್ಥಿತಿಂ ನೀತೇ ಪ್ರವಿಶನ್ತ್ಯ್ ಅಪರಾಂ ಪುರೀಮ್
ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಗೆ, ದ್ವಾದಶಾಂತವರೆಗೆ ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಉಸಿರು ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಉಳಿದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ವದ ಸ್ವಭಾವಸ್ಯ ಕಥಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನ ಚಲತಿ ಸ್ಥಿತಿಃ । ವಕ್ತಾರಸ್ ಸಾನುಕಮ್ಪಾ ಹಿ ದುಷ್ಪ್ರಶ್ನೇ ಽಪಿ ನ ಖೇದಿನಃ
ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಸ್ವಭಾವದ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ಅಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು. ದಯಾಳು ಮಾತಾಡುವವರು ಕಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಯಾಸಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಶಕ್ತಿರ್ ವಸ್ತುಸ್ವಭಾವಾಖ್ಯಾ ಯಥಾ ಸ್ಫುರತಿ ಯಾತ್ಮನಃ । ಸರ್ಗಾದಿನಾ ತಥೈವಾಸೌ ಸ್ಥಿತಿಂ ಯಾತೀತಿ ನಿಶ್ಚಯಃ
ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಸ್ವಭಾವಶಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ತನ್ನಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕವೂ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.
ಅವಸ್ತುತ್ವಾದ್ ಅವಿದ್ಯಾಯಾ ವಸ್ತುಶಕ್ತಿರ್ ಅಪಿ ಕ್ವಚಿತ್ । ಭಿದ್ಯತೇ ದೃಶ್ಯತೇ ಹ್ಯ್ ಅಙ್ಗ ವಸನ್ತೇ ಶಾರದಂ ಫಲಮ್
ಅಜ್ಞಾನವು ನಿಜವಾದ ವಸ್ತುವಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ವಾಸ್ತವ ವಸ್ತುವಿನ ಶಕ್ತಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಭಜಿತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಹಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುವಂತೆ.
ಸರ್ವಮ್ ಏವಂವಿಧಂ ಬ್ರಹ್ಮ ನಾನಾನಾನಾತಯಾನಯಾ । ದೃಶ್ಯತೇ ವ್ಯವಹಾರಾರ್ಥಂ ಕೇವಲಂ ಕಲ್ಪ್ಯತೇ ಸ್ಥಿತಿಃ
ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಇಂತಹ ಸ್ವಭಾವದ ಬ್ರಹ್ಮನೇ. ವಿಭಿನ್ನತೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕ, ಕೇವಲ ಲೋಕ ವ್ಯವಹಾರದ خاطر ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಊಹಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಸೂಕ್ಷ್ಮಚ್ಛಿದ್ರಾದಿಗತ್ಯರ್ಥಂ ಪೂರಣಾರ್ಥಂ ಚ ಖಸ್ಯ ವಾ । ಅಣುತಾಂ ಸ್ಥೂಲತಾಂ ವಾಪಿ ಕಾಯೋ ಽಯಂ ನೀಯತೇ ಕಥಮ್
ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗಲು ಅಥವಾ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಲು, ಈ ದೇಹವು ಹೇಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಬಹುದು?
ಕಾಷ್ಠಕ್ರಕಚಯೋಶ್ ಶ್ಲೇಷಾದ್ ಯಥಾ ಚ್ಛೇದಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ । ತಯೋಸ್ ಸಙ್ಘರ್ಷಣಾದ್ ಅಗ್ನಿಸ್ ಸ್ವಭಾವಾಜ್ ಜಾಯತೇ ತಥಾ
ಮರದ ತುಂಡು ಮತ್ತು ಅರಿವಳಿಯು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವಾಗ ಹೇಗೆ ಕತ್ತರಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವೆರಡರ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಬೆಂಕಿಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಾಂಸಾಬ್ಜಯನ್ತ್ರಂ ಜಠರೇ ಸ್ಥಿತಂ ಶ್ಲಿಷ್ಟಮುಖಂ ಮಿಥಃ । ಊರ್ಧ್ವಾಧಸ್ಸಮ್ಮಿಲನ್ಮೂಲಂ ದ್ಯುಭೂಮ್ಯೋರ್ ಇವ ವೈ ತಲಮ್
ಹಾಗೆಯೇ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಮಾಂಸದ ಹೂವಿನಂತೆ ಇರುವ ಯಂತ್ರ, ಎರಡು ಬಾಯಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೆರಿದು, ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಬೇರುಗಳು ಸೇರಿರುವಂತೆ, ಅದು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯದ ತಳಹದಿಯಂತಿದೆ.
ತಸ್ಯ ಕುಣ್ಡಲಿನೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ ನಿಲೀನಾನ್ತರ್ ನಿಜಾಸ್ಪದೇ । ಪದ್ಮರಾಗಸಮುದ್ಗಸ್ಯ ಕೋಶೇ ಮುಕ್ತಾವಲೀ ಯಥಾ
ಅದರೊಳಗೆ ಕುಂಡಲಿನಿ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ, ಅದು ಹೂವಿನ ಬಣ್ಣದ ರತ್ನದ ಒಳಗಿನ ಮೊತ್ತದ ಹಾರದಂತಿದೆ.
ಆವರ್ತಫೇನಮಾಲೇವ ನಿತ್ಯಂ ಶಲಶಲಾಯತೇ । ದಣ್ಡಾಹತೇವ ಭುಜಗೀ ಸುಸನ್ನತವಿವರ್ತನಾ
ಅವಳು ಸದಾ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅದು ನದಿಯು ಆವರ್ತವಾಗಿ ಫೇನದಂತೆ ಹರಿಯುವಂತೆ, ಅಥವಾ ದಂಡದಿಂದ ತಟ್ಟಿದ ಹಾವಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ.
ದ್ಯಾವಾಪೃಥಿವ್ಯೋರ್ ಮಧ್ಯಸ್ಥಾ ಕ್ರಿಯೇವ ಸ್ಪನ್ದರೂಪಿಣೀ । ಸಂವಿನ್ಮಧುವಿಬೋಧೋತ್ಥಾ ಹೃತ್ಪದ್ಮಪುಟಷಟ್ಪದೀ
ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಚಟುವಟಿಕೆ ಹೀಗೇ ಕಂಪನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಅರಿವಿನ ಹನಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನಸ್ಸಿನ ಜೇನುಹುಳಿನಂತೆ ಹೃದಯದ ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಒಳಗೆ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ತತ್ ಸರ್ವಂ ಶಕ್ತಿಪದ್ಮಾದಿ ಬಾಹ್ಯೈರ್ ಆಭ್ಯನ್ತರೈಸ್ ಸದಾ । ಹೃದಿ ವ್ಯಾಧೂಯತೇ ವಾತೈರ್ ಅಭ್ರವೃನ್ದಮ್ ಇವಾಭಿತಃ
ಈ ಶಕ್ತಿ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು, ಹೊರಗಿನವುಗಳಾಗಲಿ ಒಳಗಿನವುಗಳಾಗಲಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಲಿಯಲ್ಪಡುವುದರಂತೆ, ಮೋಡದ ಗುಂಪು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ.