ಅನ್ತವನ್ತ ಇಮೇ ದೇಹಾ ನಿತ್ಯಸ್ಯೋಕ್ತಾಶ್ ಶರೀರಿಣಃ । ಅನಾಶಿನೋ ಽಪ್ರಮೇಯಸ್ಯ ತಸ್ಮಾದ್ ಯುಧ್ಯಸ್ವ ಭಾರತ
ಈ ದೇಹಗಳು ನಾಶವಾಗುವಂತಿವೆ, ಆದರೆ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮನು ಶಾಶ್ವತ, ಅವಿನಾಶಿ ಮತ್ತು ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಾರತ ವಂಶಜನೇ, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋರಾಡು.
ಆತ್ಮೈವೈಕೋ ಽಸ್ತಿ ನ ದ್ವಿತ್ವಮ್ ಅಸತಸ್ ಸಮ್ಭವಃ ಕುತಃ । ಅವಿನಾಶಸ್ ತ್ವ್ ಅನನ್ತೋ ಽಸೌ ಸತೋ ನಾಶೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರವಿದೆ, ಎರಡನೆಯದು ಇಲ್ಲ. ಅಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಸತ್ಯವು ಅನಂತವೂ, ಅವಿನಾಶಿಯೂ ಆಗಿದೆ—ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಶವೇ ಇಲ್ಲ.
ದ್ವೈತೈಕತ್ವಪರಿತ್ಯಾಗೇ ಯಚ್ ಛೇಷಮ್ ಅವಶಿಷ್ಯತೇ । ಶಾನ್ತಂ ಸದಸತೋರ್ ಮಧ್ಯಂ ತದ್ ಅಸ್ತೀಹ ಪರಂ ಪದಮ್
ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಬಿಡಿದಾಗ ಉಳಿಯುವದು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ—ಅದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ.
ತನ್ ಮೃತೋ ಽಸ್ಮೀತಿ ಭಗವನ್ ಕಿಂರೂಢೇಹ ನೃಣಾಂ ಸ್ಥಿತಿಃ । ಕಥಂ ಸ್ಥಿತೌ ವಾ ಲೋಕಾನಾಂ ತೌ ಸ್ವರ್ಗನರಕೌ ಪ್ರಭೋ
ಭಗವಂತನೆ, ಯಾರಾದರೂ 'ನಾನು ಸತ್ತೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಜನರ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದು? ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನರಕ ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತವೆ, ಪ್ರಭು?
ಭೂಮಿರ್ ಆಪೋ ಽನಲೋ ವಾಯುಃ ಖಂ ಮನೋ ಬುದ್ಧಿರ್ ಏವ ಚ । ಏತತ್ತನ್ಮಾತ್ರಜಾತಾತ್ಮಾ ಜೀವೋ ದೇಹೇಷು ತಿಷ್ಠತಿ
ಮಣ್ಣು, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿ — ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು. ಈ ಅಂಶಗಳೇ ಜೀವಾತ್ಮನಿಗೆ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲು ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.
ಸ ಕೃಷ್ಯತೇ ವಾಸನಯಾ ರಜ್ಜ್ವೇವ ಪಶುಪೋತಕಃ । ಸ ತಿಷ್ಠತಿ ಶರೀರಾನ್ತಃ ಪಞ್ಜರೇ ವಿಹಗೋ ಯಥಾ
ಆ ಆತ್ಮನು ವಾಸನೆಗಳ ಬಲದಿಂದ ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಎಳೆಯುವ ಹಸುವಿನ ಮರಿ ಹೀಗೆಯೇ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ದೇಹದೊಳಗೆ ಪಂಜರದಲ್ಲಿರುವ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಇರುವನು.
ಸ ಕಾಲವಶತೋ ದೇಹಾಜ್ ಜರ್ಜರತ್ವಮ್ ಉಪಾಗತಾತ್ । ವಾಸನಾವಶತೋ ಯಾತಿ ವೃಕ್ಷಪರ್ಣಾದ್ ರಸೋ ಯಥಾ
ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇಹ ಹಳೆಯದಾಗಿ ದುರ್ಬಲವಾದಾಗ, ಆತ್ಮನು ವಾಸನೆಗಳ ಬಲದಿಂದ ಮರದ ಎಲೆಯಿಂದ ರಸ ಹೊರಡುವಂತೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಶ್ರೋತ್ರಂ ಚಕ್ಷುಸ್ ಸ್ಪರ್ಶನಂ ಚ ರಸನಂ ಘ್ರಾಣಮ್ ಏವ ಚ । ಗೃಹೀತ್ವೈತಾನಿ ಸಂಯಾತಿ ವಾಯುರ್ ಗನ್ಧಾನ್ ಇವಾಶಯಾತ್
ಕಿವಿ, ಕಣ್ಣು, ಸ್ಪರ್ಶ, ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ ಎಂಬ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆತ್ಮನು ಗಾಳಿ ಮೂಲದಿಂದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವಂತೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ವಾಸನಾವತ್ತ್ವಮ್ ಏವಾಸ್ಯ ದೇಹೋ ನೇತರಯುಕ್ತಿಜಃ । ಕ್ಷೀಯತೇ ವಾಸನಾತ್ಯಾಗೇ ಕ್ಷೀಣೇ ಭವತಿ ತತ್ ಪದಮ್
ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಜೀವವಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾತ್ರ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಾಗ ದೇಹವೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ, ಆ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ.
ವಾಸನಾವಾನ್ ಪುರಾ ಪುಷ್ಟೋ ಭೂತ್ವಾ ಭ್ರಾಮ್ಯತಿ ಯೋನಿಷು । ಜೀವೋ ಭ್ರಮಭರಾಕಾರೋ ಮಾಯಾಪುರುಷಕೋ ಯಥಾ
ಹಳೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಪೋಷಿತನಾದ ಜೀವನು, ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಜೀವನು, ಭ್ರಮೆಯ ಭಾರದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡವನಾಗಿ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಆಕೃತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಅಕ್ಷಸ್ವಭಾವಾನ್ ಅಖಿಲಾಞ್ ಶರೀರಾದ್ ವಾಸನಾವಶಃ । ಜೀವೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಸಂಯಾತಿ ಪುಷ್ಪಾದ್ ಗನ್ಧಾನ್ ಇವಾನಿಲಃ
ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಜೀವನು ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಹೂವಿನಿಂದ ಗಂಧವನ್ನು ಗಾಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ, ಜೀವನು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ದೇಹೋ ನಿಸ್ಸ್ಪನ್ದತಾಮ್ ಏತಿ ಜೀವೇ ಕೌನ್ತೇಯ ನಿರ್ಗತೇ । ನಿಸ್ಸ್ಪನ್ದಾವಯವಾಭೋಗಶ್ ಶಾನ್ತವಾತ ಇವ ದ್ರುಮಃ
ಕೌಂತೇಯ, ಜೀವನು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಾಗ, ದೇಹವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮರ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುವಂತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಚೇಷ್ಟಶ್ ಛೇದಭೇದಾದಿದೋಷೈರ್ ಆಯಾತ್ಯ್ ಅದೃಶ್ಯತಾಮ್ । ಮೃತ ಇತ್ಯ್ ಉಚ್ಯತೇ ಲೋಕೇ ದೇಹೋ ವಿಗತಜೀವಿತಃ
ಒಂದು ದೇಹವು ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಮುರಿಯುವಂತಹ ಗಾಯಗಳಿಂದ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಇಲ್ಲದ ಮೃತ ದೇಹವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಸ ಜೀವಃ ಪ್ರಾಣಮೂರ್ತಿಃ ಖೇ ಯತ್ರ ಯತ್ರಾವತಿಷ್ಠತೇ । ತತ್ರ ಸ್ವವಾಸನಾಭ್ಯಾಸಾತ್ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಆಕಾರಮ್ ಆತತಮ್
ಆ ಜೀವಾತ್ಮನು, ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಅಯಂ ದೇಹೋ ಹಿ ಜೀವೇನ ತ್ವ್ ಅಸನ್ನ್ ಏವಾವಲೋಕಿತಃ । ಅಸ್ಯ ನಾಶೇ ಽನ್ಯಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಏವಂ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಏವಾಶು ಸ್ವಪ್ನವತ್
ಈ ದೇಹವನ್ನು ಜೀವಾತ್ಮನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಇದು ನಾಶವಾದಾಗ, ಕನಸಿನಂತೆ ಬೇರೆ ದೇಹವನ್ನೂ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆ ತಕ್ಷಣ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಯಥೈವ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಆಕಾರಾಂಸ್ ತೇಷಾಂ ನಾಶಾಂಸ್ ತಥೈವ ಸಃ । ಆದಿಸರ್ಗೇ ಭಾವನಯಾ ಕಿಲೈವಂ ಸಂವಿಭಾವಿತಃ
ಹೆಗಲಾಗಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಅವುಗಳ ನಾಶವನ್ನೂ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ, ಕಲ್ಪನೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜೀವಾತ್ಮನು ಹೀಗೆ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಝಗಿತ್ಯ್ ಉದ್ಭವಕಾಲೇ ತು ಯದ್ ಯಥಾ ದೃಶ್ಯತೇ ಪುರಃ । ಆನಿರ್ವಾಣಂ ತದ್ ಏವಾಸ್ಯಾ ಅವಿನಾಭಾವಿಸಂವಿದಃ
ಹಠಾತ್ ಏನು ಉದಯವಾಗುತ್ತದೋ, ಅದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ, ಅದೇ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದದ್ದು ಮತ್ತು ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದಂತಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಾಕ್ತನಂ ವಾಸನಾಜಾಲಂ ಪುರುಷಾರ್ಥೇನ ಜೀಯತೇ । ಯತ್ನೇನಾದ್ಯತನೇನಾಶು ಯತನಂ ಹ್ಯಸ್ತನಂ ಯಥಾ
ಹಿಂದಿನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಜಾಲವು ಮಾನವನ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಇಂದಿನ ಶ್ರಮದಿಂದ, ಹಳೆಯದಾದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಜಯಿಸಬಹುದು, ಹಗಲಿನ ಶ್ರಮ ಹತ್ತಿರದ ಹಳೆಯದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೀರಿದೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ಯ ಏವ ಪುರುಷಾರ್ಥೇನ ದೃಷ್ಟೋ ಬಲವತಾ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಪೂರ್ವೋತ್ತರನಿಮೇಷಾಂಶಸ್ ಸ ಏವ ಜಯತಿ ಸ್ಫುಟಮ್
ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಮನೋಬಲದಿಂದ ಏನು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ, ಅದು ಹಿಂದಿನದಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮುಂದಿನದಾಗಿರಲಿ, ಅದೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಜಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಪಿ ಸ್ಫುಟತಿ ವಿಧ್ಯಣ್ಡೇ ವಾತಿ ವಾ ಪ್ರಲಯಾನಿಲೇ । ಪೌರುಷಂ ಹಿ ಯಥಾಶಾಸ್ತ್ರಮ್ ಅತಸ್ ತ್ಯಾಜ್ಯಂ ನ ಧೀಮತಾ
ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ಚೂರುಚೂರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಳಯದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಶ್ರಮವನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬಾರದು.
ನರಕಸ್ವರ್ಗಸರ್ಗಾದಿ ವಾಸನಾವಶತೋ ಽಭಿತಃ । ಪ್ರಪಶ್ಯತಿ ಚಿರಾಭ್ಯಸ್ತಂ ಜೀವೋ ಜರಢಮೋಹಧೀಃ
ಹಳೆಯ ಮೋಹದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕುಂದುಹೋಗಿರುವ ಜೀವ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ವಾಸನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನರಕ, ಸ್ವರ್ಗ, ಸೃಷ್ಟಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ನರಕಸ್ವರ್ಗಸರ್ಗಾದಿಸಮ್ಭ್ರಮೇಷು ಜಗತ್ಪತೇ । ಕಿಮ್ ಅಸ್ಯ ಕಾರಣಂ ಬ್ರೂಹಿ ಜೀವಸ್ಯ ಜನಿತಸ್ಥಿತೇಃ
ಹೇ ಜಗತ್ಪತಿ, ನರಕ, ಸ್ವರ್ಗ, ಸೃಷ್ಟಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ, ಜೀವನು ಹುಟ್ಟಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.
ವಾಸನಾತ್ಮಾನಮ್ ಏನಂ ತ್ವಂ ಜೀವಂ ವಿದ್ಧಿ ಶರೀರಕಮ್ । ಸ್ವವಾಸನಾತ್ಮಿಕೈವಾಸ್ಯ ಸತ್ತಾ ಸಂಸೃತಿಕಾರಣಮ್
ಈ ದೇಹಧಾರಿ ಜೀವನು ವಾಸನೆಗಳಿಂದಲೇ ರೂಪುಗೊಂಡವನು ಎಂದು ತಿಳಿ; ಅವನ ಬದುಕು ಕೂಡ ಅವನ ಸ್ವಂತ ವಾಸನೆಗಳಿಂದಲೇ ಕೂಡಿದೆ, ಅದೇ ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣ.
ಧ್ರಿಯತೇ ಸಂಸೃತಿಸ್ ತಾವದ್ ಯಾವತ್ ಸ್ಫುರತಿ ವಾಸನಾ । ಸ್ವಪ್ನೋಪಮಾನಾ ತೇನೇಹ ಶ್ರೇಯಸೇ ವಾಸನಾಕ್ಷಯಃ
ವಾಸನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಉಂಟೋ ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಸಂಸಾರವೂ ಇರುತ್ತದೆ; ಕನಸಿನಂತಿರುವ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ವಾಸನೆಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
ಚಿರಾಭ್ಯಾಸವಶಾತ್ ಪ್ರೌಢಾ ಸಂಸಾರಭ್ರಮಕಾರಿಣೀ । ಕಿಮುತ್ಥಾ ದೇವದೇವೇಶ ವಾಸನಾ ಕ್ಷೀಯತೇ ಕಥಮ್
ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ವಾಸನೆಗಳು ಬಲವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಈ ವಾಸನೆಗಳು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.
ಮೌರ್ಖ್ಯಮೋಹಸಮುಚ್ಛ್ರಾಯಾದ್ ಅನಾತ್ಮನ್ಯ್ ಆತ್ಮಭಾವನಾತ್ । ಅಜ್ಞಾನಾದ್ ಆತ್ಮನಸ್ ಸಾಧೋ ಸತ್ತಾಮ್ ಆಯಾತಿ ವಾಸನಾ
ಮೂರ್ಖತನ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ, ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮರೆತು, ಆತ್ಮವಲ್ಲದ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದರಿಂದ, ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ, ಈ ವಾಸನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಭಾವಿತಾತ್ಮಾಸಿ ಕೌನ್ತೇಯ ಸತ್ಯಂ ವಿಜ್ಞಾತವಾನ್ ಅಸಿ । ಅಯಂ ಸೋ ಽಹಂ ಜನಾ ಏತೇ ಮಮೇತಿ ತ್ಯಜ ವಾಸನಾಃ
ಕುಂತಿಯ ಮಗನೇ, ನೀನು ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ, ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯೆ. 'ನಾನು ಈ ದೇಹ', 'ಈ ಜನರು ನನ್ನವರು' ಎಂಬಂತಹ ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.
ವಾಸನಾವಿಲಯೇ ಜೀವೋ ವಿಲೀನೋ ಭವತಿ ಸ್ವಯಮ್ । ಯೋ ಹಿ ಯತ್ಸತ್ತಯೋಚ್ಛೂನಸ್ ತನ್ನಾಶಾತ್ ಸ ವಿಲೀಯತೇ
ವಾಸನೆಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ ಜೀವವೂ ಸ್ವತಃ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಸ್ತು ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆ ಅವಲಂಬನೆಯು ನಾಶವಾದಾಗ ಅದು ಕೂಡ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ದೇಹೇ ವಿಲಯಮ್ ಆಯಾತೇ ದೇಶಕಾಲಾನ್ಯತಾಕೃತೇಃ । ಕೋ ಽಸೌ ಭಾಜನತಾಮ್ ಏತಿ ಜನ್ಮನೋ ಮರಣಸ್ಯ ಚ
ದೇಹವು ಕರಗಿಹೋದಾಗ, ಅದರ ರೂಪವು ಕಾಲದೂ ಸ್ಥಳದೂ ಅಲ್ಲದಾಗ, ಆಗ ಹುಟ್ಟಿಗೂ ಸಾವುಗೂ ಪಾತ್ರನಾದವನು ಯಾರು?
ಸ್ವಯಂ ಕಲ್ಪಿತಸಙ್ಕಲ್ಪಮ್ ಆತ್ಮರೂಪಂ ಯದ್ ಆಬಿಲಮ್ । ತದ್ ಏವ ವಾಸನಾಕಾರಂ ಜೀವಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಹಾಮತೇ
ತಾನೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ಆತ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಂಕಾಗಿರುವುದೇ, ಮಹಾಜ್ಞಾನದವನೆ, ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಜೀವ ಎಂದು ತಿಳಿ.