ಸ್ವಪ್ನಸಙ್ಕಲ್ಪಕಲನೇ ಯಥಾನ್ಯೇವ ಜಗತ್ಸ್ಥಿತಿಃ । ತಥೈವೇಯಂ ಹಿ ಸಙ್ಕಲ್ಪಕಲನಾ ಕಾಚಿದ್ ಏವ ಹ
ಹಾಗೇನೇ, ಕನಸು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ಜಗತ್ತು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಇದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯ ನಿರ್ಮಿತಿಯಷ್ಟೆ.
ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ಮಯೋತ್ಪತ್ತಿಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಕಮಲಜನ್ಮನಃ । ಮನಸಸ್ ಸ್ವಯಮ್ ಏವಾನ್ತಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪಕಲನೋದ್ಭವಾ
ಹಿಂದೆ ನಾನು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಉದ್ಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ವಿಚಿತ್ರರಚನೋಪೇತಮ್ ಅನನ್ತಶತವಿಭ್ರಮಮ್ । ಸಙ್ಕಲ್ಪಕಲನಾಮಾತ್ರಂ ತಥೇದಮ್ ಅವಭಾಸತೇ
ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಭ್ರಮೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲ್ಪನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಯಥಾ ಕಲಿತ ಆಭಾಸೋ ಮನಸೋ ಽಬ್ಜಜತಾಗತೌ । ದೇಹವಚ್ ಚಿನ್ತಿತೋ ದೇಹಸ್ ಸ್ಥಿತೋ ಽನ್ಯಸ್ ತದ್ವದ್ ಏವ ಹಿ
ಹಾಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಮಲಜನನನ ಪ್ರಯಾಣದ ವೇಳೆ ಮೂಡುವ ರೂಪವು ಕಲ್ಪಿತ ದೇಹದಂತೆಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹ ಬೇರೆ ಇದ್ದಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ.
ಪ್ರಾಕ್ಪ್ರವಾಹಚಿರಾಭ್ಯಸ್ತೋ ವಾಸನಾವಿಲಯೇನ ಯಃ । ತಥೈವ ದೃಶ್ಯತೇ ದೇಹಸ್ ತದಾಕೃತ್ಯುದಯೇನ ಸಃ
ಹಳೆಯ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಹವ್ಯಾಸವಾದ ದೇಹ, ಆ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ನಾಶವಾದರೂ ಕೂಡ, ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಪೌರುಷೇಣ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಸಙ್ಕಲ್ಪೋ ಹ್ಯ್ ಅಯಮ್ ಏವ ಚೇತ್ । ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವ್ಯತೇ ರಾಮ ಭೂಯತೇ ತದ್ ಇಹಾನ್ಯಥಾ
ರಾಮಾ, ಈ ಸಂಕಲ್ಪವು ಕೇವಲ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಯೋಚನೆ ಬೇರೆಯದಾದರೆ, ಫಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಯಂ ಸೋ ಽಹಂ ಮಮಾಯಂ ಚ ಸಂಸಾರ ಇತಿ ಭಾವಿತೇ । ಸತ್ಯೋ ಽಯಂ ಭಾಸತೇ ರಾಮ ಭಾವನಾದಾರ್ಢ್ಯಸಮ್ಭವಃ
ನಾನು ಇದುವೆ, ಇದು ನನ್ನದು, ಇದು ಲೋಕವೆಂದು ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೋ ರಾಮಾ, ಆ ಭಾವನೆ ದೃಢವಾದಾಗ ಅದು ನಿಜವಾದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಾವಿತಂ ತೀವ್ರವೇಗೇನ ಯದ್ ಏವಾಶು ತದ್ ಏವ ಚ । ಸರ್ವತ್ರ ದೃಶ್ಯತೇ ರಾಮ ಕಾನ್ತೇವಾತ್ಯನ್ತವಲ್ಲಭಾ
ಯಾವುದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ, ವೇಗವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿತ್ತೋ ರಾಮಾ, ಅದೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯವಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೋ ಹಾಗೆ.
ಅಹರ್ವ್ಯಾಪೃತಿರ್ ಅಭ್ಯಸ್ತಾ ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನೇ ಽಪಿ ದೃಶ್ಯತೇ । ತಥಾ ಸಮ್ಭಾವನಾಭ್ಯಸ್ತಸ್ ಸಂಸಾರೋ ಽಪ್ಯ್ ಅವಲೋಕ್ಯತೇ
ಹಗಲು ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೋ, ಅದು ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಈ ಲೋಕವನ್ನೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನಾವಧೌ ಕ್ಷಿಪ್ರಮ್ ಅಹರ್ವದ್ ಅವಭಾಸತೇ । ತಥೇದಂ ಸರ್ವಕಾಲಸ್ಥಮ್ ಅಪಿ ಸಂಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಚಿರಮ್
ಹಗಲು ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎದುರಾಗುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಈ ಲೋಕವೂ ಬಹುಕಾಲ ಇರುವಂತೆ ನಮಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
ವ್ಯೋಮನ್ಯ್ ಏವ ಯಥಾ ತಾಪಸನ್ತಪ್ತೇ ದೃಶ್ಯತೇ ಸರಿತ್ । ಧರಾಪ್ಯ್ ಅವಿದ್ಯಮಾನೈವ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾದ್ ದೃಶ್ಯತೇ ತಥಾ
ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನದಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲದ ಈ ಭೂಮಿಯೂ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ದೃಶ್ಯತೇ ದೃಷ್ಟಿವೈರೂಪ್ಯಾದ್ ಯಥಾ ವ್ಯೋಮನಿ ಪಿಞ್ಛಿಕಾ । ತಥೈವೇಯಂ ಜಗಲ್ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ ದುರ್ಜ್ಞಾನಾದ್ ಏವ ಭಾಸತೇ
ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದೋಷವಿದ್ದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರೇಖೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ವೈಭವವೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಭೀರುರ್ ಅಪ್ಯ್ ಏತಿ ನ ಯಥಾ ಸ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪೇಷು ಸಮ್ಭ್ರಮಮ್ । ಸ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪೇ ಽಪಿ ಸಂಸಾರೇ ನ ತಥೈತಿ ಭಯಂ ಸುಧೀಃ
ಹೆಮ್ಮೆಯವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲದಂತೆ, ಜಗತ್ತನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯೆಂದು ಅರಿತ ಜ್ಞಾನಿಯು ಕೂಡ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಸ್ವ ಏವ ಹಿ ಸ್ವಭಾವೋ ಽಯಮ್ ಇತ್ಥಂ ಸಮ್ಪ್ರತಿ ಭಾಸತೇ । ಸಂಸಾರಸರಣಿಸ್ಥಿತ್ಯಾ ಕಸ್ಮಾತ್ ಕೋ ಽತ್ರ ವಿಭಾತಿ ಕಿಮ್
ಈಗ ಇದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಂತಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಂಸಾರದ ಹಾದಿಯೇ ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಉಳಿದಿರುವುದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಏನು, ಯಾರು, ಹೇಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗದು.
ಸ ಏವ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಸಂಶೋಧ್ಯಶ್ ಶುದ್ಧ್ಯಾ ವಿಮಲತಾಂ ಗತೇ । ತಸ್ಮಿನ್ ನ ದೃಶ್ಯತೇ ರಾಮ ಮೋಹೋ ಽಯಂ ಜಾಗತಶ್ ಚಲಃ
ಅದೇ ಸ್ವಭಾವ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಶುದ್ಧಿಯಾದಾಗ, ಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ಪಾವನವಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ರಾಮಾ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಸ್ಥಿರ ಮಾಯೆ ಕಾಣಿಸದು.
ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕಮಾತ್ರೇಣ ಸ್ವಭಾವಶ್ ಶುದ್ಧಿಮ್ ಋಚ್ಛತಿ । ನ ಗೃಹ್ಣಾತಿ ಮಲಂ ಭೂಯಸ್ ತಾಮ್ರತಾಮ್ ಇವ ಕಾಞ್ಚನಮ್
ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಭಾವ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಮತ್ತೆ ಮಲಿನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸುವಿನಂತೆ ಬಂಗಾರ ಮಸುಕಾಗದಂತೆ.
ಆಭಾಸಮಾತ್ರಮ್ ಏವೈತನ್ ನ ಸನ್ ನಾಸಜ್ ಜಗತ್ತ್ರಯಮ್ । ಇತ್ಯ್ ಅನ್ಯಕಲನಾತ್ಯಾಗಂ ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕನಂ ವಿದುಃ
ಈ ಮೂರು ಲೋಕವೂ ಕೇವಲ ಕಾಣಿಕೆಯಷ್ಟೆ, ಅದು ನಿಜವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಇತರ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ದೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಮರಣಂ ಜೀವಿತಂ ಸ್ವರ್ಗೋ ಜ್ಞಾನಮ್ ಅಜ್ಞಾನಮ್ ಏವ ಚ । ಚಿದಾಭಾಸಾದ್ ಋತೇ ನಾಸ್ತೀತ್ಯ್ ಏಕತಾ ಸಮ್ಯಗೀಕ್ಷಣಮ್
ಮರಣ, ಜೀವ, ಸ್ವರ್ಗ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ — ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ಚೈತನ್ಯದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ನಿಜವಾದ ದೃಷ್ಟಿ.
ತ್ವಮಹನ್ತಾದಿಸಂಸಾರಮ್ ಇದಮ್ ಏತಾ ದಿಶೋ ದಶ । ಸರ್ವಂ ಸ್ವಾಭಾಸಮ್ ಏವೇತಿ ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕನಂ ವಿದುಃ
ನಾನು, ನೀನು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲರೂ, ಈ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಂಸಾರವೂ, ಎಲ್ಲವೂ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ದೃಷ್ಟಿ.
ಸದಸನ್ಮಯಸಂಸಾರೇ ಯಥಾಭೂತಾರ್ಥದರ್ಶನಾತ್ । ನಾಸ್ತಮ್ ಏತಿ ನ ಚೋದೇತಿ ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕನಾನ್ ಮನಃ
ನಿಜ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ, ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಹಾಗೆ ಹಾಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಅಸ್ತವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಉದಯವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದುವೇ ನಿಜವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬರುವ ಫಲ.
ನಿರ್ಣೀಯ ಸರ್ವಭಾವಾನಾಮ್ ಅಸತ್ತ್ವಂ ಸತ್ತ್ವಮ್ ಏವ ವಾ । ನಿಷ್ಕಾಮಂ ಶಾನ್ತಿಮ್ ಅಭ್ಯೇತಿ ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕನಾನ್ ಮನಃ
ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ಅಸತ್ಯವೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ನ ನಿನ್ದತಿ ನ ಚ ಸ್ತೌತಿ ನ ಹೃಷ್ಯತಿ ನ ಶೋಚತಿ । ಶೀತಲಂ ಸತ್ಯತಾಮ್ ಏತಿ ಸಮ್ಯಗಾಲೋಕನಾನ್ ಮನಃ
ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರನ್ನೂ ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ತಂಪಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಅವಶ್ಯಮ್ ಏವ ಮರ್ತವ್ಯಂ ಸರ್ವೈರ್ ಏವ ಹಿ ಬನ್ಧುಭಿಃ । ಇತಿ ಬನ್ಧುವಿಯೋಗೇಷು ಕಿಂ ವೃಥಾ ಪರಿತಪ್ಯಸೇ
ಎಲ್ಲ ಬಂಧುಗಳೂ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದಾಗ, ಅವರಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ ನೀನು ಏಕೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ?
ಅವಶ್ಯಮ್ ಏವ ಚ ಮಯಾ ಮರ್ತವ್ಯಮ್ ಇತಿ ನಿಶ್ಚಯೇ । ಇತ್ಯ್ ಆತ್ಮಮರಣಪ್ರಾಪ್ತೌ ಕಿಂ ಮುಧಾ ಪರಿತಪ್ಯಸೇ
ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಾದಾಗ, ನನ್ನ ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ನೀನು ಏಕೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ?
ಅವಶ್ಯಮ್ ಏವ ಜಾತೇನ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಸ್ವವಿಭವಾದಿಕಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತವ್ಯಂ ಪುರುಷೇಣೇತಿ ಹರ್ಷಸ್ಯಾವಸರೋ ಹಿ ಕಃ
ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು ಅಥವಾ ಸ್ವತ್ತು ಗಳಿಸಲೇಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕಾರಣವಿದೆ?
ಸರ್ವಸ್ಯೈವ ಹಿ ಸಂಸಾರೇ ನರಸ್ಯ ವ್ಯವಹಾರಿಣಃ । ಅನರ್ಥಾಯ ಭವತ್ಯ್ ಆಪಚ್ ಛೋಕಸ್ಯಾವಸರೋ ಹಿ ಕಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದುಃಖವನ್ನೇ ತರುತ್ತವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ದುಃಖಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅವಕಾಶವಿದೆ?
ಬ್ರುಡತ್ಯ್ ಉದೇತಿ ಸ್ಫುರತಿ ಬುದ್ಬುದೌಘ ಇವಾರ್ಣವೇ । ಇದಂ ಹಿ ಜನತಾಜಾಲಂ ಕಿಮ್ ಅತ್ರ ಪರಿದೇವನಾ
ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಬ್ಲುಗಳು ಹುಟ್ಟಿ, ಒಡೆದು, ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಜೀವಿಗಳೂ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅಳಬೇಕು?
ಸತ್ ಸದ್ ಏವ ಸದೈವೈತದ್ ಅಸದ್ ಏವಾಸದ್ ಏವ ಹಿ । ಕ್ರಿಯಾವೈಚಿತ್ರ್ಯಮಾತ್ರೇ ತು ಕಿಮ್ ಅಸ್ಮಿನ್ ಪರಿದೇವನಾ
ನಿಜವಾದುದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಅಸತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಆಟವಷ್ಟೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅಳಬೇಕು?
ನಾಹಮ್ ಅಸ್ಮಿ ನ ಚಾಭೂವಂ ನ ಭವಿಷ್ಯಾಮಿ ಚಾಧುನಾ । ದೇಹೋ ಽಹಂ ಚಿತ್ತದೋಷೋ ಽಯಂ ಕಿಮ್ ಅನ್ಯತ್ ಪರಿದೇವ್ಯತೇ
ನಾನು ಇಲ್ಲ, ಹಿಂದೆ ಇದ್ದೇ ಇಲ್ಲ, ಈಗಲೂ ಇರಲಾರೆ. ಈ ದೇಹವೇ ನಾನು ಎಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿನ ತಪ್ಪು. ಬೇರೆ ಯಾವ್ದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖ ಪಡಬೇಕು?
ದೇಹಾಚ್ ಚೇದ್ ಅನ್ಯ ಏವಾಹಂ ಚಿದಾಭಾಸಸ್ ತದ್ ಅಙ್ಗ ಹೇ । ಕೌ ತೌ ಮೇ ಸದಸದ್ಭಾವೌ ಯನ್ನಿಷ್ಠಂ ಪರಿತಪ್ಯತೇ
ನಾನು ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ, ಕೇವಲ ಚೈತನ್ಯದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಮಾತ್ರ ಎಂದಾದರೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನನಗೆ ಇರುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಏನು? ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾಕೆ ದುಃಖಿಸಬೇಕು?