ಬೀಜೇಷೂಲ್ಲಾಸರೂಪೇಣ ಜಾಡ್ಯೇನ ಜಡರೂಪಿಷು । ದ್ರವೇಷು ದ್ರವಭಾವೇನ ಕಾಠಿನ್ಯೇನೇತರೇಷು ಚ
ಬೀಜಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಮೊಳೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಜಡ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಜಡತ್ವವಾಗಿ, ದ್ರವಗಳಲ್ಲಿ ದ್ರವತ್ವವಾಗಿ, ಇತರ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಠಿಣತೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಸ್ಮನ್ಯ್ ಅಥಾದಿತ್ಯರುಚೌ ಪಾಂಸುಷ್ವ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಣುರೂಪಿಣೀ । ಅಸಿತೇಷು ತಲಸ್ಥಿತ್ಯಾ ಶಿತಧಾರತಯಾಸಿಷು
ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ, ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಅಣುವಾಗಿ, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿ, ಕತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆಯಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಃ ಪದಾರ್ಥೇಷು ಘಟಾವಟಪಟಾದಿಷು । ಸರ್ವತ್ರ ಸತ್ತಾಸಾಮಾನ್ಯಂ ರೂಪಮ್ ಆಶ್ರಿತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ
ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ಮಣ್ಣುಮಡಕೆ, ಗುಹೆ, ಬಟ್ಟೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಇತೀಯಮ್ ಅಖಿಲಾಂ ದೃಶ್ಯದಶಾಮ್ ಆದಾಯ ಸಂಸ್ಥಿತಾ । ಯಥಾ ಘನಪಟಾ ಪ್ರಾವೃಡ್ ಅಮ್ಬರಾಲಮ್ಬಿನೀ ತಥಾ
ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ದೃಶ್ಯವಸ್ತುಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಂಗಿರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.
ಸ್ವರೂಪಮ್ ಅಸ್ಯಾಶ್ ಚೈವೈತತ್ ಕಥಿತಂ ಪ್ರವಿಚಾರಿತಮ್ । ಅಸರ್ವಂ ಸರ್ವತೋ ವ್ಯಾಪಿ ಸದ್ ಇವಾಸನ್ಮಯಾತ್ಮಕಮ್
ಈ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಈಗ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: ಅದು ಎಲ್ಲವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹರಡಿದೆ; ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಂತೆಯೇ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ.
ಆತ್ಮದೃಷ್ಟಿರ್ ಅದೃಷ್ಟೈಷಾ ಸಂಸೃತಿಭ್ರಮದಾಯಿನೀ । ದೃಷ್ಟಾ ಸತೀ ಸಮಗ್ರಾಣಾಂ ದುಃಖಾನಾಂ ಕ್ಷಯಕಾರಿಣೀ
ಆತ್ಮದೃಷ್ಟಿ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಗೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
ಅಸ್ಯಾಸ್ ತ್ವ್ ಅದರ್ಶನಂ ಯತ್ ತದ್ ಅವಿದ್ಯೇತ್ಯ್ ಉಚ್ಯತೇ ಬುಧೈಃ । ಅವಿದ್ಯಾ ಹಿ ಜಗದ್ಧೇತುಸ್ ತತಸ್ ಸರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ
ಇದನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದಿರುವುದನ್ನೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಜ್ಞಾನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಜ್ಞಾನವೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಕಾರಣ, ಅದರಿಂದೆಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವಿದ್ಯಾ ರೂಪರಹಿತಾ ಯಾವದ್ ಏವಾವಲೋಕ್ಯತೇ । ತಾವದ್ ಏವ ಗಲತ್ಯ್ ಆಶು ತುಹಿನಾಣುರ್ ಯಥಾತಪೇ
ಆ ಆಕಾರವಿಲ್ಲದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಇರುತ್ತದೆ; ಹಿಮದ ಕಣವು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಗ ಕರಗುವಂತೆ ಅದು ಕೂಡ ಶೀಘ್ರವೇ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಯಥಾ ನರೋ ಗಲನ್ನಿದ್ರೋ ಯಾವತ್ ಕಲನಯಾ ಮನಾಕ್ । ವಿಮೃಶತ್ಯ್ ಆಶಯಂ ತಾವನ್ ನಿದ್ರಾ ತಸ್ಯ ವಿಲೀಯತೇ
ಒಬ್ಬನು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿರುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಆ ನಿದ್ದೆಯೂ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಥಾ ಕೀದೃಗ್ ಅವಸ್ತ್ವ್ ಏತದ್ ಇತಿ ಯಾವದ್ ವಿಕಲ್ಪ್ಯತೇ । ಅವಿದ್ಯಾ ಕ್ಷೀಯತೇ ತಾವದ್ ಆಲೋಕೇನಾನ್ಧತಾ ಯಥಾ
ಹಾಗೆಯೇ, 'ಈ ಅಸತ್ಯವಾದುದು ಯಾವುದು?' ಎಂದು ಯಾರು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನವು ಹಗಲು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ದೀಪಹಸ್ತೋ ಯದಾಭ್ಯೇತಿ ತಮೋರೂಪದಿದೃಕ್ಷಯಾ । ತದಾ ಗಲತಿ ತತ್ ಸರ್ವಂ ತಮಸ್ ತಾಪೇ ಘೃತಂ ಯಥಾ
ಒಬ್ಬನು ದೀಪವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕತ್ತಲನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ, ಆ ಕತ್ತಲು ಎಲ್ಲವೂ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆ ಬೆಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಕರಗುವದೋ ಹಾಗೆ.
ನ ತು ಸಂಲಕ್ಷ್ಯತೇ ದೀಪೈಸ್ ತಮಸೋ ರೂಪನಿಶ್ಚಯಃ । ಉದೇತಿ ಕೇವಲಂ ಧ್ವಾನ್ತಧ್ವಂಸೋ ವಿಮಲಮೂರ್ತಿಮಾನ್
ದೀಪಗಳಿಂದ ಕತ್ತಲಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಕತ್ತಲು ದೂರವಾಗುವುದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಏವಮ್ ಆಲೋಕ್ಯಮಾನೈಷಾ ಕ್ವಾಪಿ ಯಾತಿ ಪಲಾಯತೇ । ಅಸದ್ರೂಪಾ ಹ್ಯ್ ಅವಸ್ತುತ್ವಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಽಸ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾತ್
ಹೀಗೆ ಇದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಎಲ್ಲೋ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಅಸತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿರತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಲೋಕ ಆಗತೇ ಯಾದೃಗ್ ಯದ್ ಯತ್ ತದ್ ದೃಶ್ಯತೇ ತಥಾ । ಅವಸ್ತುತ್ವೇ ತ್ವ್ ಅವಿದ್ಯಾಯಾಸ್ ತ್ವ್ ಅವಸ್ತುತ್ವಂ ಪ್ರತೀಯತೇ
ಬೆಳಕು ಬಂದಾಗ, ಏನು ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ ಅದು ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅದರ ಅಸತ್ತ್ವವೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಾವನ್ ನಾಲೋಕ್ಯತೇ ತಾವನ್ ನ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಪಿ ದೃಶ್ಯತೇ । ಆಲೋಕ್ಯತೇ ಯಥಾ ಯದ್ ಯತ್ ತತ್ ತಥಾ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ
ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸದೆ ಇದ್ದೇವೋ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಏನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಏನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೋ, ಅದು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ.
ರಕ್ತಮಾಂಸಾಸ್ಥಿಯನ್ತ್ರೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಕಸ್ ಸ್ಯಾಮ್ ಅಹಮ್ ಇತಿ ಸ್ವಯಮ್ । ಯಾವದ್ ವಿಚಾರ್ಯತೇ ತಾವತ್ ಸರ್ವಮ್ ಆಶು ಪ್ರಲೀಯತೇ
ಈ ಮಾಂಸ, ರಕ್ತ, ಎಲುಬಿನ ದೇಹದಲ್ಲಿ 'ನಾನು ಯಾರು?' ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಆ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಗ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಆದ್ಯನ್ತಯೋರ್ ಅಸದ್ರೂಪೇ ನೂನಂ ಪರಿಹೃತೇ ಹೃದಃ । ಸರ್ವಸ್ಮಿನ್ನ್ ಏವ ಯಶ್ ಶೇಷಸ್ ತಮ್ ಅವಿದ್ಯಾಕ್ಷಯಂ ವಿದುಃ
ಆದಿ ಅಂತ್ಯಗಳ ಅಸತ್ಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿಯುವದು ಏನಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ಅಜ್ಞಾನ ನಾಶವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ತನ್ ನಕಿಞ್ಚಿಚ್ ಚ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ ಚ ಯತ್ ಸತ್ ತದ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾಶ್ವತಮ್ । ತದ್ ವಸ್ತು ತದ್ ಉಪಾದೇಯಂ ತದ್ ಅವಿದ್ಯಾನಿವರ್ತನಮ್
ಯಾವುದು ಏನೂ ಅಲ್ಲದೂ ಆಗಿರಬಹುದು, ಏನೋ ಆಗಿರಬಹುದು, ನಿಜವಾಗಿರುವದು ಯಾವುದೋ, ಅದೇ ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ, ಅದನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಅದೇ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಸ್ವರೂಪಂ ನಾಮ್ನ ಏವಾಸ್ಯಾ ಜ್ಞಾಯತೇ ನಿಸ್ಸ್ವಭಾವಕಮ್ । ನ ಹಿ ಜಿಹ್ವಾಗತಸ್ಯೇಕ್ಷೋಸ್ ಸ್ವಾದೋ ಽನ್ಯಸ್ಮಾತ್ ಪ್ರತೀಯತೇ
ಇದರ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ವಂತ ಗುಣವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇರುವದಾದ ರುಚಿಯನ್ನೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅರಿಯಲಾಗದು.
ನಾವಿದ್ಯಾ ಕ್ವಚಿದ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಸ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮೈವೇದಮ್ ಅಖಣ್ಡಿತಮ್ । ಸದಸತ್ಕಲನಾಸ್ಫಾರಮ್ ಅಶೇಷಂ ಯೇನ ಮಣ್ಡಿತಮ್
ಯಾವುದೇ ಕಡೆ ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬುದು ಇಲ್ಲ; ಈ अखಂಡ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದೆ, ಇರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇರದಿಕೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಆಟದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಏತಾವದ್ ಏವಾವಿದ್ಯಾ ಯನ್ ನೇದಂ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ನಿಶ್ಚಯಃ । ಏತದ್ ಏವ ಕ್ಷಯೋ ಯಸ್ ಸ್ಯಾದ್ ಇದಂ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ನಿಶ್ಚಯಃ
‘ಇದು ಬ್ರಹ್ಮವಲ್ಲ’ ಎಂಬ ನಿಶ್ಚಯವೇ ಅಜ್ಞಾನ. ‘ಇದು ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂಬ ನಿಶ್ಚಯವೇ ಅದರ ಅಂತ್ಯ.
ಘಟಪಟಶಕಟಾವಭಾಸಜಾಲಂ ನ ವಿಭುರ್ ಇತೀತ್ಯ್ ಉದಿತೇಹ ಸಾ ತ್ವ್ ಅವಿದ್ಯಾ । ಘಟಪಟಶಕಟಾವಭಾಸಜಾಲಂ ವಿಭುರ್ ಇತಿ ಚೇದ್ ಗಲಿತೈವ ಸಾ ತ್ವ್ ಅವಿದ್ಯಾ
ಮಡಕೆ, ಬಟ್ಟೆ, ಗಾಡಿ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಣುವವುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮವಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅದು ಅಜ್ಞಾನ. ಆದರೆ ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಆ ಅಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪುನಃ ಪುನರ್ ಇದಂ ರಾಮ ಪ್ರಬೋಧಾರ್ಥಂ ಮಯೋಚ್ಯತೇ । ಅಭ್ಯಾಸೇನ ವಿನಾ ಸಾಧೋ ನಾಭ್ಯುದೇತ್ಯ್ ಆತ್ಮಭಾವನಮ್
ರಾಮಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಲು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ: ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ.
ಅಜ್ಞಾನಮ್ ಏತದ್ ಬಲವದ್ ಅವಿದ್ಯೇತರನಾಮಕಮ್ । ಜನ್ಮಾನ್ತರಶತಪ್ರೌಢಂ ನೂನಂ ಸ್ಥಿತಿಮ್ ಉಪಾಗತಮ್
ಈ ಅಜ್ಞಾನವು, 'ಅವಿದ್ಯೆ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು, ಬಹಳ ಬಲವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಸಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ಸರ್ವೈರ್ ಇನ್ದ್ರಿಯೈರ್ ಅನುಭೂಯತೇ । ಭಾವಾಭಾವೇಷು ದೇಹಸ್ಯ ತೇನಾತಿಘನತಾಂ ಗತಮ್
ಇದು ದೇಹ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ಇದು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಂ ತು ಸರ್ವೇಷಾಮ್ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಮ್ ಅಗೋಚರಮ್ । ಸತ್ತಾಂ ಕೇವಲಮ್ ಆಯಾತಿ ಮನಷ್ಷಷ್ಠೇನ್ದ್ರಿಯಕ್ಷಯೇ
ಆದರೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾಗಿದೆ; ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಶಾಂತವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರೋಲ್ಲಙ್ಘ್ಯೇನ್ದ್ರಿಯಜಾಶ್ ಶಕ್ತೀರ್ ಯತ್ ಸ್ಥಿತಂ ತತ್ ಕಥಂ ಕಿಲ । ಯಾತಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷತಾಂ ಜನ್ತೋಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾತೀತವೃತ್ತಿಮತ್
ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಇರುವದು, ಹೇಗೆ ಆದುದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅತೀತವಾಗಿವೆ.
ನಿತ್ಯಮ್ ಅಜ್ಞಾನಮ್ ಏವಾತಸ್ ಸ್ವಭ್ಯಸ್ತಂ ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್ । ನ ಕದಾಚನ ವಿಜ್ಞಾನಮ್ ಇಹ ವಾಮುತ್ರ ವಾನಘ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಜ್ಞಾನವೇ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ; ಪಾಪರಹಿತನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನವು ಎಂದಿಗೂ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾದ್ ಅವಿದ್ಯಾಭಾಗೇನ ಪ್ರಧಾನೇನೇತರಂ ದಹೇತ್ । ತಾವದ್ ಯಾವನ್ ಮಿಥೋಘರ್ಷಾತ್ ಸ್ವಯಂ ಶಾಮ್ಯೇಚ್ ಛಿವಂ ಭವೇತ್
ಆದ್ದರಿಂದ, ಜ್ಞಾನವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ, ಉಳಿದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸುಡಬೇಕು; ಎರಡೂ ಪರಸ್ಪರ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಶಾಂತಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ನ ಹ್ಯ್ ಅಭ್ಯಾಸಂ ವಿನಾ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಫಲದಂ ಭವತಿ ಕ್ವಚಿತ್ । ಯದ್ ಯದ್ ಆಸಾದ್ಯತೇ ಯತ್ರ ತದ್ ಅಭ್ಯಾಸತರೋಃ ಫಲಮ್
ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಫಲ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವುದು ಎಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆಯೋ, ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವೆಂಬ ಮರದ ಫಲವಾಗಿದೆ.