ಸುಖದುಃಖಕ್ಷಯಕರಂ ಮಹಾನನ್ದೈಕಸಾಧನಮ್ । ಮೋಕ್ಷೋಪಾಯಮ್ ಇತೋ ರಾಮ ವಕ್ಷ್ಯಮಾಣಂ ಇಮಂ ಶೃಣು
ರಾಮಾ, ಇಗೋ ಈಗ ನಾನು ಹೇಳಲಿರುವ ಈ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕೇಳು. ಇದು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಏಕೈಕ ದಾರಿ.
ಇಮಾಂ ಮೋಕ್ಷಕಥಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸಹ ಸರ್ವೈರ್ ವಿವೇಕಿಭಿಃ । ಪದಂ ಯಾಸ್ಯಸಿ ನಿರ್ದುಃಖಂ ನಾಶೋ ಯತ್ರ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಈ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾತನ್ನು ನೀನು ವಿವೇಕಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಲ್ಲದ, ನಾಶವೇ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೀನು ತಲುಪುತ್ತೀ.
ಇದಮ್ ಉಕ್ತಂ ಪುರಾಕಲ್ಪೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ । ಸರ್ವದುಃಖಕ್ಷಯಕರಂ ಪರಮಾಶ್ವಾಸನಂ ಧಿಯಃ
ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಧಾರವಾಗಿರುವುದು.
ಕೇನೋಕ್ತಂ ಕಾರಣೇನೇದಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪೂರ್ವಂ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ । ಕಥಂ ಚ ಭವತಾ ಪ್ರಾಪ್ತಮ್ ಏತತ್ ಕಥಯ ಮೇ ಪ್ರಭೋ
ಪ್ರಭು, ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸ್ವಯಂಭುವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯಾರಿಗಾಗಿ, ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದನು? ಅದು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅನನ್ತವಿಲಾಸಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಗಸ್ ಸರ್ವಸಂಶ್ರಯಃ । ಚಿದಾಕಾಶೋ ಽವಿನಾಶಾತ್ಮಾ ಪ್ರದೀಪಸ್ ಸರ್ವವಸ್ತುಷು
ಅನಂತವಾದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಧರಿಸುವ, ನಾಶವಾಗದ ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶವಿದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳಗುವ ದೀಪದಂತೆ ಇದೆ.
ಸ್ಪನ್ದಾಸ್ಪನ್ದಸಮಾಕಾರಾತ್ ತತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ ಅಜಾಯತ । ಸ್ಪನ್ದಮಾನರಸಾಪೂರಾತ್ ತರಙ್ಗಸ್ ಸಾಗರಾದ್ ಇವ
ಆ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಅಲೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ, ಚಲಿಸುವ ರಸದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಹುಟ್ಟಿದನು.
ಸುಮೇರುಕರ್ಣಿಕಾತ್ ತಸ್ಯ ದಿಗ್ದಲಾದ್ ಧೃದಯಾಮ್ಬುಜಾತ್ । ತಾರಕಾಕೇಸರವತಃ ಪರಮೇಷ್ಠೀ ವ್ಯಜಾಯತ
ಅದರಿಂದ ಸುಮೇರು ಪರ್ವತದ ಮಧ್ಯದ ಕಮಲದಿಂದ, ಅದರ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಹೂವಿನ ದಳಗಳಿಂದ, ಹೃದಯದ ಕಮಲದಿಂದ, ನಕ್ಷತ್ರದ ಕೇಸರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹುಟ್ಟಿದನು.
ವೇದವೇದಾರ್ಥದೇವೇಶಮುನಿಮಣ್ಡಲಮಾಲಿತಮ್ । ಸೋ ಽಸೃಜತ್ ಸಕಲಂ ಸರ್ಗಂ ವಿಕಲ್ಪೌಘಂ ಯಥಾ ಮನಃ
ವೇದ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥಗಳ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳ ವಲಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತೋ ಹಾಗೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಜಮ್ಬುದ್ವೀಪಸ್ಯ ಕೋಣೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ವರ್ಷೇ ಭಾರತನಾಮನಿ । ಸ ಸಸರ್ಜ ಜನಂ ಪುತ್ರೈರ್ ಆಧಿವ್ಯಾಧಿಪರಿಪ್ಲುತಮ್
ಜಂಬುದ್ವೀಪದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವೆಂಬ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ದುಃಖ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಬಾಧೆಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಭಾವಾಭಾವವಿಷಣ್ಣಾರ್ಥಮ್ ಉತ್ಪಾತಧ್ವಂಸತತ್ಪರಮ್ । ಸರ್ಗೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಭೂತಜಾತೀನಾಮ್ ಆಪ್ಯಾಯನಕರಂ ಪರಮ್
ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದವರಿಗೂ, ವಿಪತ್ತು ಮತ್ತು ನಾಶದ ಕಡೆ ಗಮನವಿರುವವರಿಗೂ, ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳ ಪೋಷಣೆಗೆ ಅವನು ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.
ಜನಸ್ಯ ತಸ್ಯ ದುಃಖಂ ಸ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಕಲಲೋಕಕೃತ್ । ಜಗಾಮ ಕರುಣಾಮ್ ಈಶಃ ಪುತ್ರದುಃಖಾದ್ ಯಥಾ ಪಿತಾ
ಆ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ದೇವರು, ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಗೆ ಕರುಣೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು.
ಕ ಏತೇಷಾಂ ಹತಾಶಾನಾಂ ದುಃಖಸ್ಯಾನ್ತೋ ಹತಾಯುಷಾಮ್ । ಸ್ಯಾದ್ ಇತಿ ಕ್ಷಣಮ್ ಏಕಾಗ್ರಶ್ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಭೂತಪಃ
ಈ ನಿರಾಶರಾದ, ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯವಿರುವವರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಭೂತಪತಿಯಾದ ದೇವರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆಲೋಚನೆಮಾಡಿದನು.
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಸಸರ್ಜ ಪುನರ್ ಈಶ್ವರಃ । ತಪೋ ಧರ್ಮಂ ಚ ದಾನಂ ಚ ಸತ್ಯಂ ತೀರ್ಥಾನಿ ಚೈವ ಹ
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸು, ಧರ್ಮ, ದಾನ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಏತತ್ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಪುನರ್ ದೇವಶ್ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಭೂತಕೃತ್ । ಪುಂಸಾಂ ನಾನೇನ ಸರ್ವಸ್ಯ ದುಃಖಸ್ಯಾನ್ತ ಇತಿ ಸ್ವಯಮ್
ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಜೀವಿಗಳ ಕರ್ತೃ ದೇವರು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.'
ನಿರ್ವಾಣಂ ನಾಮ ಪರಮಂ ಸುಖಂ ಯೇನ ಪುನರ್ ಜನಃ । ನ ಜಾಯತೇ ನ ಮ್ರಿಯತೇ ತಜ್ ಜ್ಞಾನಾದ್ ಏವ ಲಭ್ಯತೇ
ನಿರ್ವಾಣವೆಂಬುದು ಪರಮ ಸುಖ, ಅದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪುನಃ ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಅದು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಸಂಸಾರೋತ್ತರಣೇ ಜನ್ತೋರ್ ಉಪಾಯೋ ಜ್ಞಾನಮ್ ಏವ ಹಿ । ತಪೋ ದಾನಂ ತಥಾ ತೀರ್ಥಮ್ ಅಣೂಪಾಯಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ
ಸಂಸಾರವನ್ನು ದಾಟಲು ಜೀವಿಗೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಮುಖ್ಯ ಸಾಧನ; ತಪಸ್ಸು, ದಾನ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಇವುಗಳು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯಕರಂತೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ತತ್ ತಾವದ್ ದುಃಖಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಜನಸ್ಯಾಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ಪ್ರತ್ಯಗ್ರಂ ತರಣೋಪಾಯಮ್ ಆಶು ಪ್ರಕಟಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಆ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಜನರ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಲು, ನಾನು ಈಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಾರಾಗುವ ಸಾದನೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಕಮಲಸಂಸ್ಥಿತಃ । ಮನಸಾ ಪರಿಸಙ್ಕಲ್ಪ್ಯ ಮಾಮ್ ಉತ್ಪಾದಿತವಾನ್ ಇಮಮ್
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಭಗವಂತ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.
ಕುತೋ ಽಪ್ಯ್ ಉತ್ಪನ್ನ ಏವಾಶು ತತೋ ಽಹಂ ಸಮುಪಸ್ಥಿತಃ । ಪಿತುಸ್ ತಸ್ಯ ಪುರಶ್ ಶೀಘ್ರಮ್ ಊರ್ಮೇರ್ ಊರ್ಮಿರ್ ಇವಾನಘ
ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಳದಿಂದ ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹುಟ್ಟಿ, ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ಅಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಲೆ ಬರುವಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾಜರಾದೆನು, ಪಾಪರಹಿತನೇ.
ಕಮಣ್ಡಲುಧರೋ ನಾಥಸ್ ಸಕಮಣ್ಡಲುನಾ ಮಯಾ । ಸಾಕ್ಷಮಾಲಸ್ ಸಾಕ್ಷಮಾಲಂ ಸ ಪ್ರಣಮ್ಯಾಭಿವಾದಿತಃ
ಸ್ವಾಮಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಂಡಲು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು, ನಾನು ಕೂಡ ಕಮಂಡಲು ಹಿಡಿದಿದ್ದೆನು; ಅವನು ಜಪಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದನು, ನಾನು ಕೂಡ ಜಪಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದೆನು; ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವದಿಂದ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆನು.
ಏಹಿ ಪುತ್ರೇತಿ ಮಾಮ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಸ ಸ್ವಾಬ್ಜಸ್ಯೋತ್ತರೇ ದಲೇ । ಶುಕ್ಲೇ ಽಭ್ರ ಇವ ಶೀತಾಂಶುಂ ಯೋಜಯಾಮ್ ಆಸ ಪಾಣಿನಾ
ಅವನು 'ಬಾ ಮಗನೇ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಪದುಮದ ಉತ್ತರದ ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಕೈಹಿಡಿದು ನನ್ನನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡನು. ಅದು ಬಿಳಿ ಮೋಡ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಸೇರಿಸುವಂತಿತ್ತು.
ಮೃಗಕೃತ್ತಿಪರೀಧಾನೋ ಮೃಗಕೃತ್ತಿನಿಜಾಮ್ಬರಮ್ । ಮಾಮ್ ಉವಾಚ ಪಿತಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸ ಹಂಸಸ್ ಸಾರಸಂ ಯಥಾ
ಮೃಗಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಹಂಸ ಹೂವಿನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತದಂತೆ, ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಮುಹೂರ್ತಮಾತ್ರಂ ತೇ ಪುತ್ರ ಚೇತೋ ವಾನರಚಞ್ಚಲಮ್ । ಅಜ್ಞಾನಮ್ ಅಭ್ಯಾವಿಶತು ಶಶಶ್ ಶಶಧರಂ ಯಥಾ
ಮಗನೇ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದಷ್ಟಾದರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೋತಿಯಂತೆ ಚಂಚಲವಾಗಲಿ, ಅದು ತಿಳಿಯದತ್ತ ಮುಳುಗಲಿ, ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಶಶವು ಹತ್ತಿದಂತೆ.
ಇತಿ ತೇನಾಶು ಶಪ್ತಸ್ ಸನ್ ವಿಚಾರಸಮನನ್ತರಮ್ । ಅಹಂ ವಿಸ್ಮೃತವಾನ್ ಸರ್ವಂ ಸ್ವರೂಪಮ್ ಅಮಲಂ ದ್ವಿಜಃ
ಅವನಿಂದ ಹೀಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆದ ತಕ್ಷಣ, ವಿಚಾರವಾದ ನಂತರ, ನಾನು ದ್ವಿಜನು, ನನ್ನ ಶುದ್ಧ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತಿದ್ದೆ.
ಅಥಾಹಂ ದೀನತಾಂ ಯಾತಸ್ ಸ್ಥಿತಸ್ ಸಮ್ಬುದ್ಧಯಾ ಧಿಯಾ । ದುಃಖಶೋಕಾಭಿಸನ್ತಪ್ತೋ ಜಾತೋ ಜನ ಇವಾಧಮಃ
ಆಗ ನಾನು ಮನಸ್ಸು ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದರೂ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಹೀನನಾಗಿ ಇದ್ದವನಂತೆ ನೊಂದು ಕುಳಿತೆ.
ಕಷ್ಟಂ ಸಂಸಾರನಾಮಾಯಂ ದೋಷಃ ಕಥಮ್ ಇವಾಗತಃ । ಇತಿ ಚಿನ್ತಿತವಾನ್ ಅನ್ತಸ್ ತೂಷ್ಣೀಮ್ ಏವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ
ಈ ಸಂಸಾರವೆಂಬ ದೋಷ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂದು ನಾನು ಒಳಗೊಳಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ.
ಅಥಾಭ್ಯಧಾತ್ ಸ ಮಾಂ ತಾತಃ ಪುತ್ರ ಕಿಂ ದುಃಖವಾನ್ ಅಸಿ । ದುಃಖೋಪಘಾತಂ ಮಾಂ ಪೃಚ್ಛ ಸುಖೀ ನಿತ್ಯಂ ಭವಿಷ್ಯಸಿ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು: 'ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ಏಕೆ ದುಃಖವಾಗಿದೆ? ದುಃಖ ನಿವಾರಣೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳು, ಎಂದಾದರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತೀಯೆ.'
ತತಃ ಪೃಷ್ಟಸ್ ಸ ಭಗವಾನ್ ಮಯಾ ಸಕಲಲೋಕಕೃತ್ । ಹೈಮಪದ್ಮದಲಸ್ಥೇನ ಸಂಸಾರವ್ಯಾಧಿಭೇಷಜಮ್
ನಾನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಆ ಭಗವಂತನು, ಬಂಗಾರದ ಕಮಲದ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಈ ಸಂಸಾರದ ರೋಗಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ಕಥಂ ನಾಮ ಮಹದ್ ದುಃಖಮ್ ಅಯಂ ಸಂಸಾರ ಆಗತಃ । ಕಥಂ ಚ ಕ್ಷೀಯತೇ ಜನ್ತೋರ್ ಇತಿ ಪೃಷ್ಟೇನ ತೇನ ಮೇ
ಅವನು ನನಗೆ ಕೇಳಿದನು: ಈ ಭವಸಾಗರ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು? ಜೀವಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುಗಿಸಬಹುದು ಎಂದು.
ತಜ್ ಜ್ಞಾನಂ ಸುಬಹು ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಯಜ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಪಾವನಂ ಪರಮ್ । ಅಹಂ ಪಿತುರ್ ಅಪಿ ಪ್ರಾಯಃ ಕಿಲಾಧಿಕ ಇವ ಸ್ಥಿತಃ
ಆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತ್ತು ಉನ್ನತವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಹಳ ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನಗೆ ಬಂದಿದೆ.