ಅಸ್ಥಿಪಞ್ಜರಮ್ ಆತ್ಮೀಯಂ ತಥಾ ರಕ್ತಾನ್ತ್ರತನ್ತುಕಮ್ । ಏತಾವನ್ಮಾತ್ರಸಾರೈಕ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಗಚ್ಛ ದೇಹಕ
ಈ ದೇಹವೆಂದರೆ ಎಲುಬಿನ ಪಂಜರ ಮತ್ತು ರಕ್ತ-ನಾರಿನ ಜಾಲ ಮಾತ್ರ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾರವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.
ಪಯಃಕ್ಷೋಭಪ್ರಕಾರೇಭ್ಯಸ್ ಸ್ನಾನೇಭ್ಯೋ ಽಪಿ ನಮೋ ನಮಃ । ನಮೋ ಽಸ್ತು ವ್ಯವಹಾರೇಭ್ಯಸ್ ಸಂಸೃತಿಭ್ಯೋ ನಮೋ ಽಸ್ತು ವಃ
ನಾನಾ ವಿಧದ ಸ್ನಾನಗಳಿಗೆ, ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳೆಂಬಂತೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದನೆಗಳು. ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ, ಪುನರ್ಜನ್ಮಗಳ ಚಕ್ರಗಳಿಗೆ ನಿಮಗೆ ವಂದನೆಗಳು.
ಏತೇ ಭವನ್ತಸ್ ಸಹಜಾಃ ಪ್ರಾಕ್ತನಾಸ್ ಸುಹೃದೋ ಮಯಾ । ಕ್ರಮೇಣ ಜ್ಯೋತ್ಕೃತಾಃ ಪ್ರಾಣಾಸ್ ಸ್ವಸ್ತಿ ವೋ ಽಸ್ತು ವ್ರಜಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ನೀವು ನನ್ನ ಸಹಜ ಹಾಗೂ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಕ್ರಮೇಣ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಈಗ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ, ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.
ಭವದ್ಭಿಸ್ ಸಹ ಚಿತ್ರಾಸು ಮಯಾ ಬಹ್ವೀಷು ಯೋನಿಷು । ವಿಶ್ರಾನ್ತಂ ಗಿರಿಕುಞ್ಜೇಷು ಭ್ರಾನ್ತಂ ಲೋಕಾನ್ತರೇಷು ಚ
ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ಬೆಟ್ಟಗಳ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದ್ದೇನೆ, ಬೇರೆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಕ್ರೀಡಿತಂ ಪುರಪೀಠಾನ್ತರ್ ಉಷಿತಂ ಪರ್ವತೇಷು ಚ । ಸ್ಥಿತಂ ಕಾರ್ಯವಿಲಾಸೇಷು ಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ವಿವಿಧಾಧ್ವಸು
ನಗರದ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಆಟವಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದೇನೆ,色色 ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ, ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ನ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ಜಗತ್ಕೋಶೇ ಭವದ್ಭಿಸ್ ಸಹ ಯನ್ ಮಯಾ । ನ ಕೃತಂ ನ ಹೃತಂ ನಾತ್ತಂ ನ ದತ್ತಂ ನಾವಲಮ್ಬಿತಮ್
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಯಾವದ್ದನ್ನಾದರೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮಾಡದಿದ್ದೆನೆಂಬುದಿಲ್ಲ; ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದೆನೆಂಬುದಿಲ್ಲ; ತಿನ್ನದಿದ್ದೆನೆಂಬುದಿಲ್ಲ; ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದೆನೆಂಬುದಿಲ್ಲ; ಅವಲಂಬಿಸದಿದ್ದೆನೆಂಬುದಿಲ್ಲ.
ಇದಾನೀಂ ಸ್ವಾಂ ದಿಶಂ ಯಾನ್ತು ಭವನ್ತೋ ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ಪ್ರಿಯಾಃ । ಸಂಯೋಗಾ ವಿಪ್ರಯೋಗಾನ್ತಾಸ್ ಸರ್ವೇ ಸಂಸಾರವರ್ತ್ಮನಿ
ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯರೇ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ. ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿಕೆಗಳು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಡಿಕೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ.
ಅಯಂ ಚಾಕ್ಷುಷ ಆಲೋಕೋ ವಿಶತ್ವ್ ಆದಿತ್ಯಮಣ್ಡಲಮ್ । ವಿಶನ್ತು ವನಪುಷ್ಪಾಣಿ ಸೌಗನ್ಧ್ಯಾನನ್ದಸಂವಿದಃ
ಈ ಕಾಣುವ ಬೆಳಕು ಸೂರ್ಯನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ. ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳು ತಮ್ಮ ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಆನಂದದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮೂಲಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಲಿ.
ಪ್ರಾಣಾನಿಲಾಸ್ ತಥಾ ಸ್ಪರ್ಶಾ ವಿಶನ್ತ್ವ್ ಅದ್ಯ ಪ್ರಭಞ್ಜನಮ್ । ವಿಶನ್ತ್ವ್ ಆಕಾಶಕುಹರಂ ಶಬ್ದಶ್ರವಣಪಙ್ಕ್ತಯಃ
ಪ್ರಾಣವಾಯು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶಗಳು ಈಗ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ. ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಕೇಳುವಿಕೆಯ ಹರಿವು ಆಕಾಶದ ಒಳಗುಹೆಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಲಿ.
ಗಲತ್ವ್ ಅಗ್ನೌ ಘೃತಮ್ ಇವ ಚನ್ದ್ರೇ ಕ್ಷೀಣವಪುರ್ ಮನಃ
ಶರೀರ ಶಕ್ತಿಯು ಕ್ಷೀಣವಾದ ಮನಸ್ಸು ತುಪ್ಪವು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗುವಂತೆ ಅಥವಾ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣವಾದ ಅಮೃತದಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗಲಿ.
ಸುಖದುಃಖಾದಯಸ್ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಯಾನ್ತು ಸ್ವಾಮ್ ಅವಸ್ಥಿತಿಮ್ । ತೃಷ್ಣಾ ಶುಷ್ಯತು ಸಾರಮ್ಭಾ ಹೇಮನ್ತ ಇವ ಪದ್ಮಿನೀ
ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಲಿ; ಆಸೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಉದ್ವೇಗವು, ಹಿಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಮಲ ಹೂವು ಒಣಗುವಂತೆ, ಒಣಗಿಹೋಗಲಿ.
ದಗ್ಧೇನ್ಧನ ಇವಾರ್ಚಿಷ್ಮಾನ್ ನಿಸ್ಸ್ನೇಹ ಇವ ದೀಪಕಃ । ನಿರ್ಮನ್ದರ ಇವಾಮ್ಭೋಧಿರ್ ಗತಾರ್ಕ ಇವ ವಾಸರಃ
ಬಾಲಿ ಮುಗಿದ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ, ಎಣ್ಣೆಯಿಲ್ಲದ ದೀಪದಂತೆ, ಮಂದರ ಪರ್ವತವಿಲ್ಲದ ಸಾಗರದಂತೆ, ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಿಸಿದ ನಂತರದ ಹಗಲಿನಂತೆ,
ಶರದೀವ ಘನಸ್ ಸ್ವೈರಂ ಪ್ರಾಪ್ತಸರ್ಗಾನ್ತಕಲ್ಪವತ್ । ಓಙ್ಕಾರಾನ್ತೇ ಽಸ್ತಮನನಂ ಪ್ರಶಾಮ್ಯಾಮ್ಯ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಿ
ಶರದೃತುವಿನ ಮೋಡವು ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕರಗುವಂತೆ, ಪ್ರಣವದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಾಂತನಾಗಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಲೀನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
ವ್ಯಪಗತಾಖಿಲಕಾರ್ಯಪರಮ್ಪರಸ್ ಸಕಲದೃಶ್ಯದಶಾತಿಗತಸ್ಥಿತಿಃ । ಪ್ರಣವಶಾನ್ತ್ಯನುಸಂಸೃತಿಶಾನ್ತಧೀರ್ ವಿಗತಮೋಹಮಲೋ ಽಯಮ್ ಅಹಂ ಸ್ಥಿತಃ
ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳ ಸರಪಳಿಗಳು ದೂರವಾದಾಗ, ಕಾಣಿಸಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವಾಗ, ಪ್ರಣವದ ಶಾಂತಿಯ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಾಗ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಮಲಗಳು ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಏವಂ ಕಲಿತವಾನ್ ಅನ್ತಃ ಪ್ರಶಾನ್ತಮನನೈಷಣಃ । ಶನೈರ್ ಉಚ್ಚಾರಯಂಶ್ ಚಾರು ಪ್ರಣವಪ್ರಾಪ್ತಿಭೂಮಿಕಃ
ಹೀಗೆ ಒಳಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಓಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ಸಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾನ್ ಸ್ಥೂಲತರಾನ್ ಅಪಿ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಕಲ್ಪಿತಾಂಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾನ್ ಕಲ್ಪಕಲ್ಪಿತಾನ್
ಅವನು ಹೊರಗಿನ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದವುಗಳನ್ನೂ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದವುಗಳನ್ನೂ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳೆಂಬ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪಿತ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟನು.
ತಿಷ್ಠನ್ನ್ ಅಕ್ಷುಭಿತಾಕಾರಶ್ ಚಿನ್ತಾಮಣಿರ್ ಇವಾತ್ಮನಿ । ಸಮ್ಪೂರ್ಣ ಇವ ಶೀತಾಂಶುರ್ ವಿಶ್ರಾನ್ತ ಇವ ಮನ್ದರಃ
ಅವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಆತನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಚಿಂತಾಮಣಿಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಶೀತಳತೆಯ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಮಂದರ ಪರ್ವತದಂತೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು.
ಕುಮ್ಭಕಾರಗೃಹೇ ಚಕ್ರಂ ಸಂರೋಧಿತಮ್ ಇವ ಭ್ರಮಾತ್ । ಅಮ್ಭೋಧಿರ್ ಇವ ಸಮ್ಪೂರ್ಣಸ್ ಸ್ತಿಮಿತಸ್ಫಾರನಿರ್ಮಲಃ
ಮಡಕೆಗಾರನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತೆಯೂ, ಸಮುದ್ರವು ತುಂಬಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪಲೂ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರುವಂತೆಯೂ ಅವನು ಇದ್ದನು.
ಶಾನ್ತತೇಜಸ್ತಮಃಪುಞ್ಜಂ ವಿಗತಾರ್ಕೇನ್ದುತಾರಕಮ್ । ಅಧೂಮಾಭ್ರರಜಸ್ ಸ್ವಚ್ಛಮ್ ಅನನ್ತಂ ಶರದೀವ ಖಮ್
ಹಿಮದಿನದ ಆಕಾಶದಂತೆ, ಧೂಮ, ಮೋಡ, ಧೂಳಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತವಾದ ಪ್ರಕಾಶ ಹಾಗೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಂಪಾಗಿ, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಅನಂತವಾಗಿ ಇದ್ದಿತು.
ಸಹ ಪ್ರಣವಪರ್ಯನ್ತದೀರ್ಘನಿಸ್ಸ್ವನತನ್ತುನಾ । ಜಹಾವ್ ಇನ್ದ್ರಿಯತನ್ಮಾತ್ರಜಾಲಂ ಗನ್ಧಮ್ ಇವಾನಿಲಃ
ಓಂ ಎಂಬ ದೀರ್ಘವಾದ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ಗಾಳಿಯು ಸುಗಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟನು.
ತತೋ ಜಹೌ ತಮೋಮಾತ್ರಂ ಪ್ರತಿಭಾತಮ್ ಇವಾನ್ತರೇ । ಉತ್ತಿಷ್ಠತ್ ಪ್ರಸ್ಫುರದ್ರೂಪಂ ಪ್ರಾಜ್ಞಃ ಕೋಪಲವಂ ಯಥಾ
ಆಮೇಲೆ, ಒಳಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಕತ್ತಲಿನ ಅಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನೂ, ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬನು ಒಳಗೆ ಉದಯವಾಗುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಹೋಗುವಂತೆ, ಅವನು ಬಿಟ್ಟನು.
ಪ್ರತಿಭಾತಂ ತತಸ್ ತೇಜೋ ನಿಮೇಷಾರ್ಧಂ ವಿಚಾರ್ಯ ಸಃ । ಜಹೌ ಬಭೂವ ಚ ತದಾ ನ ತಮೋ ನ ಪ್ರಕಾಶಕಮ್
ನಂತರ, ಆ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಅವನು ಅದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟನು; ಆಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಕತ್ತಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬೆಳಕೂ ಅಲ್ಲ.
ತಾಮ್ ಅವಸ್ಥಾಮ್ ಅಥಾಸಾದ್ಯ ಮನಸಾ ತನ್ ಮನಸ್ತೃಣಮ್ । ಸ್ಫುರಿತಂ ನ ಮನಾಗ್ ಏವ ನಿಮೇಷಾರ್ಧಾದ್ ಅಶಾತಯತ್
ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಅಲ್ಪವಾಗಿ ಕಂಡು, ಆಲೋಚನೆಯ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರಗಿಸಿದನು.
ತತೋ ಽಙ್ಗಸಂವಿದಂ ಸ್ವಸ್ಥಾಂ ಪ್ರತಿಭಾಸಮ್ ಉಪಾಗತಾಮ್ । ಸದ್ಯೋಜಾತಶಿಶುಜ್ಞಾನಸಮಾಮ್ ಅಕಲನಾಮಲಾಮ್
ಅನಂತರ, ಅವನು ತನ್ನ ದೇಹದ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಗಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನ ಅರಿವಿನಂತೆ ಶುದ್ಧವೂ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದ ನಿರ್ದೋಷವೂ ಆದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.
ನಿಮೇಶಾರ್ಧಾರ್ಧಭಾಗೇನ ಕಾಲೇನಾಕಲನಃ ಪ್ರಭುಃ । ಜಹೌ ಚಿತಶ್ ಚೇತ್ಯದಶಾಂ ಸ್ಪನ್ದಶಕ್ತಿಮ್ ಇವಾನಿಲಃ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವ ಅರ್ಧದ ಅರ್ಧ ಭಾಗದಷ್ಟು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಆ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗಾಳಿ ತನ್ನ ಚಲನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.
ಪಶ್ಯನ್ತೀಪದಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ಸತ್ತಾಮಾತ್ರಾತ್ಮಕಂ ತತಃ । ಸುಷುಪ್ತಪದಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ತಸ್ಥೌ ಮೇರುರ್ ಇವಾಚಲಃ
ನಂತರ, ಪಶ್ಯಂತೀ ಎಂಬ ಶುದ್ಧ ಸತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆಮೇಲೆ ಗಾಢನಿದ್ರೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಕಿ, ಅವನು ಮೇರುಗಿರಿಯನ್ನು ಹೋಲುವಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಉಳಿದನು.
ತತಸ್ ಸುಷುಪ್ತಸಂಸ್ಥಾನಸ್ಥಿತ್ಯಾ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ವಿಭುರ್ ಮನಾಕ್ । ಸುಷುಪ್ತೇ ಸ್ಥೈರ್ಯಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ತುರ್ಯರೂಪಮ್ ಉಪಾಯಯೌ
ಆಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಸುಷುಪ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದನು. ಆ ಗಾಢನಿದ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರತೆ ಹೊಂದುದು, ಅವನು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ನಿರಾನನ್ದೋ ಽಪಿ ಸಾನನ್ದಸ್ ಸಚ್ ಚಾಸಚ್ ಚಾಪಿ ತತ್ರ ಸಃ । ಆಸೀನ್ ನಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ ಚ ಪ್ರಕಾಶಸ್ ತಿಮಿರಂ ತಥಾ
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆನಂದವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಆನಂದವಂತನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದನು; ಇದ್ದವನೂ ಅಲ್ಲದವನೂ, ಏನೂ ಅಲ್ಲದವನೂ ಏನೋ ಆಗಿಯೂ, ಬೆಳಕಾಗಿಯೂ ಕತ್ತಲೆಯೂ ಆಗಿಯೂ ಇದ್ದನು.
ಅಚಿನ್ಮಯಂ ಚಿನ್ಮಯಂ ಚ ನೇತಿ ನೇತಿ ಯದ್ ಉಚ್ಯತೇ । ತತ್ ತತಸ್ ಸಮ್ಬಭೂವಾಸೌ ಮದ್ಗಿರಾಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಗೋಚರಃ
ಅದು ಜ್ಞಾನವೂ ಅಲ್ಲ, ಅಜ್ಞಾನವೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು 'ಇದು ಅಲ್ಲ, ಅದು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದು. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅವನು ಉದಯಿಸಿದನು, ಅದು ನನ್ನ ಮಾತಿಗೂ ಅತೀತವಾಗಿದೆ.
ತದ್ ಅಸೌ ಸುಷಮಂ ಸ್ಥಾನಂ ಪದಂ ಪರಮಪಾವನಮ್ । ಸರ್ವಭಾವಾನ್ತರಗತಮ್ ಅಭೂತ್ ಸರ್ವವಿವರ್ಜಿತಮ್
ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸಮತೋಲನದ ಸ್ಥಿತಿ, ಪರಮಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಾನ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ವಿಭೇದಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ.