ಧರಾಕೋಟರನಿರ್ಮಗ್ನವೀತಹವ್ಯಚಿದಾತ್ಮಸು । ಜಗತ್ಸು ತೇಷ್ವ್ ಅಸಙ್ಖ್ಯೇಷು ನೀರೂಪೇಷು ಮಹಾತ್ಮಸು
ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ, ಹೋಮದಾನವಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲಿ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಮಹಾತ್ಮರು ಇದ್ದಾರೆ.
ಯಶ್ ಶಕ್ರೋ ಽನವಬುದ್ಧಾತ್ಮಾ ಸೋ ಽದ್ಯ ಚೀನೇಷು ಪಾರ್ಥಿವಃ । ಕರ್ತುಂ ಪ್ರವೃತ್ತೋ ಮೃಗಯಾಂ ಕ್ಷಣೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ನೀಪಕಾನನೇ
ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇದ್ದ ಇಂದ್ರನು, ಇಂದೀಗ ಚೀನದ ರಾಜನಾಗಿ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.
ಯೋ ಹಂಸೋ ಽನವಬುದ್ಧಾತ್ಮಾ ಪದ್ಮೇ ಪೈತಾಮಹೇ ಽಭವತ್ । ಸ್ಥಿತಸ್ ಸ ಏಷ ದಾಶೇಶಃ ಕೈಲಾಸವನಕುಞ್ಜಕೇ
ತನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇದ್ದ ಹಂಸನು, ಆದಿಕಾಲದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವನು, ಈಗ ಈ ದಾಶೇಶನು ಆಗಿ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಯೋ ರಾಜಾನವಬುದ್ಧಾತ್ಮಾ ಭೂಮೌ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರಮಣ್ಡಲೇ । ಸ ಏಷ ಹಿ ಸ್ಥಿತೋ ಽನ್ಧ್ರಾಣಾಂ ಗ್ರಾಮೇ ವಿಪುಲಪಾದಪಃ
ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿದ್ದವನು, ಈಗ ಆsame ಆತನೇ ಆಂಧ್ರರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.
ಮಾನಸಃ ಕಿಲ ಸರ್ಗೋ ಽಸೌ ವೀತಹವ್ಯಸ್ಯ ತತ್ರ ಯೇ । ದೇಹಿನೋ ಭ್ರಾನ್ತಿಮಾತ್ರಂ ತೇ ವದೇಹಾಕಾರಿಣಃ ಕಥಮ್
ವೀತಹವ್ಯನ ಆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಿದದ್ದು; ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಜೀವಿಗಳು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆಯಿಂದಲೇ ಇರುವವರು—ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ದೇಹವೇನು ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು?
ಯದಿ ಭ್ರಾನ್ತ್ಯೇಕಮಾತ್ರಾತ್ಮ ವೀತಹವ್ಯಸ್ಯ ತಜ್ ಜಗತ್ । ತದ್ ಇದಂ ಭಾಸತೇ ನಾಮ ಕಿಮ್ಮಯಂ ಪ್ರತಿಭಾಸತೇ
ಆ ಲೋಕವೆಲ್ಲವೂ ವೀತಹವ್ಯನ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉಂಟಾದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುವದು ಯಾವುದು? ಅದು ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು?
ವಸ್ತುತಸ್ ತು ನ ತನ್ ನಾಮ ಜಗನ್ ನೇದಂ ಚ ನೇತರತ್ । ನ ಚಾಪಿ ನ ಜಗತ್ಸತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮೇದಂ ಭಾತಿ ಕೇವಲಮ್
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, 'ಈ ಲೋಕ' ಅಥವಾ 'ಆ ಲೋಕ' ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ; ಲೋಕದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮನಾದ ದೇವರು ಮಾತ್ರ.
ಭಾವಿ ಭೂತಂ ಭವಿಷ್ಯಚ್ ಚ ತಚ್ ಚೇದಂ ಚ ತಥೇತರತ್ । ಜಗತ್ ಸರ್ವಮ್ ಇದಂ ದೃಶ್ಯಂ ಸಂವಿನ್ಮಾತ್ರಮನೋಮಯಮ್
ಯಾವುದು ಸಂಭವಿಸಬೇಕೋ, ಯಾವುದು ಆಗಿದೆಯೋ, ಯಾವುದು ಮುಂದಾಗಬೇಕೋ, ಇದು, ಅದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ—ಈ ದೃಶ್ಯ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ಚೇತನೆಯೇ.
ಏವಂರೂಪಮ್ ಇದಂ ಯಾವನ್ ನ ಪರಿಜ್ಞಾತಮ್ ಈದೃಶಮ್ । ವಜ್ರಸಾರಂ ದೃಢಂ ತಾವಜ್ ಜಾತಂ ಸತ್ ಪರಮಾಮ್ಬರಮ್
ಇದನ್ನು ಅದರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯುವವರೆಗೆ, ಇದು ವಜ್ರದಂತೆ ದೃಢವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಪರಮ ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅಜ್ಞಾನಾಂ ಮನ ಏವೇದಮ್ ಇತ್ಥಂ ಸಮ್ಪ್ರವಿಜೃಮ್ಭತೇ । ಪ್ರತ್ಯುಲ್ಲಾಸವಿಲಾಸಾತ್ಮ ಜಲಮ್ ಅಮ್ಬುನಿಧಾವ್ ಇವ
ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸೇ ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಾ, ಏರುಪೇರಾಗುವ ಆಟವನ್ನಾಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿನ ನೀರಿನಂತೆ ಅಲೆಗಳಾಡುತ್ತದೆ.
ಯಥಾಸ್ಥಿತೇನೈವ ಚಿದಮ್ಬರೇಣ ಸ್ವಚಿತ್ತ್ವಮ್ ಏವೇತಿ ಮನೋಽಭಿಧಾನಮ್ । ಸ್ಫಾರೀಕೃತಂ ತೇನ ಜಗಚ್ ಚ ದೃಶ್ಯಮ್ ಏವಂ ತತಂ ನೈವ ತತಂ ಚ ಕಿಞ್ಚಿತ್
ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಚೇತನಾಕಾಶದಿಂದ, ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅರಿವೇ ಆಗಿದೆ; ಅದರಿಂದ ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಆ ಚೇತನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವುದೂ ತುಂಬಿಲ್ಲ.
ಅಥ ಕಿಂ ವೀತಹವ್ಯಸ್ಯ ಸ್ಥಿತಂ ತಸ್ಮಿನ್ ವನೋದರೇ । ಕಥಮ್ ಉದ್ಧೃತವಾನ್ ದೇಹಂ ಸ ಸಮ್ಪನ್ನಶ್ ಚ ಕಿಂ ಕಥಮ್
ಆ ವನದೊಳಗಿನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವೀತಹವ್ಯನು ಹೇಗಿದ್ದನು? ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ತ್ಯಜಿಸಿದನು? ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಸಾಧನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?
ಅನನ್ತರಮ್ ಅನನ್ತಾತ್ಮ ವೀತಹವ್ಯಾಭಿಧಂ ಮನಃ । ಸ್ವಮ್ ಏವಾತ್ಮಚಮತ್ಕಾರಮ್ ಇತ್ಥಂ ತಮ್ ಅವಬುದ್ಧವಾನ್
ಅನಂತರ, ಅನಂತಸ್ವರೂಪನೇ, ವೀತಹವ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನದೇ ಆದ ಅದ್ಭುತ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
ಸರ್ವಸ್ಯಾಸ್ಯ ಗಣಸ್ಯಾಭೂತ್ ಪ್ರಾಗ್ಜಾತಿಸ್ಮರಣೇ ಸ್ವಯಮ್ । ಇಚ್ಛಾ ಕದಾಚಿತ್ ಸಕಲಪ್ರಾಗ್ಜನ್ಮಾಲೋಕನಂ ಪ್ರತಿ
ಆ ಗುಂಪಿನ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ, ಒಂದು ವೇಳೆ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು.
ಅಶೇಷಾನ್ ಸ ದದರ್ಶಾಥ ನಷ್ಟಾನ್ ನಷ್ಟಾನ್ ಸ್ವದೇಹಕಾನ್ । ಅನಷ್ಟಾನಾಂ ತತೋ ಮಧ್ಯಾತ್ ತಂ ಧರಾಕೋಟರಸ್ಥಿತಮ್
ಅವನು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಹಳೆಯ, ಕಳೆದುಹೋದ ದೇಹಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿರುವ ದೇಹಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನೂ ಕಂಡನು.
ಯದೃಚ್ಛಯೈವ ಪ್ರೋದ್ಧರ್ತುಂ ದೇಹಂ ತಸ್ಯಾಭವನ್ ಮತಿಃ । ಶರೀರಂ ವೀತಹವ್ಯಾಖ್ಯಂ ಧರಾಕೋಟರಪೀಡಿತಮ್
ಅದೃಷ್ಟವಶದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಎತ್ತಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು. ಆ ದೇಹವನ್ನು ವೀತಹವ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದು ಭೂಮಿಯ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಒತ್ತಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ಪ್ರಾವೃಡೋಘೋಪನೀತಂ ಸ್ವಪೃಷ್ಠಸ್ಥಂ ಪಙ್ಕಮಣ್ಡಲಮ್ । ತೃಣಜಾಲಾವಕೀರ್ಣತ್ವಂ ದೇಹಪೃಷ್ಠಮೃದಸ್ ತಥಾ
ಮಳೆಗಾಲದ ಹೊಳೆಯ ನೀರು ತಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಪದರ ಅವನ ದೇಹದ ಹಿಂದೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಅಲ್ಲದೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಜಾಲದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು, ಹೀಗೆಯೇ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೂ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಏತದ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತೇಜಾ ಧರಾವಿವರಯನ್ತ್ರಿತಃ । ಭೂಯೋ ಽಪಿ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಧಿಯಾ ಪರಮಬೋಧಯಾ
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂಮಿಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯು ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿವೇಕದಿಂದ ಆಲೋಚನೆಮಾಡಿದನು.
ಸರ್ವಸಮ್ಪಿಣ್ಡಿತಾಙ್ಗತ್ವಾತ್ ಕಾಯೋ ಮೇ ಪ್ರಾಣವಾಯುಭಿಃ । ಮೂಕಶ್ ಚಲಿತುಮ್ ಆಕ್ರಾನ್ತಶ್ ಶಕ್ನೋತಿ ನ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ
ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳು ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ದೇಹವು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಚಲವಾಗಿದೆ.
ತದ್ ಗತ್ವಾ ಪ್ರವಿಶಾಮ್ಯ್ ಆಶು ದೇಹಮ್ ಏತಂ ವಿವಸ್ವತಃ । ತದೀಯಃ ಪಿಙ್ಗಲೋ ದೇಹಮ್ ಉದ್ಧರಿಷ್ಯತಿ ಮೇ ತತಃ
ನಾನು ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿ ವಿವಸ್ವತ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಅವನ ಪಿಂಗಣಿ ಬಣ್ಣದ ದೇಹ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಅಥ ವಾ ಕಿಂ ಮಮೈತೇನ ಶಾಮ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್ ಅವಿಘ್ನತಃ । ನಿರ್ವಾಮಿ ಸ್ವಂ ಪದಂ ಯಾಮಿ ಕೋ ಽರ್ಥೋ ಮೇ ದೇಹಲೀಲಯಾ
ಅಥವಾ, ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು? ನಾನು ನಿಶ್ಚಿಂತೆ ಯಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಿತಿಗೆ ಲೀನವಾಗುತ್ತೇನೆ—ಈ ದೇಹದ ಆಟದಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ?
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಮನಸಾ ವೀತಹವ್ಯೋ ಮಹಾಮತೇ । ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ಕ್ಷಣಂ ಭೂಯಶ್ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಭೂತಲೇ
ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ವೀತಹವ್ಯ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತು, ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.
ಉಪಾದೇಯೋ ಹಿ ದೇಹಸ್ಯ ನ ಮೇ ತ್ಯಾಗೋ ನ ಸಂಶ್ರಯಃ । ಯಾದೃಶೋ ದೇಹಸನ್ತ್ಯಾಗಸ್ ತಾದೃಶೋ ದೇಹಸಂಶ್ರಯಃ
ನನಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಯಾವುದೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತೆ, ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೂ ಅದೇ ರೀತಿ.
ತದ್ ಯಾವದ್ ಅಸ್ತಿ ದೇಹೋ ಽಯಂ ನ ಯಾವದ್ ಅಣುತಾಂ ಗತಃ । ತಾವದ್ ಏನಮ್ ಉಪಾರುಹ್ಯ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಪ್ರವಿಚರಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಈ ದೇಹ ಇರುವುದು, ಇನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗದೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಎಲ್ಲೆಂದೋ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಪಿಙ್ಗಲೇನ ಶರೀರಂ ಸ್ವಮ್ ಉದ್ಧರ್ತುಂ ತಾಪನಂ ವಪುಃ । ಪ್ರವಿಶಾಮಿ ನಭಸ್ಸಂಸ್ಥಂ ಮಕುರಂ ಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬವತ್
ಪಿಂಗಲಾ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಎತ್ತಲು, ನಾನು ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು, ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಇತ್ಯ್ ಅಸೌ ಮುನಿರ್ ಆದಿತ್ಯಂ ವಿವೇಶಾನಿಲರೂಪಧೃತ್ । ಪುರ್ಯಷ್ಟಕವಪುರ್ ಭೂತ್ವಾ ಶಸ್ತ್ರಪಿಣ್ಡಮ್ ಇವಾನಲಃ
ಹೀಗೆ ಆ ಮುನಿಯವರು ಗಾಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ಬೆಂಕಿಯು ಕಬ್ಬಿಣದ ಉಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
ಭಗವಾನ್ ರವಿರ್ ಅಪ್ಯ್ ಏನಂ ಹೃದ್ಗತಂ ಮುನಿನಾಯಕಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸೋ ಽಚಿನ್ತಯತ್ ಕಾರ್ಯಪೌರ್ವಾಪರ್ಯಮ್ ಉದಾರಧೀಃ
ಪವಿತ್ರ ಸೂರ್ಯನೂ ಕೂಡ, ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ಮುನಿನಾಯಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾತ್ಮನಂತೆ ಕಾರ್ಯಗಳ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.
ವಿನ್ಧ್ಯಕನ್ದರಭೂದೇಶಮ್ ಅಗ್ರಂ ಮುನಿಕಲೇವರಮ್ । ತೃಣೋಪಲಪರಿಚ್ಛನ್ನಂ ದದರ್ಶ ಗತಸಂವಿದಮ್
ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಮುನಿಯ ದೇಹವನ್ನು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು.
ಋಷೇಶ್ ಚಿಕೀರ್ಷಿತಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಭಾನುರ್ ಗಗನಮಧ್ಯಗಃ । ಧರಾತೋ ಮುನಿಮ್ ಉದ್ಧರ್ತುಮ್ ಆದಿದೇಶಾಗ್ರಗಂ ಗಣಮ್
ಆ ಋಷಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸೂರ್ಯನು, ತನ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಸಹಾಯಕರಿಗೆ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಆದೇಶಿಸಿದನು.
ವೀತಹವ್ಯಮುನೇಸ್ ಸಂವಿತ್ ಸಾ ಪುರ್ಯಷ್ಟಕರೂಪಿಣೀ । ರವಿಂ ವಾತಮಯೀ ಪೂಜ್ಯಂ ಪ್ರಣನಾಮಾಶು ಚೇತಸಾ
ವೀತಹವ್ಯ ಮುನಿಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶರೀರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಪೂಜ್ಯ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿತು.