ಕ್ರಮಾದ್ ಗಗನಮಧ್ಯಸ್ಥಾಶ್ ಚನ್ದ್ರಮಣ್ಡಲತಾಂ ಯಯುಃ । ಧೂಮಾ ಗಗನಕೋಶಸ್ಥಾಶ್ ಶೀತಲಾಮ್ಬುದತಾಮ್ ಇವ
ಕ್ರಮವಾಗಿ, ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದವುಗಳು ಚಂದ್ರನ ವಲಯದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದವು; ಆಕಾಶದ ಒಳಗಿದ್ದ ಹೊಗೆಗಳು ತಂಪಾದ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಂಡವು.
ಕಲಾಕಲಾಪಸಮ್ಪೂರ್ಣೇ ತೇ ತಸ್ಮಿಂಶ್ ಚನ್ದ್ರಮಣ್ಡಲೇ । ಪುಣ್ಯರಾಶಾವ್ ಇವಾಪೂರ್ಣೇ ರಸಾಯನಮಹಾರ್ಣವೇ
ಕಿರಣಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಚಂದ್ರವಲಯದಲ್ಲಿ, ಅವುಗಳು ಪವಿತ್ರತೆಯ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಅಪಾರವಾದ ಅಮೃತ ಸಾಗರದಂತೆ, ತುಂಬಿ ಹರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು.
ರಸಾಯನಮಹಾಧಾರಾಸ್ ಸಮ್ಪನ್ನಾಃ ಪ್ರಾಣವಾಯವಃ । ಮಣಿಯಷ್ಟಿಸಮಾಕಾರಾ ಜಲೇಷ್ವ್ ಇನ್ದೋರ್ ಇವಾಂಶವಃ
ಅಮೃತದ ಮಹಾ ಹರಿವುಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಾಗಿ, ಮಣಿಯ ಕಂಬಗಳಂತೆ ರೂಪಗೊಂಡವು; ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ.
ಸಾ ಪಪಾತಾಮ್ಬರಾದ್ ಧಾರಾ ಶೇಷೇ ಶಾರೀರಭಸ್ಮನಿ । ರಾಸಾಯನೀ ಹರಶಿರಃಪತಿತೇವ ಸುರಾಪಗಾ
ಆ ಆಮೃತದ ಹಾರವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದು, ದೇಹದ ಭಸ್ಮದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದು ಶಿವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯು ಬೀಳುವಂತೆ ಹರಿದುಬಂದಿತು.
ಉದಭೂದ್ ಇನ್ದುಬಿಮ್ಬಾಭಂ ಚತುರ್ಬಾಹುವಪುಸ್ ತಯಾ । ಪ್ರಸ್ಫುರನ್ಮನ್ದರಾದ್ ಅಬ್ಧೇಃ ಪಾರಿಜಾತ ಇವ ದ್ರುಮಃ
ಆ ಹಾರದಿಂದ ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ರೂಪವು ಉದಯವಾಯಿತು. ಅದು ಸಮುದ್ರದ ಮಂದರ ಪರ್ವತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪಾರಿಜಾತ ಮರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಉದ್ದಾಲಕಶರೀರಂ ತನ್ ನಾರಾಯಣತಯೋದಿತಮ್ । ಪ್ರಫುಲ್ತಚೂತವತ್ ಕಾನ್ತಮ್ ಆಬಭೌ ದೀಪ್ತಿಸುನ್ದರಮ್
ಉದ್ದಾಲಕನ ದೇಹವು ನಾರಾಯಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ಅದು ಹೂವಿನ ಮಾವಿನ ಮರದಂತೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ರಸಾಯನಮಯಾಃ ಪ್ರಾಣಾಸ್ ತಚ್ಛರೀರಮ್ ಅಪೂರಯನ್ । ಸರಿದೋಘಾ ಇವ ಸರೋ ವೃಕ್ಷಂ ಮಧುರಸಾ ಇವ
ಆ ದೇಹವನ್ನು ಆಮೃತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಾಣಗಳು ತುಂಬಿದವು. ಅದು ನದಿಗಳ ನೀರು ಸರೋವರವನ್ನು ತುಂಬುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಮಧುರ ರಸವು ಮರವನ್ನು ತುಂಬುವಂತೆ ಆಗಿತ್ತು.
ಅನ್ತಃ ಕುಣ್ಡಲಿನೀಂ ಪ್ರಾಣಾಃ ಪೂರಯಾಮ್ ಆಸುರ್ ಆದೃತಾಃ । ವಕ್ರಾನುವಕ್ರಪ್ರಸೃತಾಸ್ ಸರಾಂಸೀವ ಸರಿತ್ಸ್ಖದಾಮ್
ಆಂತರಂಗ ಕುಂಡಲಿನಿಯೊಳಗೆ ಪ್ರಾಣಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು, ಅವು ನದಿಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಹರಿವಿನಂತೆ ತಿರುವು ತಿರುವಾಗಿ ಸಾಗಿದವು.
ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥಂ ಬಭೂವಾಸ್ಯ ತಚ್ ಛರೀರಂ ದ್ವಿಜನ್ಮನಃ । ಪ್ರಾವೃಟ್ಸಂರಮ್ಭವಿಗಮೇ ಧೌತಂ ತಲಮ್ ಇವಾವನೇಃ
ಆ ದ್ವಿಜನ ದೇಹವು ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು, ಮಳೆಯ ಗದ್ದಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರುವಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಯಿತು.
ಅಥ ಪದ್ಮಾಸನಗತಃ ಕೃತ್ವಾ ದೇಹೇ ಸ್ಥಿತಿಂ ದೃಢಾಮ್ । ಆಲಾನ ಇವ ಮಾತಙ್ಗಂ ನಿಬಧ್ಯೇನ್ದ್ರಿಯಪಞ್ಚಕಮ್
ನಂತರ, ಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೇಹವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಆನೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತಂದನು.
ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪಸಮಾಧ್ಯರ್ಥಂ ವ್ಯವಸಾಯಮ್ ಉಪಾದದೇ । ಸ್ವಭಾವಂ ಸ್ವಚ್ಛತಾಂ ನೇತುಂ ಶರತ್ಕಾಲ ಇವಾಮಲಃ
ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸಮಾಧಿಗಾಗಿ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಶರದೃತುವಿನಂತೆ ಪವಿತ್ರವಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.
ಸ್ವಸ್ವಾನ್ತವಾತಹರಿಣಮ್ ಆಶಾದಿಗ್ಗಣಗಾಮಿನಮ್ । ಚಿನ್ತಯಾ ಹೃದಯಂ ನಿನ್ಯೇ ದೂರಾದ್ ರಜ್ಜ್ವೇವ ಕೀಲಕಮ್
ಆಶೆಗಳ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು, ಆತನು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಸೆಳೆದು ತಂದನು, ದೂರದಿಂದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ.
ಧಾವಮಾನಮ್ ಅಧೋ ಮತ್ತಂ ಚಿತ್ತಮ್ ಆಬಿಲಮ್ ಆಕುಲಮ್ । ಬಲಾತ್ ಸಂರೋಧಯಾಮ್ ಆಸ ಸೇತುರ್ ಜಲಮ್ ಇವ ದ್ರುತಮ್
ಕೆಳಗೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟುವ ಸೇತುವೆಯಂತೆ, ಆತನು ಆ ಕುಪಿತವಾಗಿರುವ, ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಡೆಹಿಡಿದನು.
ನ್ಯಮೀಮಿಲದ್ ದೃಶಾವ್ ಅರ್ಧಂ ಪರಿಪಕ್ಷ್ಮಲಪಕ್ಷ್ಮಕೇ । ನಿಸ್ಸ್ಪನ್ದತಾರಾಮಧುಪೇ ಸನ್ಧ್ಯಾಕಾಲ ಇವಾಮ್ಬುಜೇ
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ದಪ್ಪವಾದ ಕಪಾಳಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿರುವ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದ್ದವು.
ಸೋಮ್ಯತಾಮ್ ಅನಯನ್ ಮೌನೀ ಪ್ರಾಣಾಪಾನಜವಂ ಮುಖೇ । ಶ್ವಸನಂ ಶ್ರೇಯಸೇ ದೇಶೇ ಪ್ರಶಸ್ತಸ್ ಸಮಯೋ ಯಥಾ
ಆ ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದ ಋಷಿ ಉಸಿರಾಟದ ಚಲನವಲನವನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲೇ ಮೃದುಗೊಳಿಸಿದನು, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಸಿರನ್ನು ಶುಭಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವಂತೆ.
ತಿಲೇಭ್ಯ ಇವ ತೈಲಾನಿ ಪೃಥಕ್ ಚಕ್ರೇ ಪ್ರಯತ್ನತಃ । ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣೀನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥೇಭ್ಯಃ ಕೂರ್ಮೋ ಽಙ್ಗಾನೀವ ಗೋಪಯನ್
ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಎಣ್ಣೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವಂತೆ, ಆತನು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಆಮೆ ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೆಳೆಯುವಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಬಾಹ್ಯಾನ್ ಸ್ಪರ್ಶಾನ್ ಅಶೇಷೇಣ ಜಹೌ ದೂರೇ ಶನೈರ್ ಅರೀನ್ । ಸಹಸಾ ಕುಣ್ಡಕಚ್ಛನ್ನೋ ಮಣಿರ್ ದೂರಂ ತ್ವಿಷೋ ಯಥಾ
ಬಾಹ್ಯ ಸ್ಪರ್ಶಗಳನ್ನು ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರವಿಟ್ಟನು. ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾದ ಮಣಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹಠಾತ್ ದೂರಕ್ಕೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.
ವಿಲೀನಾನ್ ಆನ್ತರಾಂಶ್ ಚಕ್ರೇ ಸ್ಪರ್ಶಾನ್ ಉಜ್ಝಿತದರ್ಶನಾನ್ । ರಸಾನ್ ವಿಟಪಕೋಶಸ್ಥಾನ್ ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಇವ ದ್ರುಮಃ
ಹೊರಗಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆತನು ಒಳಗಿನ ಸ್ಪರ್ಶಗಳನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸಿ ಹೋದನು. ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮರದ ರಸವು ಕೊಯಿಲಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಅವನು ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡನು.
ರುರೋಧ ಗುದಸಙ್ಕೋಚಾನ್ ನವದ್ವಾರಾನಿಲಾನ್ ಅಥ । ಮುಖಸಂಸ್ಥಗನಾತ್ ಕುಮ್ಭರನ್ಧ್ರಕೋಶಾನ್ ಇವೇತರಾನ್
ನಂತರ, ಗುದವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ, ಅವನು ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಗಾಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಹೂಡಿಗೆ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಉಳಿದ ರಂಧ್ರಗಳೂ ತಡೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಅವನು ಇತರ ಗಾಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆದನು.
ಆತ್ಮರತ್ನಪ್ರಕಾಶಾಢ್ಯಾಂ ಸ್ಪಷ್ಟಾಂ ಕುಸುಮಲಾಞ್ಛಿತಾಮ್ । ದಧಾರ ಕನ್ಧರಾಂ ಧೀರಾಂ ಮೇರುಶ್ ಶೃಙ್ಗಶಿಖಾಮ್ ಇವ
ಅವನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಆತ್ಮರತ್ನದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದು, ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಅವನು ಮೆರು ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ದಧಾರ ಹೃದಯಾಕಾಶೇ ಮನಸ್ ಸಂಯಮಮ್ ಆಗತಮ್ । ವಿನ್ಧ್ಯಖಾತ ಇವೋನ್ಮತ್ತಂ ಗಜಂ ಯುಕ್ತಿವಶೀಕೃತಮ್
ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನು ಹೃದಯದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅದು ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಡುಕೋಣದಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಶರನ್ನಭೋವದ್ ಆಸಾದ್ಯ ನಿರ್ಮಲಾಮ್ ಅತಿಸೋಮ್ಯತಾಮ್ । ಜಹಾರ ಪರಿಪೂರ್ಣಾಬ್ಧೇರ್ ಮೇರೋಶ್ ಚಾತರಲಾಂ ಶ್ರಿಯಮ್
ಶರದ್ಕಾಲದ ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಲವೂ ಅತ್ಯಂತ ಮೃದುವಾಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಸಮುದ್ರದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನೂ ಮೆರು ಪರ್ವತದ ಚಂಚಲ ವೈಭವವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದನು.
ದುಧಾವಾಥ ವಿಕಲ್ಪೌಘಾನ್ ಪ್ರತಿಭಾಸಮ್ ಉಪೇಯುಷಃ । ಪುರಃಪರಿಸ್ಫುರದ್ರೂಪಾನ್ ಮಷಕಾನ್ ಇವ ಮಾರುತಃ
ನಂತರ, ಅವನ ಮುಂದೆ色色 ಭಾವನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಆ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಗಾಳಿಯು ಹಾರಾಡುವ ಸೊಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವಂತೆ ದೂರ ಮಾಡಿದನು.
ಆಗಚ್ಛತೋ ಯಥಾಕಾಮಂ ಪ್ರತಿಭಾಸಾನ್ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಅಚ್ಛಿನನ್ ಮನಸಾ ಶೂರಃ ಖಡ್ಗೇನೇವ ರಣೇ ಶರಾನ್
ಹೆಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು ರೂಪಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುವಾಗ, ಅವನು ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೀರನು ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವಂತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು.
ವಿಕಲ್ಪೌಘೇ ಪರಾಲೂನೇ ಸೋ ಽಪಶ್ಯದ್ ಧೃದಯಾಮ್ಬರೇ । ತಮಶ್ ಛನ್ನವಿವೇಕಾರ್ಕಂ ಲೋಲಕಜ್ಜಲಮೇಚಕಮ್
ಆ ಅನೇಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ದೂರವಾದಾಗ, ಅವನು ಹೃದಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಕತ್ತಲನ್ನು, ದೀಪದ ಹೊಗೆಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಇರುವದು ನೋಡಿದನು.
ತದ್ ಅಪ್ಯ್ ಉತ್ಸಾರಯಾಮ್ ಆಸ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ವಾನ್ತವಿವಸ್ವತಾ । ಸಮ್ಯಗ್ಜ್ಞಾನೋದಿತೇನಾಶು ಪವನೇನೇವ ಕಜ್ಜಲಮ್
ಆ ಕತ್ತಲನ್ನೂ ಸಹ ಅವನು ತನ್ನ ಒಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಉದಯವಾದಾಗ ಗಾಳಿಯು ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಂತೆ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದೂರಮಾಡಿದನು.
ತಮಸ್ಯ್ ಉಪರತೇ ಕಾನ್ತಂ ತೇಜಃಪುಞ್ಜಂ ದದರ್ಶ ಸಃ । ಶಾರ್ವರೇ ತಿಮಿರೇ ಶಾನ್ತೇ ಪ್ರಾತಸ್ ಸಾನ್ಧ್ಯಮ್ ಇವಾಮ್ಬುದಮ್
ಆ ಕತ್ತಲು ದೂರವಾದಾಗ, ಅವನು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕಾಶದ ಗುಚ್ಛವನ್ನು, ರಾತ್ರಿ ಶಾಂತವಾದ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಮೋಡದಂತೆ ನೋಡಿದನು.
ತಂ ಲುಲಾವ ಸ್ಥಲಾಬ್ಜಾನಾಂ ವನಂ ಬಾಲ ಇವ ದ್ವಿಪಃ । ಅಪಿಬಚ್ ಚಾಪ್ಯ್ ಅಸೃಕ್ಪೂರಂ ವೇತಾಲ ಇವ ವೇಗತಃ
ಅವನು ಆ ರಕ್ತವನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವ ಕರುವಿನಂತೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ವೇಗವಾಗಿ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಆ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ತೇಜಸ್ಯ್ ಉಪರತೇ ತಸ್ಯ ಘೂರ್ಣಮಾನಂ ಮನೋ ಮುನೇಃ । ನಿಶಾಬ್ಜವದ್ ಅಗಾನ್ ನಿದ್ರಾಂ ಲೋಲಂ ಕ್ಷೀವವದ್ ಏವ ವಾ
ಆ ಪ್ರಕಾಶವು ಶಾಂತವಾದಾಗ, ಮುನಿಯ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ರಾತ್ರಿ ಹೂವಿನಂತೆ ಅಥವಾ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದವನಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾಯಿತು.
ಮೇಘಮಾಲಾಂ ಇವ ಮರುದ್ ಬಾಲೋ ನೀಲಾಬ್ಜಿನೀಮ್ ಇವ । ಯಾಮಿನೀಮ್ ಇವ ತೀಕ್ಷ್ಣಾಂಶುಸ್ ತಾಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಆಶು ಲುಲಾವ ಸಃ
ಅವನು ಅದನ್ನೂ ಕೂಡ, ಗಾಳಿ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವಂತೆ, ಬಾಲಕನು ನೀಲ ಹೂಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸುವಂತೆ, ಅಥವಾ ತೀವ್ರವಾದ ಸೂರ್ಯನು ರಾತ್ರಿ ಹಾರಿಸುವಂತೆ, ಬೇಗನೆ ಚದುರಿಸಿದನು.