ಹೂನಮಣ್ಡಲಪರ್ಯನ್ತಗ್ರಾಮೋಪಾನ್ತನಿವಾಸಿನಾಮ್ । ಶ್ವಪಚಾನಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಗರ್ಭೇ ಸ್ಥಿತಮ್ ಆತ್ಮಾನಮ್ ಆಕುಲಮ್
ಅವನು ಶ್ಮಶಾನದ ಸುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರ ಮಹಿಳೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸಂಕಟಗೊಂಡ ಆತ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಗರ್ಭವಾಸಭಯಾಕ್ರಾನ್ತಂ ಪೀಡಿತಂ ಪೇಲವಾಙ್ಗಕಮ್ । ಶ್ವಪಚೀಹೃದಯೇ ಸುಪ್ತಂ ಶ್ವವಿಷ್ಠಾಯಾಮ್ ಇವಾಙ್ಕುರಮ್
ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ದುರ್ಬಲ ದೇಹದಿಂದ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ, ನಾಯಿಯ ಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯಂತೆ ತಾನೇ ನೋಡಿದನು.
ಶನೈಃ ಪಕ್ವತಯಾ ಕಾಲೇ ಪ್ರಸೂತಂ ಮೇಚಕಚ್ಛವಿಮ್ । ಶ್ವಪಚ್ಯಾ ಪ್ರಾವೃಷೇವಾಬ್ದಂ ಶ್ಯಾವಮ್ ಆವಲಿತಂ ಮಲೈಃ
ಕಾಲ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಾಕಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅವನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯೆಯ ಗರ್ಭದಿಂದ, ಮಳೆಗಾಲದ ಮೋಡದಂತೆ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದಿಂದ, ಮಲದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದನು.
ಸಮ್ಪನ್ನಂ ಶ್ವಪಚಾಗಾರೇ ಶಿಶುಂ ಶ್ವಪಚವಲ್ಲಭಮ್ । ಇತಶ್ ಚೇತಶ್ ಚ ಗಚ್ಛನ್ತಮ್ ಉತ್ಪೀಡಮ್ ಇವ ಯಾಮುನಮ್
ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯೆಯ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾದ ಮಗುವಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತ, ಯಮುನಾ ನದಿಯಲ್ಲಿನ ಅಲೆಗಳಿಂದ ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಂಡನು.
ದ್ವಾದಶಾಬ್ದದಶಾಂ ಯಾತಂ ಸಂಸ್ಥಿತಂ ಷೋಡಶಾಬ್ದಿಕಮ್ । ಪೀವರಾಂಸಮ್ ಉದಾರಾಙ್ಗಂ ಪಯೋದಮ್ ಇವ ಮೇದುರಮ್
ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಅಗಲವಾದ ಭುಜಗಳು, ಸುಂದರ ದೇಹ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿ ಕಂಡನು.
ಸಾರಮೇಯಪರೀವಾರಂ ವಿಹರನ್ತಂ ವನಾದ್ ವನಮ್ । ನಿಘ್ನನ್ತಂ ಮೃಗಲಕ್ಷಾಣಿ ಪೌಲಿನ್ದೀಂ ಸ್ಥಿತಿಮ್ ಆಸ್ಥಿತಮ್
ನಾಯಿ ಹಿಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾ, ಪೌಲಿಂದಿ ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು.
ತಮಾಲಂ ಲತಯೇವಾಥ ಶ್ರಿತಂ ಶ್ವಪಚಕಾನ್ತಯಾ । ಸ್ತನಸ್ತಬಕಶಾಲಿನ್ಯಾ ನವಪಲ್ಲವಹಸ್ತಯಾ
ಆಮೇಲೆ, ತಮಾಳ ಮರವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದ ಲತೆಯಂತೆ, ಹಸಿರು ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಕೈಗಳಿದ್ದ, ಉಬ್ಬಿದ ಕುಡಲಿನಂತಹ স্তನಗಳಿದ್ದ ಚಂಡಾಳನ ಮಗಳನ್ನು ಅವನು ತನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಶ್ಯಾಮಯಾ ಕಲಿಕಾಜಾಲದಶನಾಮಲಮಾಲಯಾ । ನವವಲ್ಲಭಯಾ ಭೂರಿವಿಲಾಸವಲಿತಾಙ್ಗಯಾ
ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಹೂ ಮೊಗ್ಗಿನ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಹಸುರಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿದ್ದ, ಹೊಸ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ, ಆಟವಾಡುವ ನಡಿಗೆಯುಳ್ಳ ಆ ಯುವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಇದ್ದನು.
ವಿಲಸನ್ತಂ ವನಾನ್ತೇಷು ತಯಾ ಸಹ ನವೇಷ್ಟಯಾ । ಶ್ಯಾಮಲಂ ಶ್ಯಾಮಯಾ ಭೃಙ್ಗಂ ಭೃಙ್ಗ್ಯೇವ ಕುಸುಮರ್ದ್ಧಿಷು
ಅವನ ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಆ ಕಪ್ಪು ಯುವತಿಯೊಡನೆ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಆಡುವಂತೆ, ಕಪ್ಪು ಮಿನುಗುಹುಳವು ಮತ್ತೊಂದು ಮಿನುಗುಹುಳದ ಜೊತೆ ಹೂವಿನ ಮಧ್ಯೆ ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಇದ್ದನು.
ನವಪರ್ಣಲತಾಪತ್ತ್ರವಸನಂ ವ್ಯಸನಾನ್ತರಮ್ । ವಿನ್ಧ್ಯಕಾನ್ತಾರಮ್ ಆಕಾರಮ್ ಅಭ್ಯಾಗತಮ್ ಇವೋದ್ಭಟಮ್
ಹಸಿರು ಎಲೆ ಮತ್ತು ಲತೆಯ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು, ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತ, ವಿಂಧ್ಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಕಾಡು ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ವಿಶ್ರಾನ್ತಂ ವನಕುಞ್ಜೇಷು ಸುಪ್ತಂ ಗಿರಿದರೀಷು ಚ । ನಿಲೀನಂ ಪತ್ತ್ರಕುಞ್ಜೇಷು ಗುಲ್ಮಕೇಷು ಕೃತಾಲಯಮ್
ಕಾಡಿನ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿ, ಎಲೆಗಳ ಗುಡಾರದಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಗಿಡಗಳ ನಡುವೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಕಿಙ್ಕಿರಾತಾವತಂಸಾಢ್ಯಂ ಯೂಥಿಕಾಸ್ರಗ್ವಿಭೂಷಿತಮ್ । ಕೇತಕೋತ್ತಂಸಸುಭಗಂ ಸಹಕಾರಸ್ರಗಾಕುಲಮ್
ಕಿಂಕಿರಾಟ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ತೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಹಾರದ ಅಲಂಕಾರದಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದು, ಕೇತಕಿ ಹೂವನ್ನ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು, ಸಹಕಾರ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೂವಿನ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಲುಲಿತಂ ಪುಷ್ಪಶಯ್ಯಾಸು ಭ್ರಾನ್ತಮ್ ಅಬ್ಧಿತಟೇಷು ಚ । ತಜ್ಜ್ಞಂ ಕಾನನಕೋಶೇಷು ಬಹುಜ್ಞಂ ಮೃಗಮಾರಣೇ
ಅದು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಾ, ನದಿಯ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದ ಗುಟ್ಟಿನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿ, ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದನು.
ಪ್ರಾಸೂತ ಸೋ ಽಥ ಶೈಲೇಷು ಪುತ್ರಾನ್ ನಿಜಕುಲಾಙ್ಕುರಾನ್ । ಅತ್ಯನ್ತವಿಷಮೋದರ್ಕಾನ್ ಖದಿರಃ ಕಣ್ಟಕಾನ್ ಇವ
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಂಶದ ಮೊಗ್ಗುಗಳಾದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು; ಅವರು ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿ, ಖದಿರ ಮರದ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಕಠೋರ ಫಲವನ್ನು ತಂದರು.
ಕಲತ್ರವನ್ತಂ ಸಮ್ಪನ್ನಂ ಸ್ಥಿತಂ ಪ್ರಕ್ಷೀಣಯೌವನಮ್ । ಶನೈರ್ ಜರ್ಜರತಾಂ ಯಾತಂ ವೃಷ್ಟಿಹೀನಮ್ ಇವ ಸ್ಥಲಮ್
ಪತ್ನಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು, ಯೌವನ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದವನಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ, ಮಳೆ ಬಾರದ ಭೂಮಿಯಂತೆ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿ ಬದಲಾದನು.
ತತೋ ಹೂನಹತಗ್ರಾಮಂ ಜನ್ಮದೇಶಮ್ ಉಪೇತ್ಯ ತಮ್ । ಸಂಸ್ಥಿತಂ ಮಠಿಕಾಂ ಪರ್ಣೈಃ ಕೃತ್ವಾ ದೂರೇ ಮುನೀನ್ದ್ರವತ್
ಆಮೇಲೆ, ದೋಚಾಟದಿಂದ ನಾಶವಾದ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಒಂದು ಎಲೆಗಳ ಕುಟಿರವನ್ನು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡನು.
ಜರಾಜರಢತಾಂ ಯಾತಂ ಸ್ವದೇಹಸಮಪುತ್ರಕಮ್ । ಜೀರ್ಣಪ್ರಾಯರಸಶ್ವಭ್ರತಮಾಲತರುಸನ್ನಿಭಮ್
ಮೂಪಾಗಿಯೂ, ತನ್ನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಒಣಗಿ ಹಾಳಾದ ಗುಂಡಿಯಂತೆ ಅಥವಾ ಒಣ ಮಾಲಾ ಮರದಂತೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ಪ್ರೌಢಂ ಶ್ವಪಚಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯಂ ಕುರ್ವಾಣಂ ಬಹುಬಾನ್ಧವಮ್ । ಕರಞ್ಜಕುಞ್ಜವನವತ್ ಪರಾಂ ವೃದ್ಧಿಮ್ ಉಪಾಗತಂ
ಅವನ ಮನೆಗೆ ಅನೇಕ ಬಂಧುಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಚರ್ಮಗಾರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾ, ಕರಂಜ ಮರಗಳ ತೊಟ್ಟಿಯಂತೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ಅಥಾಪಶ್ಯದ್ ಅಸೌ ಗಾಧಿರ್ ಯಾವತ್ ತಸ್ಯ ಕಲತ್ರಿಣಃ । ಜರಢಶ್ವಪಚೇಶಸ್ಯ ಸ್ವಾತ್ಮನೋ ಭ್ರಮಕಾರಿಣಃ
ಆಗ ಗಾಧಿಯು ನೋಡಿದನು—ಆ ವೃದ್ಧ ಚರ್ಮಗಾರನು ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುವವರೆಗೆ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು.
ತತ್ ಕಲತ್ರಮ್ ಅಶೇಷೇಣ ನೀತಮ್ ಆದೃತಮನ್ಯುನಾ । ಆಸಾರಪವನೇನಾಶು ವನಪರ್ಣಗಣೋ ಯಥಾ
ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದುರ್ಭಾಗ್ಯದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಹೋದಳು, ಅರಣ್ಯದ ಎಲೆಗಳ ಗುಂಪು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹಾರಿಹೋಗುವಂತೆ.
ಪ್ರಲಪತ್ಯ್ ಏಕ ಏವಾಸಾವ್ ಅಟವ್ಯಾಂ ದುಃಖಕರ್ಷಿತಃ । ವಿಯೂಥ ಇವ ಸಾರಙ್ಗೋ ವಿಗತಾಸ್ಥೋ ಽಸ್ರುಲೋಚನಃ
ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಅರಣಿಯಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಗುಂಪಿನಿಂದ ದೂರವಾದ ಜಿಂಕೆ ಹೋದಂತೆ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅಲೆಯುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ದಿನಾನಿ ಕತಿಚಿತ್ ತತ್ರ ನೀತ್ವಾ ಶೋಕಪರೀತಧೀಃ । ಜಹೌ ಸ್ವದೇಶಂ ಸಂಶುಷ್ಕಪದ್ಮಂ ಸರ ಇವಾಣ್ಡಜಃ
ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು, ಒಣಗಿದ ತಾವರೆಗಳಿರುವ ಸರೋವರವನ್ನು ಹಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ, ತನ್ನ ಊರನ್ನು ತೊರೆದನು.
ವಿಜಹಾರ ಬಹೂನ್ ದೇಶಾನ್ ಅನಾಸ್ಥಶ್ ಚಿನ್ತಯಾನ್ವಿತಃ । ಪ್ರೇರ್ಯಮಾಣ ಇವಾನ್ಯೇನ ವಾತನುನ್ನ ಇವಾಮ್ಬುದಃ
ಅವನು ಅನೇಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ತಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಗಾಳಿ ಒತ್ತಿದ ಮೋಡದಂತೆ.
ಏಕದಾ ಪ್ರಾಪ ಕೀರಾಣಾಂ ಮಣ್ಡಲೇ ಶ್ರೀಮತೀಂ ಪುರೀಮ್ । ಖೇ ಽನೂರುರ್ ವಿಹರಞ್ ಶೂನ್ಯೇ ಸದ್ವಿಮಾನಮ್ ಇವಾಮರಃ
ಒಂದು ದಿನ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ಗಿಳಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ಅವನು ತಲುಪಿದನು. ಅದು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, будто ಒಬ್ಬ ಅಮರನು ಖಾಲಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಮಹಲಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ನೃತ್ಯದ್ರತ್ನಾಂಶುಕಚ್ಛನ್ನಮಾರ್ಗವೃಕ್ಷಲತಾಙ್ಗನಾಮ್ । ಆಗುಲ್ಫಂ ಕೀರ್ಣಕುಸುಮಾಂ ನನ್ದನಾನ್ತರಸುನ್ದರೀಮ್
ಅವನು ಅಲ್ಲಿನ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವು ನೃತ್ಯಮಗ್ನ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಜವಳಿಯು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಅವರ ಕಾಲುಗಜ್ಜೆಗಳು ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಆ ಬೀದಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗದ ಒಳಹಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು.
ಸಾಮನ್ತೈರ್ ಲಲನಾಭಿಶ್ ಚ ನಾಗರೈಶ್ ಚ ನಿರನ್ತರಮ್ । ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗೋಪಮಂ ರಾಜಮಾರ್ಗಮ್ ಅಸ್ಯಾಮ್ ಅವಾಪ ಸಃ
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ರಾಜಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅದು ಸದಾ ಸಾಮಂತರು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ನಗರಸ್ಥರಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಿತು, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಂತೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು.
ಮಣಿರತ್ನಕೃತಾಗಾರಂ ತತ್ರ ಮಙ್ಗಲಹಸ್ತಿನಮ್ । ದದರ್ಶಾಮಲಶೈಲೇನ್ದ್ರಮ್ ಇವ ಸಞ್ಚಾರಚಞ್ಚಲಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಶುಭಕರವಾದ ಆನೆವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದು ರತ್ನಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿದಿತ್ತು, ಕಪ್ಪು ಬೆಟ್ಟವು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಆ ಆನೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮೃತೇ ರಾಜನಿ ರಾಜಾರ್ಥಂ ವಿಹರನ್ತಮ್ ಇತಸ್ ತತಃ । ರತ್ನಜ್ಞಮ್ ಇವ ರತ್ನೋರ್ವ್ಯಾಂ ಚಿನ್ತಾಮಣಿದಿದೃಕ್ಷಯಾ
ರಾಜನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ, ಆತನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಹವ್ಯಾಸಿ ರತ್ನಪಂಡಿತನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ.
ತಮ್ ಅಸೌ ಶ್ವಪಚೋ ನಾಗಂ ಕೌತುಕೋದಾರಯಾ ದೃಶಾ । ಚಿರಮ್ ಆಲೋಕಯಾಮ್ ಆಸ ಸ್ಪನ್ದಯುಕ್ತಾಚಲೋಪಮಮ್
ಆಗ ಒಬ್ಬ ಶ್ವಪಚನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಆ ಆನೆಗೆ ಬಹುಕಾಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಜೀವಂತತೆ ಉಳ್ಳ ಸ್ಥಿರವಾದ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ.
ಆಲೋಕಯನ್ತಮ್ ಆದಾಯ ತಂ ಕರೇಣ ಸ ವಾರಣಃ । ಸ್ವಕಟೇ ಽಯೋಜಯನ್ ಮೇರುಸ್ ತಟೇ ಽರ್ಕಮ್ ಇವ ಸಾದರಮ್
ಆ ಆನೆ, ಅವನು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಗೌರವದಿಂದ ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿ ಕುಳ್ಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಮೇರುಪರ್ವತವು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತನ್ನ ಎತ್ತರದ ಮೇಲೆ ಇರಿಸುವಂತೆ.