ಪ್ರತ್ಯಹಂ ಪೂಜಯಾಮ್ ಆಸ ದೇವದೇವಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ಮನಸಾ ಕರ್ಮಣಾ ವಾಚಾ ಪ್ರಹ್ಲಾದೋ ಭಕ್ತಿಮಾನ್ ಇತಿ
ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕೆಲಸದಿಂದ, ಮಾತಿನಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅಥ ಪೂಜಾಪರಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸಮವರ್ಧನ್ತ ಕಾಲತಃ । ವಿವೇಕಾನನ್ದವೈರಾಗ್ಯವಿಭವಪ್ರಮುಖಾ ಗುಣಾಃ
ಆತನಿಗೆ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಇಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ, ಕಾಲಕ್ರಮೇನ ವಿವೇಕ, ಆನಂದ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಗುಣಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದವು.
ನಾಭ್ಯನನ್ದದ್ ಅಸೌ ಭೋಗಪೂಗಂ ಶುಷ್ಕಮ್ ಇವ ದ್ರುಮಮ್ । ನ ಚಾರಮತ ಕಾನ್ತಾಸು ಮೃಗೋ ಮರುಮಹೀಷ್ವ್ ಇವ
ಅವನು ಭೋಗಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ಒಣ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಅವನು ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡಲಿಲ್ಲ.
ನ ರೇಮೇ ಲೋಕಚರ್ಚಾಸು ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಕಥನಾದ್ ಋತೇ । ನಾಜಾಯತ ರತಿಸ್ ತಸ್ಯ ದೃಶ್ಯೇ ಸ್ಥಲ ಇವಾಬ್ಜಿನೀ
ಶಾಸ್ತ್ರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಲೋಕದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಕಾಣುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ, ಒಣ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕಮಲ ಹೂವಿನಂತೆ.
ನ ವಿಶಶ್ರಾಮ ಚೇತೋ ಽಸ್ಯ ಭೋಗರೋಗಾನುರಞ್ಜನೇ । ಮುಕ್ತಾಫಲಮ್ ಅಸಂಶ್ಲಿಷ್ಟಂ ಮುಕ್ತಾಫಲ ಇವಾತಲೇ
ಭೋಗಗಳ ರೋಗದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಮುತ್ತಿನ ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದ ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಇದ್ದಿತು.
ತ್ಯಕ್ತಭೋಗಾಭಿಕಲನಂ ವಿಶ್ರಾನ್ತಿಮ್ ಅಥ ನಾಗತಮ್ । ಚೇತಃ ಕೇವಲಮ್ ಅಸ್ಯಾಸೀದ್ ದೋಲಾಯಾಮ್ ಇವ ಯೋಜಿತಮ್
ಆನಂದದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಗದೆ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕೇವಲ ತೂಗುವ ಹಗ್ಗದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಂತೆಯೇ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿತ್ತು.
ಪ್ರಾಹ್ಲಾದೀಂ ತಾಂ ಸ್ಥಿತಿಂ ಕೃಷ್ಣದೇಹಃ ಕ್ಷೀರೋದಕೋಟರಾತ್ । ವಿವೇದ ಸರ್ವಗತಯಾ ತಯಾ ಪರಮಕಾನ್ತಯಾ
ಆ ಕಪ್ಪು ಮೈಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು, ಪಾರಮ್ಯವಾದ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುವ ಆನಂದದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದನು.
ಅಥ ಪಾತಾಲಮಾರ್ಗೇಣ ವಿಷ್ಣುರ್ ಆಹ್ಲಾದಿತಾಗ್ರಗಃ । ಪೂಜಾದೇವಗೃಹಂ ತಸ್ಯ ಪ್ರಹ್ಲಾದಸ್ಯ ಸಮಾಯಯೌ
ಅನಂತರ, ಪಾತಾಳದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವಿಷ್ಣು, ಆ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಪೂಜಾ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದುಹೋದನು.
ವಿಜ್ಞಾಯಾಭ್ಯಾಗತಂ ದೇವಂ ಪೂಜಯಾ ದ್ವಿಗುಣೇದ್ಧಯಾ । ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಃ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷಮ್ ಆದರಾತ್ ಪರ್ಯಪೂಜಯತ್
ದೇವರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ದೈತ್ಯರ ರಾಜನು ಎರಡುಪಟ್ಟು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕಮಲನಯನನಾದ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು.
ಪೂಜಾಗೃಹಗತಂ ದೇವಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾವಸ್ಥಿತಂ ಹರಿಮ್ । ಪ್ರಹ್ಲಾದಃ ಪರಮಪ್ರೀತೋ ಗಿರಾ ತುಷ್ಟಾವ ಪುಷ್ಟಯಾ
ಪೂಜಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಗಂಭೀರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
ತ್ರಿಭುವನಭವನಾಭಿರಾಮಕೋಶಂ ಸಕಲಕಲಙ್ಕಹರಂ ಪರಂ ಪ್ರಕಾಶಮ್ । ಅಶರಣಶರಣಂ ಶರಣ್ಯಮ್ ಈಶಂ ಹರಿಮ್ ಅಜಮ್ ಈಶ್ವರಮ್ ಅಚ್ಯುತಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವವನು, ಎಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಪರಮ ಪ್ರಕಾಶಸ್ವರೂಪ, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ರಕ್ಷಕ, ಜನನವಿಲ್ಲದ, ನಾಶವಾಗದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಕುವಲಯದಲಶೈಲಸನ್ನಿಕಾಶಂ ಶರದಮಲಾಮ್ಬರಕೋಟರೋಪಮಾನಮ್ । ಭ್ರಮರತಿಮಿರಕಜ್ಜಲಾಞ್ಜನಾಭಂ ಸರಸಿಜಚಕ್ರಗದಾಧರಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ನೀಲಿ ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ತಾಳೆಯಂತೆ ಅಥವಾ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುವವನು, ಶರದೃತುವಿನ ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾದ ಆಕಾಶದಂತೆ ಉಡುಪಿನುಡಿದವನು, ಭ್ರಮರಗಳ ಗುಂಪಿನ ಕತ್ತಲಿಯಂತೆ ಅಥವಾ ಕಜ್ಜಲದಂತೆ ಮೈಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿರುವವನು, ಕಮಲ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವನು—ಅವನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ವಿಚಲದಲಿಕಲಾಪಕೋಮಲಾಙ್ಗಂ ಸಿತದಲಪಙ್ಕಜಕುಟ್ಮಲಾಭಶಙ್ಖಮ್ । ಶ್ರುತಿರಣಿತವಿರಿಞ್ಚಚಞ್ಚರೀಕಂ ಸ್ವಹೃದಯಪದ್ಮಜಲಾಶಯಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಸರಿಯುವ ಜೇನುಹುಳದ ತಂತಿಗಳಂತೆ ಮೃದು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು, ಬಿಳಿ ಕಮಲದ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಶಂಖವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು, ವೇದಗಳ ಗಾನ ಜೇನುಹುಳಗಳ ಹೂಂಕರದಂತೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸುವವನು, ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕಮಲದ ಜಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು—ಅವನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಸಿತಮಣಿಗಣತಾರಕಾವಕೀರ್ಣಂ ಸ್ಮಿತಧವಲಾನನಪೀವರೇನ್ದುಬಿಮ್ಬಮ್ । ಹೃದಯಮಣಿಮರೀಚಿಜಾಲಗಙ್ಗಂ ಹರಿಶರದಮ್ಬರಮ್ ಆತತಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಸ್ಪಟಿಕ ರತ್ನಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ನಗುವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ತುಂಬು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಮುಖವಿರುವ, ಹೃದಯದ ರತ್ನದ ಕಿರಣಗಳ ನದಿಯು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ, ಹರಿ ಶರದೃತುವಿನ ವಿಶಾಲ ಆಕಾಶವನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ತ್ರಿಭುವನನಲಿನೀಸಿತಾರವಿನ್ದಂ ತಿಮಿರಸಮಾನವಿಮೋಹದೀಪಮ್ ಅಗ್ರ್ಯಮ್ । ಜಡತರಮ್ ಅಜಡಂ ಚಿದಾತ್ಮತತ್ತ್ವಂ ಜಗದಖಿಲಾರ್ತಿಹರಂ ಹರಿಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಕಮಲಗಳಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಬೆಳಕನ್ನು ನೀಡುವ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ, ಜಡವೂ ಅಲ್ಲ, ಜಡವಲ್ಲದ ಚೈತನ್ಯರೂಪಿಯಾದ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಹರಿಯನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ನವವಿಕಸಿತಪದ್ಮರೇಣುಗೌರಂ ಸ್ಫುಟಕಮಲಾವಪುಷೋಪರೂಷಿತಾಙ್ಗಮ್ । ದಿನಗಮಸಮಯಾರುಣಾಮ್ಬರಾಭಂ ಕನಕನಿಭಾಮ್ಬರಸುನ್ದರಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಹೊಸವಾಗಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದ ರೇಣುಗಳಿಂದ ಬಿಳಿಯಾಗಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿರುವ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುವ ಅವನ ಅಂಗಗಳು, ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಯದ ಸಮಯದ ಕೆಂಪು ಆಕಾಶದಂತೆ ಉಡುಪು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಅವಿರತಹತಸೃಷ್ಟಸರ್ಗಲೀಲಂ ಸತತಮ್ ಅಜಾತಮ್ ಅವರ್ಧನಂ ವಿಶಾಲಮ್ । ಯುಗಶತಜರಢಾಭಿಜಾತದೇಹಂ ತರುತಲಶಾಯಿನಮ್ ಅರ್ಭಕಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ಅನಂತವಾಗಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಆಟವನ್ನಾಡುತ್ತಿರುವ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹುಟ್ಟದ, ಬದಲಾಗದ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಅನೇಕ ಯುಗಗಳ ವಯಸ್ಸು ತೋರಿಸುವ ದೇಹವಿರುವ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ದಿತಿಸುತನಲಿನೀತುಷಾರಪಾತಂ ಸುರನಲಿನೀಸತತೋದಿತಾರ್ಕಬಿಮ್ಬಮ್ । ಕಮಲಜನಲಿನೀಜಲಾವಪೂರಂ ಹೃದಿ ನಲಿನೀನಿಲಯಂ ವಿಭುಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇ
ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ಆತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಕೆರೆಯಂತಿದೆ; ರಾಕ್ಷಸರ ಹೂವಿಗೆ ಹಿಮದ ಹನಿ ಹಾಯಿಸುವವನೂ, ದೇವತೆಗಳ ಹೂವಿಗೆ ಸದಾ ಉದಯವಾಗುವ ಸೂರ್ಯನೂ, ಹೂವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೂವಿಗೆ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ ನೀಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಇತಿ ಗುಣಬಹುಲಾಭಿರ್ ವಾಗ್ಭಿರ್ ಅಭ್ಯರ್ಚಿತೋ ಽಸೌ ಹರಿರ್ ಅಸುರವಿನಾಶಶ್ ಶ್ರೀನಿಷಣ್ಣಾಂಸದೇಶಃ । ಜಲದ ಇವ ಮಯೂರಂ ಪ್ರೀತಿಮಾನ್ ಪ್ರೀಯಮಾಣಂ ಕುವಲಯದಲದೇಹಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಸುರೇನ್ದ್ರಮ್
ಹೀಗೆ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳ ನಾಶಕನಾದ ಹರಿಯು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಮೋಡವನ್ನು ನೋಡಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುವ ನವಿಲಿನಂತೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ನೀಲಕಮಲದಂತೆ ಕಪ್ಪು ದೇಹವಿರುವವನು, ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ವರಂ ಗುಣನಿಧೇ ದೈತ್ಯಕುಲಚೂಡಾಮಹಾಮಣೇ । ಗೃಹಾಣಾಭಿಮತಂ ಭೂಯೋಜನ್ಮದುಃಖೋಪಶಾನ್ತಯೇ
ಗುಣಗಳ ಸಾಗರನೇ, ದೈತ್ಯರ ಕುಲದ ಶಿರೋಮಣಿಯೇ, ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ದುಃಖವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು.
ಸರ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪಫಲದ ಸರ್ವಲೋಕಾನ್ತರಸ್ಥಿತ । ಯದ್ ಉದಾರತಮಂ ವೇತ್ಸಿ ತದ್ ಏವಾದಿಶ ದೇವ ಮೇ
ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನೇ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವನೇ, ನೀನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು ತಿಳಿದುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ದೇವಾ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
ಸರ್ವಸಮ್ಭ್ರಮಸಂಶಾನ್ತ್ಯೈ ಪರಮಾಯ ಫಲಾಯ ಚ । ಬ್ರಹ್ಮವಿಶ್ರಾನ್ತಿಪರ್ಯನ್ತೋ ವಿವೇಕೋ ಽಸ್ತು ತವಾನಘ
ಎಲ್ಲಾ ಆತಂಕಗಳು ಶಾಂತಿಯಾಗಲು ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು, ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ವಿವೇಕವು ನಿನಗೆ ದೊರಕಲಿ, ಪಾಪರಹಿತನೇ.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ದಿತಿಪುತ್ರೇನ್ದ್ರಂ ವಿಷ್ಣುರ್ ಅನ್ತರಧೀಯತ । ಕೃತಘರ್ಘರನಿರ್ಹ್ರಾದಸ್ ತರಙ್ಗಸ್ ತೋಯಧೇರ್ ಇವ
ಹೀಗೆಂದು ದಿತಿಯ ಪುತ್ರರಾಧಿಪತಿಗೆ ವಿಷ್ಣುನು ಹೇಳಿ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಘನಧ್ವನಿಯಂತೆ ಘರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದೇಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನವಾದನು.
ವಿಷ್ಣಾವ್ ಅನ್ತರ್ಹಿತೇ ದೇವೇ ಪೂಜಾಯಾಃ ಕುಸುಮಾಞ್ಜಲಿಮ್ । ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯಂ ದಾನವಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಮಣಿರತ್ನಪರಿಷ್ಕೃತಮ್
ವಿಷ್ಣು ದೇವರು ಅಂತರಧಾನವಾದ ಮೇಲೆ, ಆ ದಾನವನು ಪೂಜೆಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಮಣಿರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹೂವಿನ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟನು.
ಪದ್ಮಾಸನಸ್ಥೋ ಽಥ ಮೃದಾವ್ ಉಪವಿಶ್ಯ ವರಾಸನೇ । ಸ್ತೋತ್ರಪಾಠವಿಧಾವ್ ಅತ್ರ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಚಿನ್ತಯಾ
ನಂತರ, ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮೃದುವಾದ ಉತ್ತಮ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಸ್ತುತಿ ಪಠಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆಗೆ ತೊಡಗಿದನು.
ವಿಚಾರವಾನ್ ಏವ ಭವಾನ್ ಭವತ್ವ್ ಇತಿ ಭವಾರಿಣಾ । ದೇವೇನೋಕ್ತೋ ಽಸ್ಮಿ ತೇನಾನ್ತಃ ಕರೋಮ್ಯ್ ಆಶು ವಿಚಾರಣಾಮ್
ಈ ಭವಸಮುದ್ರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ದೇವರು ನನಗೆ, 'ನೀನು ವಿಚಾರಶೀಲನಾಗಿರು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈಗಲೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಕಿಮ್ ಅಹಂ ನಾಮ ತಾವತ್ ಸ್ಯಾಂ ಯೋ ಽಸ್ಮಿನ್ ಭುವನಡಮ್ಬರೇ । ವಚ್ಮಿ ಗಚ್ಛಾಮಿ ತಿಷ್ಠಾಮಿ ಪ್ರಯತೇ ಚಾಹರಾಮಿ ಚ
ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರು? ನಾನು ಮಾತಾಡುವವನು, ಹೋಗುವವನು, ನಿಲ್ಲುವವನು, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವನು, ಊಟ ಮಾಡುವವನು ಯಾರು?
ಜಗತ್ ತಾವದ್ ಇದಂ ನಾಹಂ ಸವೃಕ್ಷವನಪರ್ವತಮ್ । ಯದ್ ಬಾಹ್ಯಂ ಜಡಮ್ ಅತ್ಯನ್ತಂ ತತ್ ಸ್ಯಾಂ ಕಥಮ್ ಅಹಂ ಕಿಲ
ಈ ಮರಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳುಳ್ಳ ಜಗತ್ತು ನಾನು ಅಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನದು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಡವಾದದ್ದು ನಾನು ಹೇಗೆ ಆಗಬಹುದು?
ಅಸನ್ನ್ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತೋ ಮೂಕಃ ಪವನೈಸ್ ಸ್ಫುರತಿ ಕ್ಷಣಮ್ । ಕಾಲೇನಾಲ್ಪೇನ ವಿಲಯೀ ದೇಹೋ ನಾಹಮ್ ಅಚೇತನಃ
ಈ ದೇಹ ಜಡವಾದದ್ದು, ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮಾತಾಡದೆ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಲಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ಜಡವಾದ ದೇಹವಲ್ಲ.
ಜಡಯಾ ಕರ್ಣಶಷ್ಕುಲ್ಯಾ ಕಲ್ಪ್ಯಮಾನಃ ಕ್ಷಣಸ್ಥಯಾ । ಶೂನ್ಯಾಕೃತಿಶ್ ಶೂನ್ಯಭವಶ್ ಶಬ್ದೋ ನಾಹಮ್ ಅಚೇತನಃ
ನಾನು ಜಡವಾದ ಶಬ್ದವಲ್ಲ, ಅದು ಕ್ಷಣಿಕವಾದ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಕಿವಿಯ ಚರ್ಮದಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಅದು ಶೂನ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.