ಸರ್ವಾ ಏವ ಹಿ ತೇ ಭೂತಜಾತಯೋ ರಾಮ ಬನ್ಧವಃ । ಅತ್ಯನ್ತಾಸಂಸ್ತುತಾ ಏತಾಸ್ ತವ ನಾಮ ನ ಕಾಶ್ಚನ
ರಾಮಾ, ಈ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳೇ. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೊಗಳಲಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವುದು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿವಿಧಜನ್ಮಶತಾಹಿತಸಮ್ಭ್ರಮೇ ಜಗತಿ ಬನ್ಧುರ್ ಅಬನ್ಧುರ್ ಇತಿ ಕ್ಷಣಮ್ । ಭ್ರಮದಶೈವ ವಿವಲ್ಗತಿ ವಸ್ತುತಸ್ ತ್ರಿಭುವನಂ ಚಿರಬನ್ಧುರ್ ಅಬನ್ಧ್ವ್ ಅಪಿ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಜನ್ಮಗಳ ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ, ಸ್ನೇಹಿತನು, ಶತ್ರು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಮೂರು ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹುಕಾಲದ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಶತ್ರುಗಳೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.
ಅತ್ರೈವೋದಾಹರನ್ತೀಮಮ್ ಇತಿಹಾಸಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಭ್ರಾತ್ರೋಸ್ ತ್ರಿಪಥಗಾತೀರೇ ಸಂವಾದೋ ಮುನಿಪುತ್ರಯೋಃ
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪವಿತ್ರ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮುನಿಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಭಾಷಣೆ.
ಅಯಂ ಬನ್ಧುರ್ ಅಯಂ ನೇತಿ ಕಥಾಪ್ರಸ್ತಾವತಸ್ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಇತಿಹಾಸಮ್ ಇಮಂ ಪುಣ್ಯಂ ಸಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಶೃಣು ರಾಘವ
'ಇವನು ಸ್ನೇಹಿತನು, ಇವನು ಅಲ್ಲ' ಎಂಬ ವಿಷಯ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಮಾ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು.
ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅಸ್ಯ ಜಮ್ಬುದ್ವೀಪಸ್ಯ ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿದ್ ದಿಙ್ನಿಕುಞ್ಜಕೇ । ವನವ್ಯೂಹಮಹೋತ್ತಂಸೋ ಮಹೇನ್ದ್ರೋ ನಾಮ ಪರ್ವತಃ
ಈ ಜಂಬೂದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಿಕ್ಕಿನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕಾಡುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹೇಂದ್ರ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತವಿದೆ.
ಕಲ್ಪದ್ರುಮವನಚ್ಛಾಯಾವಿಶ್ರಾನ್ತಸುರಕಿನ್ನರಃ । ಶೃಙ್ಗೈರ್ ಆತತಮ್ ಆಕಾಶಂ ಜಿತವಾನ್ ಯಸ್ ಸಮುನ್ನತೈಃ
ಯಾವನ ಹತ್ತಿರ, ಇಚ್ಛಾಪೂರಕ ವೃಕ್ಷಗಳ ಅರಣ್ಯದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಂತೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಎತ್ತರವಾದ ಶೃಂಗಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಜಯಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಾನ್ತರಪ್ರಾಪ್ತೈಶ್ ಶೃಙ್ಗಕನ್ದರಚಾರಿಭಿಃ । ಸಾಮವೇದಂ ಪ್ರತಿಧ್ವಾನಘುಙ್ಘುಮೈರ್ ಗಾಯತೀವ ಯಃ
ಅವನ ಶೃಂಗಗಳ ಗುಹೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ತಲುಪುವಂತೆ ಹರಡಿವೆ; ಆ ಗುಹೆಗಳೊಳಗಿನ ಘನವಾದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗಳು ಸಾಮವೇದವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಯಃ ಪಯೋಮೇದುರೈರ್ ಮೇಘೈರ್ ಲುಲಿತೈಶ್ ಶೃಙ್ಗಕೋಟಿಷು । ಲತಾಕುಸುಮಸಮ್ಪ್ರೋತೈಃ ಕುನ್ತಲೈರ್ ಇವ ರಾಜತೇ
ಅವನ ಶೃಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಲಿನಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಮೋಡಗಳು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ಹೂವಿನ ಲತೆಯೊಂದಿಗೆ ಜಡಿತವಾದ ಕೂದಲಿನಂತೆ ಅವು ಆ ಶೃಂಗಗಳನ್ನು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಯಸ್ ತಟೋಡ್ಡಯನೋತ್ಕಾನಾಂ ಶರಭಾಣಾಂ ವಿಜೃಮ್ಭಿತೈಃ । ವಿಸ್ಫೂರ್ಜತಿ ಗುಹಾವಕ್ತ್ರೈಃ ಕಲ್ಪಾಭ್ರಾಣಿ ಹಸನ್ನ್ ಇವ
ಅವನ ಪರ್ವತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾರಾಡುವಾಗ, ಆ ಗುಹೆಗಳ ಬಾಯಿಗಳು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆಯುತ್ತವೆ; ಆ ಗುಹೆಗಳೊಳಗಿನ ಗುಡುಗಿನ ಶಬ್ದವು, ಅವನು ಮೋಡಗಳ ಮೇಲೆ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯೇನ ನಿರ್ಝರನಿರ್ಹ್ರಾದೈಃ ಕನ್ದರಾನ್ತರಚಾರಿಭಿಃ । ಸಮುದ್ರಜಲಕಲ್ಲೋಲವಿಲಾಸೋ ವಿಜಿತೋ ಽಭಿತಃ
ಯಾವವನಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದ ಒಳಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಜಲಪಾತಗಳ ಗರ್ಜನೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಆಟವನ್ನೂ ಮೀರುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಶಕ್ತಿ.
ತಸ್ಯೈಕದೇಶೇ ವಿತತೇ ರತ್ನಸಾನೌ ಮನೋರಮೇ । ಮುನಿಭಿಸ್ ಸ್ನಾನಪಾನಾರ್ಥಂ ವ್ಯೋಮಗಙ್ಗಾವತಾರಿತಾ
ಆ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಸುಂದರ ಪರ್ವತದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ನಾನಕ್ಕೂ ಕುಡಿಯಲು ಆಕಾಶಗಂಗೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಂದರು.
ತಸ್ಯಾಸ್ ತ್ರಿಪಥಗಾಯಾಸ್ ತು ತೀರೇ ವಿಕಸಿತದ್ರುಮೇ । ರತ್ನಾದ್ರಿತಟವಿದ್ಯೋತಕಚತ್ಕನಕಪಙ್ಕಜೇ
ಆ ದಿವ್ಯ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮರಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ರತ್ನಪರ್ವತದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಮಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ—
ಆಸೀದ್ ಅಭ್ಯುದಿತಜ್ಞಾನಸ್ ತಪೋರಾಶಿರ್ ಉದಾರಧೀಃ । ಮುನಿರ್ ದೀರ್ಘತಪಾ ನಾಮ ತಪೋಮೂರ್ತಿಮ್ ಇವಾಸ್ಥಿತಃ
ಅಲ್ಲಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಅರಳಿದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನ ಭಂಡಾರವಾದ, ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ದೀರ್ಘತಪ ಎಂಬ ಮುನಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಮುನೇರ್ ಬಭೂವತುಸ್ ತಸ್ಯ ದ್ವೌ ಪುತ್ರಾವ್ ಇನ್ದುಸುನ್ದರೌ । ಪುಣ್ಯಪಾವನನಾಮಾನೌ ದ್ವೌ ಕಚಾವ್ ಇವ ವಾಕ್ಪತೇಃ
ಆ ಮುನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಗುವಿದ್ದರು, ಇಬ್ಬರೂ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸುಂದರರು. ಅವರ ಹೆಸರು ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾವನ. ಇವುಗಳು ವಾಗ್ದೇವಿಯ ಎರಡು ಜಟೆಗಳಂತಿದ್ದವು.
ಸ ತಾಭ್ಯಾಂ ಸಹ ಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಂ ಭಾರ್ಯಯಾ ಸಹ ಚೈಕಯಾ । ಉವಾಸ ಸರಿತಸ್ ತೀರೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಸಫಲಪಾದಪೇ
ಆ ಮುನಿ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ, ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಫಲಭರಿತವಾದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಾಸವಿದ್ದನು.
ಅಥ ಕಾಲೇ ತಯೋಸ್ ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಯೋರ್ ಜ್ಞಾನವಾನ್ ಅಭೂತ್ । ಪುಣ್ಯನಾಮಾ ವಯೋಜ್ಯೇಷ್ಠೋ ಗುಣಜ್ಯೇಷ್ಠಶ್ ಚ ರಾಘವ
ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ರಾಮಾ, ಆ ಮಗನೊಳಗೆ ಹಿರಿಯನಾದ ಪುಣ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಅವನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾಗಿದ್ದಂತೆ ಗುಣದಲ್ಲಿಯೂ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿದ್ದನು.
ಪಾವನೋ ಽರ್ಧಪ್ರಬುದ್ಧೋ ಽಭೂತ್ ಪೂರ್ವಸನ್ಧ್ಯಾಮ್ಬುಜಂ ಯಥಾ । ಮೌರ್ಖ್ಯಾದ್ ಅತಿಗತೋ ನಾನ್ತಃ ಪದಂ ಲೋಲಮ್ ಇವಾಸ್ಥಿತಃ
ಪಾವನನು ಅರ್ಧಮಟ್ಟಿಗೆ ಜಾಗೃತನಾಗಿದ್ದನು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ತಾವರೆ ಹೂವಿನಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಮೂರ್ಖತನವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತವನಾಗಿದ್ದನು.
ತತೋ ವಹತ್ಯ್ ಅಕಲಿತೇ ಕಾಲೇ ಕಲಿತಕಾರಣೇ । ಸಂವತ್ಸರಗಣೇ ಕ್ಷೀಣೇ ದೀನೇ ದೇಹೇ ಗತಾಯುಷಿ
ಆಮೇಲೆ, ಕಾಲವು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಹೋದ ನಂತರ ಅವನ ದೇಹ ದುರ್ಬಲವಾಗಿ, ಆಯುಷ್ಯ ಕೂಡ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.
ಅಸ್ಮಾದ್ ಭಙ್ಗುರಭೂತಾಢ್ಯಾದ್ ವೃತ್ತಾನ್ತಭರಭೀಷಣಾತ್ । ರತಿಮ್ ಉತ್ಸೃಜ್ಯ ಸಂಸಾರಾಜ್ ಜರಾಜರ್ಜರಜೀವಿತಃ
ಈ ನಾಶವಾಗುವ, ಭಾರವಾದ ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ಜೀವನದಿಂದ, ಜರೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ಜೀವನದಿಂದ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಸಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.
ಕಲನಾಪಕ್ಷಿಣೀನೀಡಂ ದೇಹಂ ದೀರ್ಘತಪಾ ಮುನಿಃ । ಜಹೌ ಗಿರಿಗುಹಾಗೇಹೇ ಭಾರಂ ವೈವಧಿಕೋ ಯಥಾ
ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಿಂತೆಗಳ ಗೂಡುವಾದ ದೇಹವನ್ನು, ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಯೊಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ, ಭಾರ ಹೊತ್ತವನು ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದನು.
ಪ್ರಶಾನ್ತಕಲನಾರಮ್ಭಂ ಚೇತ್ಯರಿಕ್ತಚಿದಾಸ್ಪದಮ್ । ಪದಂ ಜಗಾಮ ನೀರಾಗಂ ಪುಷ್ಪಗನ್ಧ ಇವಾಮ್ಬರಮ್
ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದ, ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಖಾಲಿಯಾದ ಶುದ್ಧ ಚೇತನದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದಂತೆ, ಅವನು ಪಡೆದನು.
ಅಥ ಭಾರ್ಯಾ ಮುನೇರ್ ದೇಹಂ ಪ್ರಾಣಾಪಾನವಿವರ್ಜಿತಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾವಿಲುಠಿತಂ ಭೂಮೌ ವಿನಾಲಮ್ ಇವ ಪಙ್ಕಜಮ್
ಆ ಮುನಿಯ ಹೆಂಡತಿ, ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಸಿರೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎದೆಗುಂದಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದು ದಂಡವಿಲ್ಲದ ತಾವರೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಚಿರಮ್ ಅಭ್ಯಸ್ತಯಾ ಯೋಗಯುಕ್ತ್ಯಾ ಪತಿವಿತೀರ್ಣಯಾ । ತತ್ಯಾಜ ತನುಮ್ ಅಮ್ಲಾನಾಂ ಷಟ್ಪದೀ ಪದ್ಮಿನೀಮ್ ಇವ
ಅವಳು ಬಹುಕಾಲ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಗಂಡನಿಗೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಳು. ಹೀಗಾಗಿ, ಆಕೆ ಒಣಗಿ ಹೋದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತಾವರೆ ಹೂವನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಜೇನಿನಂತೆ ಹೊರಟಳು.
ಭರ್ತಾರಮ್ ಏವಾನುಯಯೌ ಜನಸ್ಯಾದೃಶ್ಯತಾಂ ಗತಮ್ । ಪ್ರಭಾಗಗನಕೋಶಸ್ಥಮ್ ಅಸ್ತಂ ಯಾತಮ್ ಇವೋಡುಪಮ್
ಜನರಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಆಗಿದ್ದ ಗಂಡನನ್ನು ಅವಳು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು. ಅದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಯವಾಗುವ ಚಂದ್ರನ ಹಿಂದೆ ಬೆಳಕು ಹೋಗುವಂತೆ ಆಗಿತು.
ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಸ್ ತು ಗತಯೋರ್ ಔರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಕರ್ಮಣಿ । ಪುಣ್ಯ ಏವ ಸ್ಥಿತೇ ಽವ್ಯಗ್ರೇ ಪಾವನೋ ದುಃಖಮ್ ಆಯಯೌ
ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ, ಪಾವನನ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿರದಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ದುಃಖವು ತುಂಬಿ ಬಂತು.
ಶೋಕೋಪಹತಚಿತ್ತೋ ಽಸೌ ಭ್ರಮನ್ ಕಾನನವೀಥಿಷು । ಜ್ಯಾಯಾಂಸಮ್ ಅನವೇಕ್ಷ್ಯೈವ ಪಾವನೋ ವಿಲಲಾಪ ಹ
ದುಃಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪಾವನನು, ಅಣ್ಣನ ಕಡೆಗೂ ನೋಡದೆ, ಅರಣ್ಯದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ಹೋದನು.
ಅಥೌರ್ಧ್ವದೈಹಿಕಂ ಕೃತ್ವಾ ಮಾತಾಪಿತ್ರೋರ್ ಉದಾರಧೀಃ । ಆಯಯೌ ವಿಪಿನೇ ಪುಣ್ಯಃ ಪಾವನಂ ಶೋಕಲಾಲಸಮ್
ಮಾತಾ-ತಂದೆಯರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಪುಣ್ಯನು, ಪಾವನನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.
ಕಿಂ ಪುತ್ರ ಘನತಾಂ ಶೋಕಂ ನಯಸ್ಯ್ ಆನ್ಧ್ಯೈಕಕಾರಣಮ್ । ಬಾಷ್ಪಧಾರಾಕರಂ ಘೋರಂ ಪ್ರಾವೃಟ್ಕಾಲ ಇವಾಮ್ಬುದಮ್
ಏನು ಮಗನೇ, ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಇಷ್ಟು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕತ್ತಲಾದಂತೆ, ಅಳಿಯುವ ಮೋಡದಂತೆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯೆ?
ಪಿತಾ ತವ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಗತಸ್ ಸಾರ್ಧಂ ತ್ವದಮ್ಬಯಾ । ಸ್ವಾಮ್ ಏವ ಪರಮಾಂ ಆತ್ಮಪದವೀಂ ಮೋಕ್ಷನಾಮಿಕಾಮ್
ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ಓ ಜ್ಞಾನಿಯೇ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯೊಡನೆ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾದ ಪರಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು, ಮೋಕ್ಷವೆಂಬ ಗಮ್ಯವನ್ನು, ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.
ತತ್ ಸ್ಥಾನಂ ಸರ್ವಜನ್ತೂನಾಂ ತದ್ ರೂಪಂ ವಿದಿತಾತ್ಮನಾಮ್ । ಸ್ವಂ ಭಾವಮ್ ಅಭಿಸಮ್ಪನ್ನೇ ಕಿಂ ಪಿತರ್ಯ್ ಅಭಿಶೋಚಸಿ
ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸೇರಿದೆ; ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವರು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಾಗ, ನೀನು ತಂದೆಗೆ ಏಕೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ?