ಈ ದೇಹದ ಮನೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೃದಯದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಹ ಮನೆಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು屋ನಂತೆ ಹೊದಿಕೆ, ಚಂದ್ರಾಕಾರದ ಕಿವಿಗಳು ಸುಂದರ ಗುಂಬಗಳಂತೆ, ಉದ್ದವಾದ ಬೆರಳುಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಬಿಮ್ಸ್ಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಇವು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ದೇಹದ ಈ ಮನೆ, ಅದರ ಎಲ್ಲ ಗೋಡೆಯಲ್ಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಕೂದಲು ಮೊಳಕೆಯಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಆಸನವಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹದ ಮನೆ, ನೇಲು, ಎಲುಬು, ನಾಭಿ ಇವುಗಳನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಹೊಂದಿದೆ; ಒಳಗಿನ ಮರವೆಂದರೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪಾಯುಗಳು; ವಿವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಗಾಳಿ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಇದೆ, ಆದರೂ ನನಗೆ ಇದು ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹದ ಮನೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ತೆರೆದಿರುವ ಕಿಟಕಿಗಳು—ಅಂದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳು—ಮತ್ತು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಹೊರಹೊಗುತ್ತಿರುವ ಉಸಿರಿನ ಗಾಳಿ, ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹದ ಮನೆ, ಭಯಾನಕ ಬಾಗಿಲಾಗಿ ಇರುವ ಬಾಯಿನಲ್ಲಿ, ಕಪಿಮುಖದಂತೆ ಚಲಿಸುವ ನಾಲಿಗೆ, ಮತ್ತು ಗೋಚರವಾಗುವ ಹಲ್ಲು, ಎಲುಬುಗಳ ಭಾಗಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಆದರೂ ನಾನು ಇದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಹದ ಮನೆ, ಚರ್ಮವನ್ನು ಹೋಲುವ ಸುಗಮವಾದ ಲೇಪನ, ನಿರಂತರ ಚಲಿಸುವ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಚಲನೆ, ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಸೆಗಳ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ತೋಡಲ್ಪಡುವುದು—ಇವುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಆದರೆ ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ದೇಹವು ಹಸಿವಿನ ದೀಪದ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಅದು ಪ್ರಕಾಶದ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಈ ಮಾಂಸದ ಮನೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹವು ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳ ನಿವಾಸ, ಮುಡಿದ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಮುಚ್ಚಿದ ಗುದ್ದಲಿಗಳ ನಗರ, ಎಲ್ಲ ಬಾಧೆಗಳ ಕಾಡು—ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ಖಾಲಿ ಗುಹೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನವಾಗಿರುವುದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂಧಕಾರದ ಜಂಗಲ್—ಈ ದೇಹದ ಕಾಡು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಪೂಜ್ಯ ಋಷಿಗಳೇ, ನಾನು ಈ ದೇಹದ ಮನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯವನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಆನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ. ಸಂಪತ್ತು, ದೇಹ, ಆಸೆ, ಪ್ರಯತ್ನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಋಷಿಯೇ, ಈ ದೇಹವು ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ನಾಶವಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು ಆಗಬಹುದು? ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂತೋಷವಿದೆ? ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇಹವು ಆತ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಿತಾಜಿಯೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇಂತಹ ಅಸ್ಪೃಹ್ಯ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಡಬಹುದು? ದೇಹವು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ ಆನೆಯ ಕಿವಿಯ ತುದಿಯಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ನೀರಿನ ಹನಿ ಹೋಲುವಷ್ಟು ನाजೂಕು; ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ದೇಹವು ತೆಳುವಾದ ಎಲೆ ಹೋಲುವದು; ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೂಗಾಡುತ್ತದೆ, ನಾಜೂಕು, ಕಳಪೆ, ಕ್ಷೀಣ; ಇದು ರುಚಿಯಿಲ್ಲದ, ಕಠಿಣವಾದ ವಸ್ತು—ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಬಹು ಕಾಲ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಈ ಎಲೆ ಹೋಲುವ ದೇಹವು ಶ್ರಮದಿಂದ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾಶದತ್ತ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಸತ್ತ ಮತ್ತು ಸತ್ತಿಲ್ಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ; ಅದೇ ಆನಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಯಾವ ಹೀನತೆಗೂ ಲಜ್ಜೆಪಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹು ಕಾಲ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ದೇಹವು ಮಹತ್ವ ಅಥವಾ ಸ್ಥಿರತೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ—ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಕಾರಣ? ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ, ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತಹೋಗುತ್ತದೆ—ಈ ದೇಹವು ಯಾವುದೇ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆನಂದಿಸುವವನಿಗೂ, ಬಡವನಿಗೂ ಒಂದೇ. ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಆಸೆಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಮೌನ ಕಪೋತದ ದೇಹವು ಮಲಗಿದೆ; ಮುಕ್ತಿಯು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದು ಎಚ್ಚರವಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಹದ ಮರಗಳು, ಸುಡುಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹು ಕಾಲದ, ಅಚಲವಾದ ದುಃಖದ ಫಲವಾಗಿ, ವಿವೇಕವಂತರಿಗೆ ಈ ಮಾಂಸದ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹುಳಿಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವವನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಳೆಯದಾಗುವಂತೆ, ದೇಹದ ಹಲ್ಲೆ ಹೋಲುವ ಮೆದುಗೆ ಬರುವದು ಕೂಡ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತದೆ—ಯಾರು, ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ; ದೇಹದ ಗಾಳಿಗಳು ಧೂಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪೂಜ್ಯನು, ಗಾಳಿ, ದೀಪ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆ ಹೋಗುವುದು, ಬರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ದೇಹದ ಬಾಣದ ಚಲನೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಲಾಗದು. ದೇಹಕ್ಕೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಸೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು—ಮೋಹದ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತಾದವರನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಿಶ್ರಾಂತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ, 'ನಾನು ದೇಹವಲ್ಲ, ದೇಹ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಇದಲ್ಲ,' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವವರು—ಋಷಿಯೇ, ಅವರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅವಮಾನ, ಅನೇಕ ಆಸೆಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೋಷಗಳು, ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಸ್ವಯಂ-ಅಹಂಕಾರದ ಪಿತೂರಿಯಿಂದ ಮೋಸಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ; ದೇಹದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಗೊಂಡ ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳ ದಾನವತಿ ದೆವ್ವದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ದೇಹದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ, ತಪ್ಪು ಜ್ಞಾನವು ಕಪಿಯ ಕಣ್ಣು ಹೋಲುವವನಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ವಿವೇಕವು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆ—ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ಏಕಾಂಗ ಮತ್ತು ದುಃಖ! ಯಾರ ಆತ್ಮ ನಾಶವಾಗಿದೆ, ಸತ್ಯವಿಲ್ಲ—ಅವರ ದೇಹ ಈಗಾಗಲೇ ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆದರೂ ಜನರು ಅವರಿಂದ ಮೋಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ! ಜರ್ನದ ಜಲಪಾತದಿಂದ ಬಿದ್ದ ನೀರಿನ ಹನಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಹೋಗುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ದೇಹದ ಎಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿದ್ದಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹವು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಲ್ಲ, ಸಾಗರದ ಬಬಲ್ ಹೋಲುತ್ತದೆ; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಫಲವಿಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕನಸಿನ ಮೋಹದಿಂದ ವಿಕೃತವಾದ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕ್ಷಣವೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ, ದ್ವಿಜನೇ. ಯಾರು ಚLightning, ಶರದ ಮೋಡಗಳು, ಗಂಧರ್ವನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ಮಾತ್ರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೀನ ದೇಹವನ್ನು—ಹುಲ್ಲು ಹೋಲುವ, ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಕ್ಷೀಣ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಸರಣಿಯಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋತ, ಮೋಸಪಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಇರುವ—ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಅದರ ಭಾರವಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ಷಣಿಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಬಾಲ್ಯವು ಮಾತ್ರ ದುಃಖವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಹೀನತೆ, ವಿಪತ್ತು, ಆಸೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿಯ ಕ್ಷೀಣತೆ, ಲೋಭ, ಚಂಚಲತೆ, ದುಃಖ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಬಾಲ್ಯವು ಕೋಪ, ಅಶ್ರು, ಕ್ರೂರತೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಾಧಿತವಾಗಿರುವ ಬಂಧನ—ಆನೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಸರಪಳಿಯಂತೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೃದಯವನ್ನು ಹರಿಯುವ ಚಿಂತೆಗಳು, ಮರಣ, ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ರೋಗ, ದುರದೃಷ್ಟ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಚಿಂತೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿವೆ.