ಓ ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಈ ದೇಹವೆಂಬ ಮರವು ದುರ್ಬಲವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಅದು ಉದಯವಾಗುವ ವಾಸನೆಗಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇರುಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಶಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ದೇಹವೃಕ್ಷವು ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಹವೇ ಅಹಂಕಾರವೆಂಬ ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಮಹಾ ಮನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಕುಸಿದರೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಮಹಾತ್ಮನೇ. ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹಸುಗಳಂತೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ; ಒಳಗಡೆ ಅಲೆಮಾರಿ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಕೊಠಡಿಗಳು ತುಂಬಿವೆ; ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳೂ ಕಾಮದಿಂದ ಮಾದಿದಿವೆ—ಇವು ನನಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆ, ಎಲುಬುಗಳು ಮತ್ತು ಮರದಂತೆ ಹೋಲುವ ಸಂಧಿಗಳು ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದು, ಒಳಾಂಗಗಳು ಹಗ್ಗಗಳಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ—ಇದೂ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆ, ನರಗಳು ಮತ್ತು ಶಿರಗಳಿಂದ ಎಳೆದಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದೆ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ—ಇದೂ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ನಿತ್ಯವೂ ಅನೇಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂಗಚಲನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ದೇಹಮನೆ, ವ್ಯರ್ಥ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ಸುಳ್ಳು ಆಸಕ್ತಿಯ ದೊಡ್ಡ ಕಂಬದಿಂದ ನಿಂತಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆ, ಹಸಿವಿನೂ ತಾಗಿನೂ ಉಂಟಾಗುವ ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಗುಗಳೊಡನೆ ಭರಿತವಾಗಿದೆ; ಹೊರಗೆ ನೋಡಲು ಸುಖಕರವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದರ ಒಳಗಿನ ದಾಸಿಯು ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ—ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆ, ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಅಶುದ್ಧ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ವಿಷದಿಂದ ಮಡುಗಟ್ಟಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆ, ಕಾಲುಗಳು ಕುಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಿವೆ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಕಂಬಗಳಂತೆ ನಿಂತಿವೆ, ತಲೆ ಮೇಲ್ಭಾಗವಾಗಿದೆ, ಕೈಗಳು ಮರದಂತೆ ಉದ್ದವಾಗಿವೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳೆ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬುದ್ಧಿಯ ಆಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಆಟವಾಡುತ್ತವೆ, ಚಿಂತೆ ಎಂಬ ಮಗಳು ಇದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಮೇಲುಮೇಲಿನಂತೆ, ಕಿವಿಗಳು ಚಂದ್ರಾಕಾರದ ಗುಂಬಜಗಳಂತೆ, ಉದ್ದವಾದ ಬೆರಳುಗಳು ಹೊರಬರುವ ಕಂಬಗಳಂತೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹದ ಗೋಡೆಯೆಲ್ಲಾ ದಟ್ಟವಾದ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಆಸನವಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ನೇಲುಗಳು, ಎಲುಬುಗಳು, ಮತ್ತು ನಾಭಿಯು ಅಡಿಪಾಯ, ಪಾಯಿಗಳು ಒಳಗಿನ ಮರದಂತೆ, ಪ್ರಾಣವಾಯು ವಿವಿಧ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳೆಂದರೆ ಸದಾ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಉಸಿರಾಟದ ಅಲೆಮಾರಿ ಗಾಳಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಹೊರಹೋಗುತ್ತಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಬಾಯಿಯು ಭಯಾನಕವಾದ ಬಾಗಿಲು, ಒಳಗೆ ಕೋತಿಯಂತಹ ನಾಲಿಗೆ, ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ಎಲುಬುಗಳ ತುಂಡುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಚರ್ಮವು ಸೊಗಸಾದ ಲೇಪನ, ದೇಹ ಸದಾ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಕೋರಿಕೆಯ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ನಿರಂತರ ತೋಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದೇಹವು ನಗುವಿನ ದೀಪದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಈ ಮಾಂಸದ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳ ನಿವಾಸ, ಮುಡಿದ ಗುಡ್ಡುಗಳ ಮತ್ತು ಬೂದು ಕೂದಲಿನ ನಗರ, ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಧಿಗಳ ಕಾಡು—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಇದು ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ದಟ್ಟ ಗುಡ್ಡು; ಈ ದೇಹಕಾಡು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ನಾನು ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಹೀಗೆಯೇ ಬಲವಿಲ್ಲದವನು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಆನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಂಪತ್ತು, ದೇಹ, ಆಸೆ, ಪ್ರಯತ್ನ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಈ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವು ಒಳಗಿಂತ ಹೊರಗಿಂತ ನಾಶವಾಗುವುದೇ ಗತಿ; ಹಾಗಾದರೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆನಂದವಿದೆ? ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇಹ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಪಿತಾಜಿಯೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇಂತಹ ಕೃತಘ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಹುದು? ದೇಹವು ಕುಡಿದು ಕುಣಿಯುವ ಆನೆಯ ಕಿವಿಯ ತುದಿಯಂತೆ ಅಸ್ಥಿರ; ನೀರಿನ ಹನಿಯಂತೆ ನಾಜೂಕು; ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ದೇಹವು ಹಸಿರು ಎಲೆಯಂತೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೂಗುತ್ತದೆ, ದುರ್ಬಲ, ಹಳೆಯದು, ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ; ಇದು ರುಚಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ, ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಬಹುಕಾಲ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಈ ಎಲೆಯಂತೆ ನಾಜೂಕಾದ ದೇಹವು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ, ಶೀಘ್ರ ನಾಶದತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಪುನಃ ಪುನಃ ಆನಂದ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಸ್ವಭಾವದ ಪ್ರಕಾರ, ಇದಕ್ಕೆ ಲಜ್ಜೆಯೆ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಕಾಲ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೂ, ದೇಹವು ಮಹತ್ವ ಅಥವಾ ಸ್ಥಿರತೆಗೆ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ ಇದನ್ನು ಕಾಯುವುದೇಕೆ? ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧ, ಮರಣದಲ್ಲಿ ಸಾವು—ಈ ದೇಹವು ಯಾವುದನ್ನೂ ತಿಳಿಯದು, ಭೋಗಿಯಿಗೂ ದಾರಿದ್ರ್ಯನಿಗೂ ಒಂದೇ. ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ಆಸೆಗಳ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಮೂಕ ಆಮೆಯಂತೆ ದೇಹವು ಮಲಗಿದೆ, ಮುಕ್ತಿ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೂ. ಈ ದೇಹದ ಕಟ್ಟುಕಾಲುಗಳು ಸುಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಪುರುಷನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಕಾಲದ ದುರ್ಬಾಗ್ಯದಿಂದ, ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ಕೆಡವುತ್ತದೆ; ವಿವೇಕಿಗಳಿಗೋ ಈ ಮಾಂಸದ ಗುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹುಳಿಯ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವನು ಶೀಘ್ರ ವೃದ್ಧನಾಗುವಂತೆ, ದೇಹವೆಂಬ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಎಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆಂದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದವು; ದೇಹದ ಅಲೆಮಾರಿ ಗಾಳಿಗಳು ಧೂಳಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಗಾಳಿ, ದೀಪ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಹೋಗುವುದು ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು; ಆದರೆ ದೇಹದ ಬಾಣದ ಚಲನೆಯನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಬಹುದು? ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಇಟ್ಟವರು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಇಟ್ಟವರು—ಮೋಹದ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತರಾದವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಧಿಕ್ಕಾರಾರ್ಹರು. ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, 'ನಾನು ದೇಹವಲ್ಲ, ದೇಹ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಇದಲ್ಲ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವವರು, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಅವರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಗೌರವ, ಅವಮಾನ, ಅನೇಕ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೋಷಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಂಧಿತರಾದವನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಸ್ವಯಂ ಅಭಿಮಾನವೆಂಬ ಮೋಸದಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿದ್ದೇವೆ; ದೇಹಾಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳ ರಾಕ್ಷಸಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದೆ. ದೇಹಾಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವನಿಗೆ, ಕಪಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಸುಳ್ಳು ಜ್ಞಾನವುಳ್ಳವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ವಿವೇಕವೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆ—ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟೋ ಏಕಾಂಗಿ, ದುಃಖಿತ ಸ್ಥಿತಿ!