ಸೂಚಿಯೆಂಬ ಮಹಾತಪಸ್ವಿನಿಯು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಏಳು ಮಹಾಲೋಕಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಭಾರೀ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ತಪಸ್ಸಿನ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತವೇ ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಜಗತ್ತೂ ಸಹ ದಹನವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಗತ್ತು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಲುಷಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಇಂದ್ರನು, ಈ ತಪಸ್ಸು ಯಾರದು ಎಂದು ನಾರದನನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ನಾರದನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಏಳು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೂಚಿಯೆಂಬ ಈ ದೀರ್ಘಸಹನಶೀಲ ತಪಸ್ವಿನಿಯನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಅವಳ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಪಗಳು ಹಿಸುಕುತ್ತಿವೆ, ಪರ್ವತಗಳು ಚಿದಿಯುತ್ತಿವೆ, ದೇವತೆಗಳು ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ, ಮೋಡಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾಗರಗಳು ದೂರವಾಗಿವೆ; ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನೂ ಒಣಗಿಹೋಗಿ ಕಲುಷಿತವಾಗಿವೆ—ಇಂದ್ರಾ, ನೋಡು, ತಪಸ್ಸು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ನಾಶವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು!" ಈ ಕರ್ಕಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನೂ, ಅವಳ ದುಃಖಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಇಂದ್ರನು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾರದನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ಮಹರ್ಷೇ, ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಕರ್ಕಟಿಯು ಸೂಚಿರಾಕ್ಷಸಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಳು; ಹಿಮಾಲಯದ ಒಳಗೆ ಅವಳು ಯಾರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದ್ದಳು?" ನಾರದನು ವಿವರಿಸಿದನು: ಜೀವಸೂಚಿಯು ರಾಕ್ಷಸಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನಗೊಂಡು, ಮೊದಲು ಒಂದು ಕೋಳಿಯ ಕೋಮಲ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಅವಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾದುದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸೂಚಿ. ಆ ಆಧಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳು ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶದ ರಥದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿ, ಪ್ರಾಣವಾಯುವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅವಳು ದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ನಾಡಿ, ಧಮನಿ, ಸ್ಫಿಗು, ಕೊಬ್ಬು ಮತ್ತು ರಕ್ತದೊಳಗೆ, ಮಾಲಿನ್ಯಪೂರ್ಣ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಳು. ಯಾವ ನಾಡಿಯಲ್ಲಿ ವಾಯು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವಳು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬಣಬಣಿಸುವ ಬೇಸರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಬೃಹತ್ ವಟಮೂಲದಂತೆ. ಆ ದೇಹ ಮತ್ತು ಅದರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ, ಹಾಗೆಯೇ ಅನೇಕ ದೇಹಗಳ ಮೂಲಕ, ಅವಳು ಮಾನವರ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಯೋಗ್ಯ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಹಾರ ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ, ಯುವತಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಕರನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮುಖವಿಟ್ಟು ಮಲಗಿರುವಂತೆ. ಅವಳು ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಮಧೇನು ಮರಗಳಿಂದ ಉದಯವಾಗುವ ಪುಷ್ಪಮೇಘಗಳ ನಡುವೆ, ಎರಡರಷ್ಟು ಭವ್ಯತೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳು ದೇವಪರ್ವತಗಳ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಮಂದಾರ ಪುಷ್ಪಗಳ ಸುಗಂಧ ಪರಾಗವನ್ನು, ಜೇನುಗೂಡಿನ ನಡುವೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡು, ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಶವದ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಚೂರುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಬಲಿಷ್ಠ ವೃದ್ಧ ಗಿಡುಗೆಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗದಂತೆ, ಯೋಧರ ದೇಹಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ನುಂಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇಹದ ಎಲ್ಲಾ ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಅವಳು ಏಳುತ್ತಾ ಇಳಿದುತ್ತಾ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕಾಗೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಿಶ್ವಾತ್ಮನೊಳಗೆ, ಪ್ರಾಣಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಗಾಳಿಯ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತವೆ; ಅದೇ ರೀತಿ ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಚೇತನಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬದಲಾಗಿ, ಮನೆಯ ಗೃಹಿಣಿಯು ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಮನೆ ಬೆಳಗಿಸುವಂತೆ. ಅವಳು ರಕ್ತದೊಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ದ್ರವಶಕ್ತಿಯಂತೆ; ಸಾಗರಗಳಲ್ಲಿ, ಭ್ರಮಣದ ಘಟ್ಟಗಳಂತೆ; ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ, ಅವಳು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶುದ್ಧ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ಪೂರದ ವಾಸನೆ ಹೂತುಹೋಗಿರುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಗಾಳಿಯ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೃತವು ಅಡಗಿರುವಂತೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಅವಳ ಸ್ವಭಾವದ ವಾಸನೆ ಅವಳೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಗಾಳಿಯು ಒಳಗಿನ ವೃಕ್ಷ, ಗುಡ್ಡೆ, ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಅವು ಬಲಹೀನವಾಗುತ್ತವೆ, ಹೊಡೆಯುವಾಗ ಅವು ಕೇವಲ ನೋಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. "ನಾನು ಜೀವಚೇತನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸೂಚಿಯಾಗಬೇಕು" ಎಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಮಾನಸ ಸೂಚಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ—ಚೇತನ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣ. ಆ ದೃಶ್ಯವಲ್ಲದ, ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಇರುವ ಸೂಚಿಯ ಮೂಲಕ, ಅವಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾನ, ಭಕ್ಷಣ, ಆಟ, ನಗು, ಕೊಡುವುದು, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನೃತ್ಯ, ಗಾನ, ಜಾಗರಣೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅನೇಕ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಮಾಡುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಅದೃಶ್ಯ ದೇಹಧಾರಿ, ಯಾರು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವಳೋ, ಅವಳು ಆಕಾಶರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳಿಂದ ಮಾಡದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮೋಹಿತ, ಶಕ್ತಿಹೀನಳಾಗಿ, ಸಿಹಿಯಾದ ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ಮಕ್ಕಳ ಆಟದಲ್ಲಿ ಆಧಾರ ಪಡೆದು, ಕಾಮೋದ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹೆಣ್ಣು ಆನೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಲಿನ, ಕುಗ್ಗಿದ ಅಥವಾ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಉದ್ರಿಕ್ತವಾದ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಮೋಹಿತಳಾದವಳು, ತನ್ನ ವೇಗದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥಳಾಗಿ, ಮೊಸಳೆಯಂತೆ ಆಗುತ್ತಾಳೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಕೊಬ್ಬು ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಅವಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಷ್ಟಪಡುವಳು, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ದುರ್ಬಲವಾದವನಂತೆ. ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಸಿಂಹಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡುವಂತೆ, ನೃತ್ಯಮಾಡುವವಳು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅಂಗಚಲನೆ ಮಾಡುವಂತೆ. ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕವಾದ ಗಾಳಿಯ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ, ಅವಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಒಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಸುಗಂಧ ಬರಹಗಾರನಂತೆ. ಮಂತ್ರ, ಔಷಧಿ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನ, ದೇವಪೂಜೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಲಾಭಪಡೆಯುವ ಅವಳು, ಪರ್ವತ ನದಿಯ ಎತ್ತರದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಾಳೆ. ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಹೇಗೆ ಅದರ ಚಲನೆಯು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಮಿಂಚುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳು ಸೂಚಿಯು ತನ್ನ ಹೊಳಪಿಗೆ ಸೇರುವಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ವಭಾವದ ಅನುಸಾರ ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಧಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ; ಸೂಚನೆ ಎಂಬುದೇ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ, ಸೂಚನೆಯಿಂದ ಆಧಾರ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಧಾರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ; ಜೀವಂತ ಸೂಚಿಯು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸೂಚಿಗೆ ಸೇರುವಂತೆ, ಮೂಢನು ತನ್ನ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತೆ. ಹೀಗೆ, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸಂಚರಿಸಿದ ಅವಳು ಮಾನಸಿಕ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ದೇಹದ ತೃಪ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗದು. ವಸ್ತುವು ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗುಣಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ; ದೇಹವು ಯಾರಿಗೋ ಸೇರಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಅದೇ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದೇಹವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು; ತೃಪ್ತ ದೇಹವಿದ್ದವಳು, ಈಗ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬೇಸರಗೊಂಡು, ಮಧುರ ಹಾಗೂ ಪೂರ್ಣ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಆನಂದವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು. "ನಾನು ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕ ತಪಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ, ಅವಳು ಪ್ರಾಣವಾಯುವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಯುವ ಗಿಡುಗೆಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು, ಗಾಳಿಯ ಜೀವಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವಂತೆ.