ಒಮ್ಮೆ, ನಾನು ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದೆ, ಧೂಳಿನ ಗುಡ್ಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ, ಕೀಟದ ರೆಕ್ಕೆಗಿಂತಲೂ ಅಲ್ಪನಾಗಿ, ಒಳಗಿಂದ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವರು ಯಾರು? ಹಾಳಾಗಿರುವ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಹಳ್ಳಿಯ ದಾರಿಯ ಮೇಲು ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲುಗಳು ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುವದಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಗತಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜೇನುಹುಳುವಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಸರಿಸುವವನಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬೆಳಕಿನ ಕಣವೂ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಈ ದುಃಖದ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಉರುಳುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ನಾನು ಮಹಾಪರ್ವತ ಅಂಜನಾದ ಪುತ್ರಿಯಾಗುವೆನು? ಆಕೆ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ನಡುವಿನ ಪಚ್ಚೆ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕೈಗಳು ಮೋಡದ ತಟ್ಟೆಗಳಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಿಂಚಿನ ಹೊಳೆಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ, ಮಂಜಿನ ಚೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ, ಬಿಚ್ಚಿದ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೋಡದಂತೆ, ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ರೋಮ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ, ಉದ್ದವಾದ ತೊಡೆಯುಗಳು ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿವೆ, ಆಕೆ ಮದ್ಯದ ಹೊಳೆಯಂತೆ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ನಗುವು ಸೂರ್ಯನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬೂದಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಬೆಳಕನ್ನು ತಡೆದು, ಪ್ರಪಂಚದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನುಂಗಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದರಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ಗಡಿಯಾರದ ಹಾರವನ್ನು, ಒಡಲು, ಚಳ್ಳಿ, ಹಗ್ಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪರ್ವತದಿಂದ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದವರೆಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಆ ಕಪ್ಪುಮೋಡದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಉಗುರುಗಳ ಸಾಲ ಮಳೆಮೋಡದ ಗುಂಪಿನಂತೆ ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ನಗು ಮಹಾದೈತ್ಯರನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ನಾನು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತನಾಗಿ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಗೋಜಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ? ಯಾವಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಲವಾದ ಮದ್ಯದ ಕುಡಿಕೆಗಳಿಂದ, ಮೃತ ಮಾಂಸದ ಗುಡ್ಡಗಳಿಂದ, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ? ಯಾವಾಗ ನಾನು ಮಹಾಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ದಣಿದು, ನೃತ್ಯಮಾಡಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತೇನೆ? ಯಾವಾಗ ನಾನು ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿ ನೀಡಿ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಗುರುತುಹಾಕಿದ ಬೂದಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ? ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಕಾಜಲದ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ಎಲ್ಲಿ? ಈಗ ಅದು ಇಲಿ ತೋಂಡಿನಷ್ಟು ಅಲ್ಪವಾಗಿದೆ, ಹುಲ್ಲಿನ ಚೂರುಗಿಂತಲೂ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಞಾನಿಯು ಬಂಗಾರವನ್ನೂ ಮಣ್ಣೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ನಾನು ಕೂಡ ಅಲ್ಪತೆಯ ಆಸೆಯಿಂದ ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ರೂಪವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಆ ವಿಶಾಲ ಹೊಟ್ಟೆ, ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತದ ಮುಸುಕು ಗುಹೆಗಳಂತೆ—ನೀನು ಇಂದು ಸಿಂಹ, ಆನೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸದೇಕೆ? ಅಯ್ಯೋ, ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈಗಳು, ಭಾರದಿಂದ ತೊಡೆಯು ಬಾಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಉಗುರುಗಳು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು—ನೀವು ಈಗ ಯಜ್ಞದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವುದೇಕೆ ಇಲ್ಲ? ಅಯ್ಯೋ, ಎದೆ—ಸ್ಫಟಿಕ ಮತ್ತು ಪಚ್ಚೆ ಪರ್ವತದ ತೊಡೆಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು—ನೀವು ಈಗ ಸಿಂಹಾದಿಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ, ಕೇಶರಾಶಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದೇಕೆ ಇಲ್ಲ? ಅಯ್ಯೋ, ಕಣ್ಣುಗಳು—ಅಂಧಕಾರದ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಕಾಡಿನ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ನೀವು ಈಗ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಅಗ್ನಿಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯ ಹಾರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವುದೇಕೆ ಇಲ್ಲ? ಅಯ್ಯೋ, ಭುಜಸಂಧಿ, ನೀನು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೀಯ, ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯ; ಕಾಲವು ನಿನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಿಹೋಗಿದೆ, ನೀನು ಕಲ್ಲಿನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ. ಅಯ್ಯೋ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮುಖ, ನೀನು ಈಗ ನಿನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದೇಕೆ ಇಲ್ಲ? ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟು, ಶೀತಳವಾದ ಚಂದ್ರಚಕ್ರದಂತೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಮಹಾ ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು? ನಾನು ಈಗ ಈಗೆಯ ಕಾಲಿನಿಂದ ಕಂಪಿಸುವ ಸೂಜಿಯಷ್ಟಾಗಿಬಿಟ್ಟೆನೆ? ಅಯ್ಯೋ, ಕೈಗಳು, ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದವು, ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಸುಂದರ ಕುದುರೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ತೊಡೆಯುಗಳು ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು, ದೋಷವಿಲ್ಲದ ಗೋಳದಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಆಕಾಶದಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ರೂಪ ಎಲ್ಲಿ? ಈ ಸೂಜಿಯ ತಂತಿಯಷ್ಟು ಅಲ್ಪವಾದ ದೇಹ ಎಲ್ಲಿ? ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಷ್ಟು ಬೃಹತ್ ಬಾಯಿಯೆಲ್ಲಿ? ಈ ಸೂಜಿಯ ಕಣ್ಣೆಲ್ಲಿ? ಮಾಂಸದ ಭಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಕ್ಷಣೆ ಎಲ್ಲಿ? ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೀರಿನ ಹನಿಯನ್ನು ನುಂಗುವುದು ಎಲ್ಲಿ? ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಾಶದ ಈ ನಾಟಕ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮನನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಾತಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ಸೂಜಿ, “ನಾನು ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ಶೀಘ್ರವೇ ಆ ಹಳೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವುಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಆಕೆಯು ಹಿಮಾಲಯಗಳ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ತಪಸ್ಸಿಗೆ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಿಂತಳು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೂಜಿಯ ರೂಪವು ಸ್ವಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಂದು ಅರಿತು, ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ತನ್ನ ಸೂಜಿಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಒಳಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ, ಆಕೆ ಹಿಮಾಲಯಗಳ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಯ ಅಜೀವ, ಕಠಿಣ, ಕಲ್ಲುಗಡ್ಡೆಯ, ಸಮತಟ್ಟಾದ ನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಕಾಡಿನ ಭೀಕರ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹುಲ್ಲಿಲ್ಲದ ವಿಶಾಲ ನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಳು, ಒಣಹುಲ್ಲಿನ ಚೂರುಗಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾದದ ಒಂದು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನೆಂಬಿಕೊಂಡು, ತಪಸ್ಸು ಆರಂಭಿಸಿದಳು; ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವೇ ಆ ಪಾದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾದದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಧೂಳಿನ ಸಣ್ಣತನವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾದವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿಂತಳು. ಧೂಳು, ಮರಳು, ಕಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪಾದವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆ, ಅಹಿಂಸೆ, ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ, ವೃತ್ತವಾದ ಬಾಯಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಗಾಳಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ದೂರವನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಪಲ ಹಾವು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು. ಆ ಹಾವಿನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಸೂರ್ಯಕಿರಣವು, ಸೂಜಿಯಂತೆ ಆಕೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಂತದ್ದಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಣ್ಣದಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಸೂರ್ಯಕಿರಣವೂ, ಗೆಳೆಯನಂತೆ, ಸೂಜಿಯ ರೂಪದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಆಪ್ತತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು. ಆಕೆಗೆ ಎರಡನೇ ಗೆಳತಿಯೂ ಇದ್ದಳು—ಒಬ್ಬ ತಪಸ್ವಿನಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದಳು; ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಸೂಜಿಯೂ ಆಕೆಯಂತೆ ಮಸಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಸೂಜಿಯ ತುದಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಿಂದ ಆಕೆಯ ಮುಖ ನಗುವ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಮುಡಿಪಟ್ಟಿದ್ದಿತು; ಆದರೆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಅದು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಧೂಳಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ಆಕೆಯು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಇತರವುಗಳು ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಸೂಜಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ನಿರಂತರ ಆಸೆಯಿಂದಿದ್ದವು, ಎಡವದೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಇಂತೆಯೇ ಆ ಸೂಜಿಯ ದೈವಿಕ ಯಾನ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.