ಅವಳು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನವಿಲಿನ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ কোমಲವಾದ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಸ್ನಾನದಿಂದ ಇನ್ನೂ ತಾಜಾ ತೊಡೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಚಂಚಲ ಯುವತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಹಾರವು, ಬಾಹ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಮಲದ ನಾರು ಹತ್ತಿದಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಮುಖ್ಯ ನಾಡಿಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯಂತೆ ಹೊರಗೆ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದವು, ಅವಳ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು—ಬೌದ್ಧ ಯತಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಿವಿನ ಹೊಳೆಯಂತೆ, ಯಾರಿಗೂ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ. ಅವಳ ಗ್ರಹಿಕೆ ಶೂನ್ಯತೆಯ ತತ್ವದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಬಿರುಕುಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುವ ಸಣ್ಣ ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಬೆಳಕು Almost ನಾಶವಾದ ಸೂಜಿ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದರೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವಳೂ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ—ಅಹೋ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಥದು! ಸೂಜಿಯ ತುದಿಯಿಂದ, ಅವಳು ಅದರ ಶೂನ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಂಬಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಅವಳ ಮಂದ ಮನಸ್ಸು ಸೂಜಿಯ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ಬಯಸಿತು; ಮನಸ್ಸು ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತ ಹರಡಿದಾಗ, ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ಯುಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಅದರ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇಚ್ಛಿತ ರೂಪಗಳಿಂದ ಭರಿತವಾದ ಕನ್ನಡಿಯು, ಉಸಿರಿನಿಂದ ಬದಲಾಗುವಂತೆ. ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸೂಜಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು; ಅವಳಿಗೆ ಮಹಾ ಮರಣವೂ ಸುಖದಂತಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದೇ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣ! ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನಂತೆ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು. ಇತರರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಒಂದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ, ತನ್ನ ಭಕ್ಷಣ ಶಕ್ತಿಯ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ದೇಹ ನಾಶವಾದುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೇನಾದರೂ ಹಾನಿಯಾದರೂ, ಅವರು ಒಂದೇ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ ದೇಹವಿಲ್ಲದರೂ, ಸೂಜಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆಗ ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವಿ ಆ ಸೂಜಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಾಯಿತು; ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಜೀವಂತ ಸೂಜಿ ಉದಯವಾಯಿತು—ಆಕೃತಿ ಇಲ್ಲದ, ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪ, ಆಕಾಶದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಅವಳ ದೇಹವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ತಂತುಗಳ ಹೊಳೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು; ಜೀವತಂತುಗಳೇ ಅವಳ ಸಾರ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನೋವಿನ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು, ಆ ರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯ ಬದಿಯಂತೆ, ಪರಮಾಣುಗಳ ಸಾಲಿನಂತೆ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದ ರೇಖೆಯಂತೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಕಲೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು. ಪಾಪಪರಿಣಾಮದ ಸ್ವಭಾವವಿದ್ದ ಅವಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೀವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೊಡಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಳು. ಇಂತಿ ಅವಳ ದೇಹ ಎರಡು ಸೂಜಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದಂತೆ ಉದಯವಾಯಿತು; ಕಾಡು ಅಕ್ಕಿಯ ಹಸಿವಿನಂತೆ ಸಣ್ಣದು, ಹತ್ತಿಯ ನಾರಿನಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಎರಡು ಸೂಜಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅವಳು ಪುರುಷರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತೀವ್ರವಾಗಿ ಚುಚ್ಚಿ, ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವಳು ಹಗುರವಾಗಲೂ, ಭಾರವಾಗಲೂ ಆಗುತ್ತಾಳೆ; ಕ್ರೂರ ಕಬ್ಬಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸೂಜಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಪಶಕ್ತಿಯವರಿಗೆ ಸಣ್ಣ ವಸ್ತುವೂ ಬಹುಮೌಲ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಸೂಜಿಯಂತಹ ಭೂತತ್ವವನ್ನು ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಗೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪುಣ್ಯವಂತ ದೇಹವಿದ್ದವರಿಗೂ ಜನನಬಂಧನ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸೂಜಿಯ ರೂಪದ ಭೂತತ್ವವನ್ನು ಗಳಿಸಿದಳು. ಅವಳು ದಿಕ್ಕುಗಳ ತುದಿಗೆ ಹಾರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಸ್ಥೂಲ ದೇಹ ಅಲ್ಲಿ autumn ಮೋಡದಂತೆ ಕರಗಿಹೋದಿತು. ಅವಳು ದುರ್ಬಲ, ದುರ್ಬಲ, ಅಥವಾ ದಪ್ಪ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಗಾಳಿಯ ಸೂಜಿ ಆತನೊಳಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಹಾಲೇರಿಯಂತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧ ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನವಂತನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಜೀವಸೂಜಿ ಆತನೊಳಗೆ ಆಂತರಿಕ ಹಾಲೇರಿಯಂತೆ ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಆ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಮನಸ್ಸು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಔಷಧದ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಅವಳು ಹಾರಾಟದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೂ ಎರಡು ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದಳು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಂತಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಒಳಗೆ, ನರತಂತುಗಳ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ, ದುರ್ಬಲ ಮತ್ತು ಬೋಣ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ, ಒಣ ಹಳ್ಳದ ದಡದಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಹುಲ್ಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದಳು. ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ, ನೆರಳು ಇಲ್ಲದ, ಖಾಲಿ, ಉಸಿರನ್ನು ನೀಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ; ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಈಗೆಯ ಹಾರಾಟದಲ್ಲಿ, ಶುಭವೃಕ್ಷ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ ಅವಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಪ್ಪ, ಗುಡ್ಡುಗುಡ್ಡಾದ ಎಲುಬುಗಳಲ್ಲಿ, ಸದಾ ನಡುಕುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಟ್ಟೆಯ ಶುದ್ಧ ಕಿರಣಗಳ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತೋರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗಿಡದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಈಗೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು; ಹಸಿವಿಲ್ಲದ ಗಾಳಿ, ಬೆರಳಿನ ಕಂಪಿಸುವ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಕಳಂಕದ ಮೋಡದ ರೇಖೆಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಗಾಯದ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬೆವರು, ಹನಿಗಳು, ಕೊಳೆಗಟ್ಟಿದ ರಸಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಧಿಗಳ ಪರ್ವತ ಮತ್ತು ಎಲೆಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಮೋಹದಲ್ಲಿ, ಹಾವು ಚರ್ಮದಂತೆ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವವರಲ್ಲಿ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊಳದ ಪಕ್ಕದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ನದಿಗೆ ಭಯಪಟ್ಟು, ಜುಟ್ಟಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಒಣ, ಬಿರುಕು, ಚರ್ಮದ ಚಿಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಹದಗೆಟ್ಟ ಕೊಳಗಳಲ್ಲಿ, ದಾರಿಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಚಳಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೊಡೆದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜುಟ್ಟು, ಕಲೆ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಹಲ್ಲು ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ; ಬೆರಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷದ ಒತ್ತಿನಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ವಿಭಿನ್ನ ವಿನ್ಯಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿತ ವಸ್ತ್ರದಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಬರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಬಹುಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಅವಳು ನೂಲು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳ ಹೊತ್ತೊಡಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ; ತಾಳಮರಗಳ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎತ್ತುಗಳು ಅವಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅವಳು ಮರೆಯಾಗಿ, ಕೈಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಬಾಯಿಂದ ನೂಲು ಎಳೆದಾಗ, ಎಡೆಮಧ್ಯೆ ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಕಠಿಣವಾದರೂ, ಕಿವಿಗೆ ಒತ್ತಿದಾಗ, ಚುಚ್ಚಲಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಮಂದವಾದಾಗ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವಸ್ತುವೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ದಣಿದ ಸೂಜಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಜಿಯಿಂದ ವಾಕ್ರಗೊಂಡು, ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜಾದ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ, ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ಮುಳುಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಸೂಜಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆಗಳಿಂದ, ಅನೇಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನದ ಚಲನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಳು.