ಪಾತ್ರೆ, ಯೋಗವಾಸಿಷ್ಠದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ದೇಹ ಮತ್ತು ತೃಷೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೃಷೆ ಒಂದು ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ—ಅದಿನ ತುದಿ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಹೊಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತದೆ, ದೇಹವು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಉದ್ದವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಬೆಳಕು ಚೆಲುವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಸ್ಪರ್ಶವು ಬೆರಳನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತೃಷೆ, ಮೆರೂ ಪರ್ವತದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ, ಶೂರರನ್ನು, ದೃಢವಾದ ಪುರುಷರನ್ನು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲುಮಟ್ಟಿಗೆ ಕುಗ್ಗಿಸಬಲ್ಲದು. ತೃಷೆ ವಿಂಧ್ಯದ ಅರಣ್ಯವಂತೆ—ಪ್ರಚಂಡ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಭಯಾನಕ, ಮೋಡ ಮತ್ತು ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಗಾಢವಾದ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ. ತೃಷೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ; ಅದು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯ ಹಾರವನ್ನು ಹೋಲುವಂತೆ ಚಪಲವಾಗಿ, ಸಿಹಿಯಾಗಿಯೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿಯೂ ನಿಂತಿದೆ. ಈ ದೇಹ, ಒಳಗಿನಿಂದ ತೇವದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಜಟಿಲವಾದ ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರಂತರ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವದು, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿರುವದು, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಪಲವಾಗಿ ಚಲಿಸುವದು—ಇದು ನೋವಿನ ಮೂಲ ಮಾತ್ರ. ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ತಿಳಿದವನು ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಸುಳ್ಳು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ; ತರ್ಕದಿಂದ, ನನಗೆ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಥವಾ ಅಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇದು ಜಡವೂ ಅಲ್ಲ, ಚೇತನವೂ ಅಲ್ಲ. ಜಡತೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಎರಡರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ, ಅಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನಸ್ಪದ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ, discernment ಇಲ್ಲ, ಮೂಢತ್ವ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೋಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂತೋಷ, ಸ್ವಲ್ಪ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ದಯನೀಯವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ—ಇದು ನೀಚ ಮತ್ತು ಗುಣವಿಲ್ಲದದು. ನಿರಂತರ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗಮನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ, ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ತನ್ನ ಹಕ್ಕುಮುಗಿದ ಹೂವಿನ ನಗೆಯಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕೈಗಳು ಶಾಖೆಗಳಂತೆ, ಎಲುಬಿನ ಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ, ತಲೆಯು ದೊಡ್ಡ ಹಣ್ಣು neck ಮೇಲೆ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಜೇನುಕೂಟಗಳಂತೆ. ಹಸ್ತಪಾದಗಳು ಹಸಿರು ಶಾಖೆಗಳಂತೆ, ಶಿರಗಳು ರಕ್ತ ಮತ್ತು ರಸದ ನದಿಗಳು, ಪಾದಗಳು, ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ. ದೇಹದ ಈ ವೃಕ್ಷ, ಅದರ ನೆರಳಿನೊಂದಿಗೆ, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದೆ; ಯಾರು ಇದರ ಸ್ವಂತವೋ, ಯಾರು ಪರವೋ—ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸೇರಿರುವರು, ಯಾರು ಪರರು? ದೇಹವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆಗ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಸ್ವ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವರು? ಹೇಗೆ ಯಾರೂ ನಾವನ್ನು ದೋಣಿ ಅಥವಾ ಬಳ್ಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ. ಈ ದೇಹ ಎನ್ನುವ ಖಾಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಗುಹೆಗಳು ಮತ್ತು ಕುಹರಗಳು, ಅನೇಕ ಕೂದಲಿನ ಮರಗಳು—ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಚರ್ಮ, ನರಗಳು, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ನೆಯಲಾಗಿರುವ ದೇಹದ ಬಲಿಷ್ಠ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ಒಳಗಡೆ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ನಿರಂತರ ಶಬ್ದದ ನಡುವೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಪಿಗೆ, ಜಗದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದು, ಚಿಂತೆಯ ಗುಚ್ಛದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ದುಃಖದ ಹುಳಿನಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡಿದೆ. ದೇಹ, ಆಸೆ ಎಂಬ ಹಾವಿನ ಮನೆ, ಕೋಪ ಎಂಬ ಕಾಗೆಯ ನಿವಾಸ; ಅದರ ನಗು ಹೂವಿನಂತೆ, ದೇಹವೃಕ್ಷವು ಚೆಲುವಾದದು, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪ ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊರುತ್ತದೆ. ಅದರ ದಂಡವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ, ಕೈಗಳ ಜಾಲ ಚೆಲುವಾಗಿದೆ, ಕೈಗಳು ಸುಂದರ ಗುಚ್ಛಗಳಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಹಸಿರು ಶಾಖೆಗಳಂತೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ, ಸುಂದರ ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮೆತ್ತಗಿನ, ಎತ್ತರದ ಚರ್ಮದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ತನ್ನ ಸರೋವರದ ನೆರಳಿನಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತದೆ, ಕಾಮದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಇದನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಉದ್ದ ಕೂದಲು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಒಳಗಿನ ಖಾಲಿಯು ಹಳೆಯ ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬ ಗಿಡುಗೆಯ ಗೂಡು. ರೂಪದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಉದಯೋನ್ಮುಖ ವಾಸನೆಗಳ ಬಲದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ದೇಹವೃಕ್ಷವು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹವು ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬ ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಮಹಾ ಮನೆ; ಅದು ಕುಸಿದರೂ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಸ್ಥಿರತೆ ನನಗೆ ಏನು? ಈ ದೇಹಮನೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹಸುಗಳಂತೆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಒಳಗಡೆ ಚಪಲ ಆಶೆಗಳ ಕೋಣೆಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಕಾಮದಿಂದ ಕಲೆಗೊಂಡಿವೆ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಮರದ ಸಂಧಿಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಅಂತರಂಗದ ತಂತುಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ನರಗಳು ಮತ್ತು tendonsಗಳಿಂದ ಜಾರಿದ, ರಕ್ತದ ಕೆಂಪು ದ್ರವದಿಂದ ಕೆಡಿದ, ವಯಸ್ಸಿನ ಬೂದಿ ಬಿಳುಪು ನೀಡಿದ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಅನಂತ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ವ್ಯರ್ಥ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ, ಸುಳ್ಳು ಆಸಕ್ತಿಯ ಮಹಾ ಸ್ತಂಭದಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ತೃಷೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಳಿಕೆಯಿಂದ ಘೋಷಿಸುವ, ಸುಖಶಯೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ, ಆದರೆ ವ್ಯರ್ಥ ಕಾಮದಿಂದ ಸುಡಿದ ದಾಸಿಯೊಂದಿಗೆ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಅವ purity ಇಲ್ಲದೆ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಕ್ಷಾರವಿಷದಿಂದ ಆವರಿತ—ಇದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛಿತವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಪಾದಗಳು ankle ಮೇಲೆ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಸ್ತಂಭಗಳು, ತಲೆ top, ಉದ್ದ, ಮರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೈಗಳು—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ದೇಹಮನೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬುದ್ಧಿಯ ಆಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಆಟವಾಡುವ, ಚಿಂತೆ ಎಂಬ ಪುತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಮುಚ್ಚಿದ, ಕಿವಿಗಳು ಚಂದ್ರಾಕೃತಿ ಗೋಪುರಗಳು, ಉದ್ದ ಬೆರಳುಗಳು projecting beams—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ದಟ್ಟ ಕೂದಲಿನ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಖಾಲಿ ಆಸನ ಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ನಖ, ಎಲುಬು, ನಾಭಿಯು ಆಧಾರ, ಅಂತರಂಗದ ತಂತುಗಳು, ವಿವಿಧ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಗಾಳಿ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಕಿಟಕಿಗಳು (ಕಣ್ಣು) ಸದಾ ತೆರೆಯಾದ, ಉಸಿರಿನ ಚಪಲ ಗಾಳಿ ನಿರಂತರ ಒಳಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಬಾಯಿಯು ಭಯಾನಕ ಬಾಗಿಲು, monkey-like tongue, ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ಎಲುಬುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದೇಹಮನೆ, ಚರ್ಮವು ಮೆತ್ತಗೆ ಲೇಪಿಸಿದ, ನಿರಂತರ ಯಂತ್ರದ ಚಲನೆಗಳಿಂದ ಚಪಲ, ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಉರೆಯಿಂದ ನಿರಂತರ ತೋಡಲ್ಪಡುವ—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಕ್ಷಣ ದೇಹವು ನಗುತ್ತಿರುವ ದೀಪದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳಪಿಸುತ್ತದೆ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಚೆಲುವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಈ ಮಾಂಸದ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹವು ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳ ನಿವಾಸ, ಮುಡಿಪು ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿನ ನಗರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪೀಡನೆಯ ಕಾಡು—ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ಖಾಲಿ, ಶೂನ್ಯ ಗುಹೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂಧಕಾರದ ಕಾಡು—ಈ ದೇಹಕಾಡು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಓ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ನಾನು ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ತಾಳಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯವನು ಹದಗೊಳಗಾದ ಆನೆಯನ್ನೆತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ.