ಈ ಕಥೆ ಯೋಗವಾಸಿಷ್ಠದ ಪವಿತ್ರ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ "ತೃಷೆ" ಮತ್ತು "ದೇಹ" ಎಂಬ ಎರಡು ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯಗಳು ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿವೆ. ತೃಷೆ ಎಂದರೆ, ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ಮರಣ ಮತ್ತು ನೋವುಗಳ ರತ್ನಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮದದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾಳೆ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ನಡುವೆ ಆಟವಾಡುವವಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕತ್ತಲು ಚಿತ್ತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ; ತೃಷೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾದಿಯಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಂಜಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಶಾಂತಿಯಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಚಂಚಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ನಿಲ್ಲುವಿಗಾಗಿ ತೃಷೆ ದೂರ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು; ಅವಳು ಕತ್ತಲೆಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ, ಭಯಾನಕ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವಂತೆ. ಈ ಲೋಕವು ತೃಷೆಯ ವಿಷದ ಹೋಳೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುವವರೆಗೆ ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಮೌನದಿಂದ, ಬಿನ್ನಾಯಿತ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಆಗ, ಚಿಂತೆಯ ತೃಷೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದಾಗ ಈ ಲೋಕವು ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದಿಡುತ್ತದೆ; ಚಿಂತೆಯ ತೃಷೆಗೆ ಮಂತ್ರ ಎಂದರೆ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತೊರೆಯುವುದು. ತೃಷೆ, ಗಿಡ, ಕಲ್ಲು, ಮರ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಲಾಭದ ಸಂಶಯದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹತ್ತಿದಂತೆ ಒಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ತೃಷೆಯ ದುಃಖ ರೋಗದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಬುದ್ಧಿವಂತನನ್ನೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಸೂರ್ಯ ಕಿರಣಗಳು ತಾವರೆ ಹೂವನ್ನು ತೆರೆಯುವಂತೆ. ತೃಷೆ, ಬಿದಿರಿನ ತಂತಿಯಂತೆ: ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ, ಹೊರಗೆ ಗುಂಡಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಉದ್ದ, ಮೊಳಕೆಯುಳ್ಳ, ಗಿಡದಂತೆ, ಮುತ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಮಹಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸ್ವಚ್ಛ ವಿವೇಕದ ತಲವಾರಿನಿಂದ ತೃಷೆಯನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಕಡಿದುಹಾಕಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾದರೂ. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ತಲವಾರಿನ धार, ವಜ್ರ, ಅಥವಾ ಬಿಸಿಯಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಿಂಡಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ತೃಷೆ ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ. ತೃಷೆ ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತಿದೆ: ತುದಿ ಕಪ್ಪು, ದೇಹ ಉದ್ದ, ತೆಳ್ಳಗೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಸುಡುವಂತೆ. ಮೆರುವಿನಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಶೂರ, ಅಥವಾ ಅತ್ಯಂತ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವಂತನನ್ನೂ ಕೂಡ ತೃಷೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ಮಾಡಬಹುದು. ತೃಷೆ ವಿಂಧ್ಯದ ಅರಣ್ಯದಂತೆ: ವಿಶಾಲ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಭಯಾನಕ, ಮೋಡ ಮತ್ತು ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ದಟ್ಟ ಕತ್ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಭಾರೀ ಮಂಜಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ. ತೃಷೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಇದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಗುರುತಿಸಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ; ಅವಳು ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲಿನ ಅಲೆಗಳ ಹಾರಮಾಲೆಯಂತೆ, ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ದೇಹ — ಒಳಗೆ ತೇವದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಜಟಿಲವಾದ, ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಳಪಡುವ, ನೋವುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಚಂಚಲವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ, ನೋವಿನ ಮೂಲ ಮಾತ್ರ. ಅವನು ಅಜ್ಞಾನದಿದ್ದರೂ, ತಿಳಿದವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಸುಳ್ಳು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ, ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಥವಾ ಅಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಕಾಣಬಹುದು, ಅವನು ಸ್ಥಿರವೂ ಅಲ್ಲ, ಚೇತನವೂ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ಸ್ಥಿತಿ ಸ್ಥಿತಿಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ತೂಗುಹಾಕಿದಂತೆ, ನಿರಂತರ ಚಂಚಲ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ; ಅವನು ವಿವೇಕಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಮೂಢನೂ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೋಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂತೋಷ, ಸ್ವಲ್ಪ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವ ದೇಹ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಹೀನವಾದ, ದಯನೀಯವಾದದ್ದು. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುವ ಮತ್ತು ಹೋಗುವ, ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ತನ್ನ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತೆರೆದ ನಗೆಯಿಂದ ಸಿಂಡೂರಿತವಾಗಿರುವ ದೇಹ. ಅವನ ಕೈಗಳು ಶಾಖೆಗಳಂತೆ, ಎಲುಬುಗಳ ತಂಬೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ, ತಲೆ ದೊಡ್ಡ ಹಣ್ಣು Neck ಎಂಬ ಆಸನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಜೇನುಗೂಸಿನ ಗುಂಪುಗಳಂತೆ. ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳು ಕಂದಗಳಂತೆ, ಶಿರಾ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ರಸದ ಹರಿವಿನಂತೆ, ಗುಡ್ಡಗಳು, ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹಕ್ಕಿಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತ ಸ್ಥಳ. ಈ ದೇಹದ ಮರ, ತನ್ನ ನೆರಳಿನೊಂದಿಗೆ, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ. ಯಾರದು, ಯಾರದು ಬೇರೆ — ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರದು, ಯಾರು ಪರ? ದೇಹವನ್ನು ಭಾರ ಹೊತ್ತಲು ಮಾತ್ರ ಪುನಃ ಪುನಃ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಯಾರೂ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಯಾರೂ ದೋಣಿ ಅಥವಾ ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ತಾವೆಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹ ಎಂಬ ಖಾಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಗುಹೆಗಳು, countless ಕೂದಲುಗಳ ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಯಾರು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪಡಬಹುದು? ಚರ್ಮ, ಶಿರಾ, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸಲಾದ ದೇಹದ ಬಲವಾದ ಜಾಲದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಒಳಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಶಬ್ದದ ನಡುವೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಪಿಸು, ಲೋಕದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಂಚಲವಾಗಿ ಬೆಳೆದ, ಚಿಂತೆಗಳ ಗುಂಪಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ, ದುಃಖದ ಹುಳಿನಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡಿದೆ. ದೇಹ, ಆಸೆಯ ಹಾವಿನ ಮನೆ, ಕ್ರೋಧದ ಕಾಗೆಯ ನಿಲಯ; ನಗು ಹೂವು, ಮರ ಭವ್ಯ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಮಹಾ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊರುತ್ತದೆ. ದೇಹದ ತೊಡೆಯು ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಕೈಗಳ ಜಾಲ ಸುಂದರ, ಕೈಗಳು ಸುಂದರ ಗುಂಪುಗಳಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸುವ ಕಂದಗಳಂತೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ, ಸುಂದರ ಮುಳುಗುಗಳು, ಉನ್ನತ ಚರ್ಮ, ತನ್ನ ಸರೋವರದ ನೆರಳಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಕಾಮದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಭೇಟಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ದೀರ್ಘ ಹುಲ್ಲಿನ ಗುಂಪು, ಒಳಗಿನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಗಿಡುಗೆಯ ಗೂಡು. ದೇಹದ ರೂಪ ದುರ್ಬಲ, ಉದಯೋನ್ಮುಖ ವಾಸನೆಗಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇರು, ಶಕ್ತಿಹೀನವಾದ ಈ ದೇಹದ ಮರ ನನ್ನಿಗೆ ಸಂತೋಷದ ಮೂಲವಲ್ಲ. ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬ ಗೃಹಸ್ಥನ ಮಹಾ ಮನೆ; ಅದು ಕುಸಿದರೂ, ಸ್ಥಿರವಾದರೂ, ಅದರ ಸ್ಥಿರತೆ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಓ ಋಷಿಯೇ! ದೇಹದ ಮನೆ, senses cattle ಹಂತವಾಗಿ, kamana-filled chambers, passion stained limbs—ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಮರದ ಜೋಡಣೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಅಂತರಗಳ ತಂತುಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತ, ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, ಶಿರಾ ಮತ್ತು tendons stretch ಆಗಿರುವ, ರಕ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿರುವ, ವಯಸ್ಸಿನ ಬೂದಿಯಿಂದ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುವ, ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, ಅನಂತ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ವ್ಯರ್ಥ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ, ಸುಳ್ಳು ಆಸಕ್ತಿಯ ಮಹಾ ತಂಬೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ, ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ತೃಷೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಗುತ್ತಿರುವ, ಆನಂದದ ಹಾಸಿಗೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುವ, ಆದರೆ ವ್ಯರ್ಥ ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ದಾಸಿಯೊಂದಿಗೆ, ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, senses-object vessels ಮತ್ತು impurity-filled instruments crowd ಆಗಿರುವ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಕ್ಷಾರವಿಷದಿಂದ ತೊಡಗಿರುವ, ಇಚ್ಛಿಸುವುದಲ್ಲ. ದೇಹದ ಮನೆ, ಕಾಲುಗಳು ankle ಮೇಲೆ, knees pillars, ತಲೆ top, ಉದ್ದ, ಮರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೈಗಳು, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ದೇಹದ ಮನೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿಟಕಿಗಳಂತೆ, ಬುದ್ಧಿಯ ಆಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಆಟವಾಡುವ, ಚಿಂತೆ ಎಂಬ ಮಗಳು, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಇಂತಹ ತೃಷೆ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಮಾನವನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು, ತೃಷೆ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಮೋಹದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಬೇಕು.