ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ, ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ನೇತ್ರಗಳವಳಾದವಳು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ, ಆಕಾಶವನ್ನು ದೂರವಿರುವಂತೆ ತಲುಪಿದಳು. ಆಕೆಯು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು, ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತದಿಂದ, ಅನೇಕ ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ಅಳತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಆಕಾಶದ ಅಗಾಧತೆಯೊಳಗೆ ಹಾರಿ ಹೋದಳು. ಆಕಾಶದ ಆ ಹಗುರಾದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ರೂಪಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹತ್ತಿರವಾದರು. ಅವರು ದೂರದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರದ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿದ ನಂತರ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಾ, ಕೈಯಿಂದ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು. ಆ ಆಕಾಶವು ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ಆಳವಾದ, ಒಳಗೆ ಪವಿತ್ರವಾದ, ಮೃದುವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಗಾಳಿ ತಂಪನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ. ಖಾಲಿತನದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದಕರವಾಗಿತ್ತು; ಶಾಂತ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾಗಿತ್ತು, ಒಬ್ಬ ಸತ್ಪುರುಷನಂತೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿತ್ತು. ಶುದ್ಧ ನೀರು ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಾಪೂರಕ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರ ಮಾಲೆಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಗ್ರವಾದ ಬಿಸಿಲಿನ ಬಳಿಕ, ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರಿನ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ, ಮೇಘಗಳ ನೆರಳಿನೊಳಗೆ, ಅವರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರು. ಭೂಮಿಯ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳು, ಅನೇಕ ಕಮಲದ ದಂಡಗಳು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ ಇಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ, ಸರೋವರಗಳ ಸುತ್ತ ಹಾರಾಡುವ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಹೀಗಿರುವಂತೆ, ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಹರಿವ ನೀರಿನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದು, ಜಲಪಾತಗಳ ನೆರಳು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕದಿಯಲ್ಪಡುವ ಮೇಘಗಳ ಗುಂಬಜಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಮಧುರ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಆ ವಿಶಾಲವಾದ, ಶಾಂತವಾದ, ಖಾಲಿ ಮತ್ತು ಅಗಾಧವಾದ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ನೋಡದಂತೆ, ಅನಂತವಾದ ಆಂತರಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡರು—ಅದು ನೂರಾರು ಲೋಕಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಲಾಗದಷ್ಟು ಆಳವಿತ್ತು. ಮೇಲೆ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ, ಪದೇ ಪದೇ, ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳ ಅಸಮಾನ ಪದರಗಳಿಂದ ಆಕಾಶ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು—ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಮೂಲಭೂತಗಳು, ಮೇಘಗಳು, ದಿವ್ಯಮಹಲ್ಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಆಕಾಶವು ಮೆರು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರ್ವತಗಳ ಶಿಖರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅವು ಕಮಲಮಣಿಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಗ್ನಿಯ ಒಳಭಾಗದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಶಿಖರಗಳಿಂದ, ಹಿಮಾಲಯಗಳ ತುದಿಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು; ಬಂಗಾರದ ಪರ್ವತ ಪೀಠಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಬಂಗಾರದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಹಾಮಾರಕತಗಳ ಹಸಿರು ಪ್ರಭೆಯಿಂದ, ಹುಲ್ಲು ಹಾಸುಮಣಿಗಳ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಿಂದ, ನೋಡುವವನ ದೃಷ್ಟಿ ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶವು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಪಾರಿಜಾತ ಲತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಪ್ರದೇಶ, ದಿವ್ಯಮಹಲ್ಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ವೇಡೂರ್ಯ ರತ್ನದ ನೆಲದಿಂದ, ಜಾಗೃತಿಯ ಹೂಗಳಿಂದ ಅರಳಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮಹಾಸಿದ್ಧರ ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಿಂದ, ಅವರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಗಂಧರ್ವಸ್ತ್ರೀಯರು ಗಾನಮಾಡುವ ದಿವ್ಯಮಹಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶ ತುಂಬಿತ್ತು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ವಿರಳವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಡ್ಡಾಡುವ ಈ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಪರಸ್ಪರ ಕಾಣದೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಂಭಾಂಡ, ರಾಕ್ಷಸ, ಗುಹ್ಯಕವರ್ಗಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಗಗನಚರಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಲಿಸುವ ವಿಮಾನಗಳ ಘೋಷದಿಂದ, ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹಿಡಿಯುವಂತಹ ಭಾರೀ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶ ಗೋಜಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಚಲನೆಯಿಂದ ಅದರ ಯಂತ್ರಚಲನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಧನೆಯಿಲ್ಲದವರು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಆ ಸ್ಥಳ, ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಿಂದ ಸುಟ್ಟಿತ್ತು; ಸೂರ್ಯನ ಕುದುರೆಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಆ ನಿರಪರಾಧ ವಿಮಾನಗಳು ಸುಟ್ಟಿದ್ದವು. ಲೋಕಪಾಲರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಸರ ಗುಂಪುಗಳ ಸಂಚಾರದಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗಿದ್ದ ಆ ಪ್ರದೇಶ, ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರ ಸುಗಂಧದೂಪದ ಹೊಗೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರ ಆಭರಣಗಳು ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದವು, ಪ್ರಕಾಶ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು; ಸಾಧಕರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು, ಆದರೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧರ ಗುಂಪುಗಳ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮುಖಾಮುಖಿಯಿಂದ, ಹಿಮಾಲಯ, ಮೆರು, ಮಂದರ ಪರ್ವತಗಳ ಹಸಿರು ತುದಿಗಳ ಬಳಿ ದಟ್ಟವಾದ ಮೇಘಗಳು ಚದುರಿದ್ದವು. ಚಂಚಲವಾದ ಕಾಗೆಗಳು, ಗೂಬೆಗಳು, ಗಿಡುಗಗಳು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಸೇರಿ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಕುಣಿದು, ಮಹಿಳಾ ಪ್ರೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದವು. ಯೋಗಿನಿಯರು—ನಾಯಿ, ಕಾಗೆ, ಒಂಟೆ, ಕತ್ತೆ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ—ಹುಚ್ಚು ಕುಣಿತದಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಮೋಡಗಳ ಅರಮನೆ, ಲೋಕಪಾಲರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಧೂಪದ ಹೊಗೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧಕರ ಜೋಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಉತ್ಸವವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಖಾದಿರ ಮರಗಳು ಹಾದಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ದಿವ್ಯಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮದುಮಗ್ನವಾಗಿದ್ದವು; ಅನೇಕ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದವು. ನದಿಗಳ ಜಾಲವು ಗಾಳಿಯ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿತ್ತು; ದಿವ್ಯಮಕ್ಕಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ವಜ್ರ, ಚಕ್ರ, ಶೂಲ, ಖಡ್ಗ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದವರು ಸಂಶಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ತುಂಭೂರು ಮತ್ತು ನಾರದರ ಸಂಗೀತದಿಂದ ಮನೆಗಳು ಗೋಜಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮೋಡಗಳ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮೇಘಗಳ ಗುಂಪುಗಳು, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ನೀರಿನಂತೆ, ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವಂತೆ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದವು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತಪಕ್ಷಿಗಳ ರೆಕ್ಕೆಗಳಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಸುಂದರವಾದ ಮಳೆಮೋಡಗಳು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಿಂದ ಚಿಗುರುವ ಚಿನ್ನದ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಮೋಡಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಚಂದ್ರನ ಶೀತಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮೋಡಗಳು, ಮೃದುವಾಗಿ ಬೆಳಕು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಮೋಡಗಳ ಸಮುದ್ರವು ಖಾಲಿತನದ ಜಾಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಗಾಳಿ, ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಹುಲ್ಲುಹಾಸನ್ನು ಹಬ್ಬುತ್ತಿತ್ತು; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಮೋಡಗಳ ಹೊಳೆಯುವ ಮೇಲ್ಮೈಗಳು, ಎಲೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಚಲನೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಧೂಳಿನ ಗುಡ್ಡಗಳು, ಮೆರುಪರ್ವತದ ಕುಲಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಆಕಾಶವು ದಿವ್ಯಮಹಲ್ಗಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ಸ್ವರ್ಗಸ್ತ್ರೀಯರ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೆಲ ಕಡೆ, ಆಕಾಶವು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು, ಮಾತೃಗಳ ಉಗ್ರನೃತ್ಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ಸದಾ ಗರ್ಜಿಸುವ, ಚಂಚಲವಾದ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಶಾಂತ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಋಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಅವರು ಪ್ರಪಂಚದ ಚಂಚಲತೆಗೆ ಸಮದೂರದಲ್ಲಿ, ಸತ್ಪುರುಷರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದಕರವಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಕಿನ್ನರ, ಗಂಧರ್ವ, ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು; ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ಕಡೆ, ಮಹಾತ್ಮ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ನಗರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿ, ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳು, ಆಕಾಶದ ಅನಂತ ವೈಭವವನ್ನು ಪರ್ಯಟಿಸುತ್ತಾ, ಅದರಲ್ಲಿನ ವಿವಿಧ ಪ್ರಪಂಚಗಳ ಅದ್ಭುತತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.