ಈ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರುತಿ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಎಂದರೆ ಜನನವಿಲ್ಲದೆ, ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದೆ, ಮಾಯೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಸದುತ್ತಮ, ನಿಷ್ಕಳಂಕ, ಆದಿಯಿಲ್ಲದ, ಬಂಜು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದ, ನಿರ್ದೋಷ, ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಮಾಣಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣ, ಅರಿಯಲಾಗದ ಅನುಭವ, ಜ್ಞಾನ, ಅಂತರ್ಗತ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವುದು. ಮಹಾ ಪ್ರಲಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವದು ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದ. ಆದರೆ ಅದು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರುವುದೆ? ಪ್ರಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ? ಕತ್ತಲೆಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುವುದೆ? ಆಕಾಶದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುವುದೆ? ಚೈತನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ? ಜೀವಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ? ಬುದ್ಧಿಯ ತತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ? ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೆ? ಏನು ಇಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆಯೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಭ್ರಮೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಆದರೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಸೂರ್ಯನು ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ. ಮಹಾ ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವದು ನಿಜವಾಗಿ ಶೂನ್ಯವಲ್ಲ; ಇದು ಯಾವಾಗಲೂ ‘ಅಸ್ತಿತ್ವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕಂಬದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ಆಕೃತಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವೂ ಅಡಗಿದಂತೆ ಇದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಶೂನ್ಯವಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ, ‘ವಿಶ್ವ’ ಎಂಬ ಮಹಾನ ಅನುಭವ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿ, ಶೂನ್ಯತೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಕಂಬದಲ್ಲಿ ಆಕೃತಿ ಕೆತ್ತಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಆಕೃತಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದಂತೆ, ವಿಶ್ವವೂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಆಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಶೂನ್ಯವಲ್ಲ. ಮೃದುವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಿರಳು ಹೇಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆಯೂ ಇರುವ ಹಾಗೆಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆ ಈ ವಿಶ್ವವೂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ದಿಕ್ಕಿನ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ಮರದಿಂದ ಗೊಂಬೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯ; ಆದರೆ ಜಡಾಧಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಒಳಗಿನ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು? ಅದು ಗೊಂಬೆ ಮತ್ತು ಮರದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ವಿಶ್ವದ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ಹೋಲಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ಈ ವಿಶ್ವವು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ರೀತಿ, ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಶೂನ್ಯತೆ’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ‘ಅಶೂನ್ಯತೆ’ಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ನಿಜವಾದ ಅಶೂನ್ಯತೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಶೂನ್ಯತೆ ಅಥವಾ ಅಶೂನ್ಯತೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವು ಯಾವುದೆ ಭೌತಿಕ ತತ್ವದಿಂದ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಇವುಗಳು ನಾಶರಹಿತದಲ್ಲಿರುವುದೆ? ಮಹಾ ತತ್ವಗಳ ಬೆಳಕಿನ ಅಭಾವವನ್ನು ಕತ್ತಲೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾ ತತ್ವಗಳ ಅಭಾವವಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರಕಾಶವು ವಾಯುಸ್ವರೂಪದ ಅನುಭವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಒಳಗಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅದರ ಮೂಲಕವೇ ತಿಳಿಯಬಹುದು, ಬೇರೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ, ವಯಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಾನ; ಅದು ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗಿನ ಆಕಾಶದಂತೆ, ವಿಶ್ವದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೊರುವದು. ಬಿಲ್ವ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವಿಕ ಭೇದವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಮಧ್ಯೆ slightest ವಿಭಿನ್ನತೆ ಇಲ್ಲ. ತಿರಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ, ಪಾತ್ರೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ, ವಿಶ್ವದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದು ಆಕಾಶ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುವುದೆ? ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಉದಾಹರಣೆ ರೂಪ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅದು ನಿಜವಾದ ಸಮಾನವಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಶುದ್ಧವಾದ ಆಕಾಶದಂತೆ, ವಿಶ್ವವು ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೆಯೆಂದರೆ ಅದೇ ರೀತಿ. ಚೈತನ್ಯ-ಆಕಾಶವು ಆಕಾಶಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧವಾದಂತೆ, ಅದರೊಳಗಿನ ವಿಶ್ವ, ಪದಗಳು, ಅರ್ಥಗಳು—ಇವುಗಳೂ ಅದೇ ಸ್ವರೂಪ ಹೊಂದಿವೆ. ಕಿರಣದ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಅನುಭವಿಸುವವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುವಂತೆ, ಪರಮ ಚೈತನ್ಯ-ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯವು ಜ್ಞಾನ ವಸ್ತುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಚೈತನ್ಯವೂ ಜಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ವಸ್ತುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಃ ಜಡವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ವಿಶ್ವದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಹಾಗೆ, ಆ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪದ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ. ರೂಪಗಳು, ಬೆಳಕು, ಮನೋನಿರ್ಮಾಣ—all are made only of that; ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸರ್ವವಿಶ್ವ either ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದೆ ಅಥವಾ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಯೋಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಂತೆ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವನು; ಅವನು ರೂಪರಹಿತ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳ ಮೂಲವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಿರಳು ಇರುವಂತೆ, ರೂಪಗೊಂಡರೂ ರೂಪಗೊಂಡಿಲ್ಲದರೂ,Universe exists in the Supreme in the same way. ಪೂರ್ಣದಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ರೂಪವಿಲ್ಲದದಿಂದ ರೂಪವಿಲ್ಲದthing ಹರಡುತ್ತದೆ; Universe appears from Brahman, but it has no objective reality. ಪೂರ್ಣದಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ, ಸ್ಥಾಪಿತವಾದುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂರ್ಣ; Universe is unborn, and whatever appears to be born is that very fullness. Cognition cannot arise, so how can there be objectivity? Where there is no experiencer, how can there be sharpness in a mirage? Though this appears real, it is actually unreal, arising from the mind in supreme consciousness; in the absence of a reflection, how can there be the status of a reflection? ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಶುದ್ಧ, refined, supreme, peaceful—space itself is less subtle than this. Directions, time, or anything else do not limit it; it is exceedingly vast, beginningless and endless, appearance without anything to be illuminated. Where only the essence of consciousness is found, mind shaped by latent impressions cannot exist. Consciousness alone arises there, so there is truly no living being; neither intellect, nor mind, nor senses, nor latent tendencies. Though it is full of dissolution and beginning, that ageless state remains; from our perspective, it is peaceful, empty, and greater than space. The nature of ultimate reality, whose form is infinite consciousness, is again requested to be explained for deeper understanding. At the time of the great dissolution, what remains as the cause of all causes is the supreme Brahman; this is now described. When one dissolves oneself, with the cessation of the mind's activities, the form that is indescribable—that is the form of that reality. ಇಂತಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಎಂದರೆ ಶಾಶ್ವತ, ನಿರಾಕಾರ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಎಲ್ಲವೂ ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿದಂತೆ, ವಿಶ್ವವೂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿಂದಲೇ ಉದಯಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಜ್ಞಾನ—all are inadequate; ಅದು ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯಬಹುದು.