તસ્યૈવમ્પ્રાયયા તત્ર તતયોદારચિન્તયા । સા વ્યતીયાય રજની પદ્મસ્યેવાર્કકાઙ્ક્ષિણઃ
આવી ઉદાર વિચારધારા સાથે, ત્યાં તેની રાત પસાર થઈ ગઈ, જેમ કમળને સૂર્યની રાહ જોતી રાત પસાર થાય છે.
કિઞ્ચિત્ તમઃકડારાસુ કિઞ્ચિદ્ અપ્ય્ અરુણાસુ ચ । તતો વિરલતારાસુ દિક્ષુ રામસિતાસ્વ્ ઇવ
કોઈ ખૂણામાં થોડું અંધારું હતું, તો ક્યાંક થોડી લાલિમા દેખાતી હતી; પછી દિશાઓમાં તારાઓ ઓછી થવા લાગ્યા, એ જાણે રામ અને સીતા હાજર હોય એમ લાગ્યું.
પ્રભાતતૂર્યઘોષેણ સમમ્ ઇન્દુસમાનનઃ । ઉત્તસ્થૌ રાઘવશ્ શ્રીમાન્ પદ્મઃ પદ્માકરાદ્ ઇવ
પ્રભાતના વાદ્યના અવાજ સાથે ચંદ્ર જેવા મુખવાળો તેજસ્વી રાઘવ ઊઠ્યો, જાણે કમળ તળાવમાંથી કમળ ખીલ્યું હોય.
પ્રાતસ્તનં વિધિં સર્વં સમ્પાદ્ય ભ્રાતૃસંયુતઃ । પ્રમિતાત્મપરીવારો વસિષ્ઠસદનં યયૌ
સવારની બધી ફરજિયાત કામો ભાઈઓ અને મર્યાદિત સંગાથે પૂરી કરી, તેણે વસિષ્ઠના ઘર તરફ રવાના થયો.
સમાધિસંસ્થમ્ એકાન્તે મુનિમ્ આત્મપરાયણમ્ । દૂરાદ્ એવ નનામાસૌ રામો વિનતકન્ધરઃ
એકાંતમાં ધ્યાનમાં લીન અને આત્માને સમર્પિત એવા મુનિને દૂરથી જોઈ, રામે નમ્રતાપૂર્વક ગળું નમાવીને તેમને વંદન કર્યું.
તં પ્રણમ્યાઙ્ગને તસ્થુસ્ તસ્મિંસ્ તે વિનયાન્વિતાઃ । યાવત્ તમસ્ સમાલૂનં ધ્વસ્તં દિઙ્મુખમણ્ડલાત્
તેઓએ તેને નમસ્કાર કરીને, નમ્રતાથી તેની સામે ઊભી રહી, જ્યાં સુધી ચારેય દિશાઓમાં છવાયેલું અંધકાર દૂર ન થયું.
રાજાનો રાજપુત્રાશ્ ચ ઋષયો બ્રાહ્મણાસ્ તથા । આયયુસ્ સદનં મૌનં બ્રહ્મલોકમ્ ઇવામરાઃ
રાજાઓ, રાજકુમારો, ઋષિઓ અને બ્રાહ્મણો પણ એ શાંત આશ્રમમાં આવ્યા, જાણે અમર દેવતાઓ બ્રહ્માજીના લોકમાં જાય છે એમ.
તદ્ વસિષ્ઠસ્ય સદનં બભૂવ જનસઙ્કુલમ્ । હસ્ત્યશ્વરથસમ્બાધં પાર્થિવાગારશોભનમ્
વશિષ્ઠજીનું એ ઘર લોકોથી ભરાઈ ગયું, હાથી, ઘોડા અને રથોથી ગભરાઈ ગયું, અને રાજમહેલ જેવી તેજસ્વી લાગતી હતી.
ક્ષણાદ્ વસિષ્ઠો ભગવાન્ વિરરામ સમાધિતઃ । આચારેણોપપન્નેન જગ્રાહ પ્રણતં જનમ્
થોડી જ વારમાં પૂજ્ય વશિષ્ઠજી ધ્યાનમાંથી બહાર આવ્યા અને યોગ્ય રીતથી નમન કરનાર લોકોને સ્વીકાર્યા.
અથાનુયાતો મુનિભિર્ વિશ્વામિત્રાન્વિતો મુનિઃ । આરુરોહ રથં શ્રીમાન્ સહસાબ્જમ્ ઇવાબ્જજઃ
પછી, ઋષિઓ અને વિશ્વામિત્રજીની સાથે, તે તેજસ્વી મુનિ ઝડપથી પોતાના રથ પર ચઢ્યા, જેમ કમળમાંથી જન્મેલા દેવતા કમળ પર ચડે તેમ.
યયૌ ગૃહં દાશરથં સૈન્યેન મહતા વૃતઃ । બ્રહ્મેવ શક્રનગરં સમસ્તસુરમાલિતઃ
પછી તેઓ વિશાળ સેના સાથે દશરથના ઘરે ગયા, જેમ બ્રહ્માજી બધા દેવતાઓ સાથે ઇન્દ્રના શહેરમાં જાય તેમ.
વિવેશ વિતતાં તત્ર રમ્યાં દાશરથીં સભામ્ । હંસયૂથાનુવલિતો રાજહંસ ઇવાબ્જિનીમ્
ત્યાં તેમણે દશરથની વિશાળ અને સુખદ સભામાં પ્રવેશ કર્યો, જેમ રાજહંસ હંસોના જૂથ સાથે કમળની ઝીલમાં જાય તેમ.
ત્રીણિ તસ્ય પદાન્ય્ આશુ તદા દશરથો નૃપઃ । નિર્જગામ મહાવીર્યસ્ સિંહાસનસમુત્થિતઃ
એ સમયે મહાવીર્ય દશરથ રાજાએ સિંહાસન પરથી ઝડપથી ત્રણ પગલાં ભર્યા અને બહાર આવ્યા.
વિવિશુસ્ તત્ર તે સર્વે નૃપા દશરથાદયઃ । વસિષ્ઠાદ્યાશ્ ચ મુનય ઋષયો બ્રાહ્મણાસ્ તથા
ત્યાં બધા રાજાઓ, દશરથ સહિત, અને વશિષ્ઠ જેવા મહર્ષિઓ તથા અન્ય ઋષિઓ અને બ્રાહ્મણો પણ પ્રવેશ્યા.
મન્ત્રિણશ્ ચ સુમન્ત્રાદ્યા ધૌમ્યાદ્યાશ્ ચ વિપશ્ચિતઃ । રાજપુત્રાશ્ ચ રામાદ્યા મન્ત્રિપુત્રાસ્ સુહાદયઃ
સુમંત્ર જેવા મંત્રીઓ, ધૌમ્ય જેવા વિદ્વાન પુજારીઓ, રામ જેવા રાજકુમારો, મંત્રીઓના પુત્રો અને નિકટના મિત્રો પણ હાજર હતા.
સામન્તાદ્યાઃ પ્રકૃતયસ્ સુહોત્રાદ્યાશ્ ચ નાગરાઃ । માલવાદ્યાસ્ તથા ભૃત્યાઃ પૌરાદ્યાશ્ ચૈવ લાલકાઃ
ત્યાં સામંતો અને અન્ય અધિકારીઓ, સુહોત્ર જેવા નાગરિકો, માલવ અને બીજા પ્રદેશોના સેવકો, તેમજ શહેરના રહેવાસીઓ અને સેવકો પણ આવ્યા હતા.
સ્વોચિતેષુ પ્રદેશેષુ સ્વોચિતેષ્વ્ આસનેષુ ચ । સર્વેષ્વ્ એવોપવિષ્ટેષુ વસિષ્ઠોન્મુખદૃષ્ટિષુ
બધાએ પોતાના યોગ્ય સ્થાને અને બેઠકે બેસી, વશિષ્ઠજી તરફ ધ્યાનથી જોઈ રહ્યા હતા.
સભાકલકલે શાન્તે મૌનસંસ્થેષુ વન્દિષુ । પૃષ્ટાસુ સ્થિતિવાર્ત્તાસુ સોમ્યે તસ્મિન્ સભાન્તરે
એ શાંત સભામાં, જ્યાં બધું શાંત હતું, ભટારાઓ પણ મૌન હતા, સભ્યોએ જીવનની વાતો પૂછેલી હતી અને વાતાવરણ પણ મીઠું હતું.
સિન્દૂરધૂલિપુઞ્જાભે બાલે દિનકરાતપે । વિતાનતલવિશ્રાન્તે કચત્ય્ આદર્શમણ્ડલે
નવા દિવસના નરમ સૂર્યપ્રકાશમાં, જે સિંધૂરના ધૂળ જેવા લાગતો હતો, છતના પડદે પડતી છાયાઓ રમતી હતી.
સ્ફુરત્ય્ અઞ્ચલમાલાસુ વિશત્ય્ અમ્ભોજકોટરં । પદ્મરાગેષ્વ્ અપિહિતે મુક્તાદામસુ ચઞ્ચલે
માળાની છેડી ધ્રૂજતી હતી અને કમળની ખોળામાં પ્રવેશતી હતી; ચંચળ મુક્તાની માળાથી ઢંકાયેલા પદ્મરાગ રત્નો પર તેજ ઝળહળતું હતું.
બૃહત્કુસુમદોલાભ્યઃ પ્રસૃતાભ્યસ્ સમન્તતઃ । વાતિ માંસલમ્ આમોદમ્ આદાય મધુરાનિલે
આસપાસ ફેલાયેલા મોટા ફૂલોના ઝાડ પરથી મધુર પવન ઘન સુગંધ લઈને વહેતો હતો.
વાતાયનેષુ મૃદુષુ કુસુમાકીર્ણભૂમિષુ । પર્યઙ્કેષૂપવિષ્ટાસુ પશ્યન્તીષુ પુરન્ધ્રિષુ
નરમ હવામાં ખુલ્લી બારી પાસે, ફૂલોથી છવાયેલી જમીન પર, આરામથી બેઠેલી મહાન સ્ત્રીઓ આસપાસ નિહાળી રહી છે.
જાલાગતાર્કકરલોલવિલોચનાસુ રત્નપ્રભાપ્રકરપિઙ્ગલચામરાસુ । સન્ત્યક્તચાપલલવં ચપલાબલાસુ મૌનસ્થિતાસુ સિતચામરધારિણીષુ
જ્યાંક્યાંક્યે પડતી સૂર્યકિરણો જાળીમાંથી રમતી દેખાય છે, રત્નોથી ઝગમગતાં પીળા ચામરાં હાથમાં છે; હલકાં ચંચળપણું છોડી, આ યુવાન સ્ત્રીઓ શાંતિથી, સફેદ ચામરાં પકડીને, મૌનમાં બેઠી છે.
મુક્તાફલપ્રતિફલત્પ્રતિમાર્કરશ્મિશારોદરાસ્વ્ અજિરભૂમિષુ ચણ્પકૌઘમ્ । નાસ્વાદયત્ય્ અભિનવાતપબિન્દુબુદ્ધ્યા ભ્રાન્ત્યા ભ્રમિણ્ય્ અલિબલે નભસીવ મેઘે
અંગણાની જમીન પર, જ્યાં મોતી સૂર્યકિરણોને ચાંદની જેમ પરાવર્તિત કરે છે, ત્યાં મધમાખીઓનો જૂથ તાજા સૂર્યકિરણોના બિંદુઓને ભુલથી ચાખતું નથી, એ જ રીતે જેમ ભ્રમિત મધમાખી આકાશમાં મેઘને ફરતી રહે છે.
પુણ્યો વસિષ્ઠવચનપ્રસરશ્ શ્રુતો યસ્ તં શંસતિ પ્રસૃતવિસ્મયમ્ આર્યલોકે । સંસદ્ગતે મૃદુપદાક્ષરમુગ્ધવાક્યમ્ અન્યોઽન્યમ્ ઉત્સ્મિતમ્ અનલ્પગુણાભિરામમ્
જેને વશિષ્ઠજીના પવિત્ર વચનો સાંભળ્યા છે, તે આ આશ્ચર્યથી આર્યજનમાં તેની પ્રશંસા કરે છે; સૌમ્ય અને સ્પષ્ટ વાક્યોથી, એકબીજાને સ્મિત આપતાં, અનેક ગુણોથી ભરપૂર એ વાતચીતમાં આનંદ માણે છે.
દિગ્ભ્યઃ પુરાચ્ ચ ગગનાચ્ ચ નૃપર્ષિસિદ્ધવિદ્યાધરાર્યમુનિવિપ્રગણે વિશિષ્ટે । મૌનપ્રણામમ્ અભિતઃ પ્રવિશત્ય્ અશબ્દં સોપાંશુ ગૌરવવતા સહ જાતવાક્યે
દરેક દિશાથી—નગર, આકાશ અને તેની બહારથી—રાજાઓ, ઋષિઓ, સિદ્ધો, વિદ્યા ધરાવનારા, મહાન સાધુઓ અને બ્રાહ્મણો, જે સૌમાં શ્રેષ્ઠ છે, એ સૌ શાંતિપૂર્વક, મૌન વંદન સાથે, અને ગંભીરતાથી બોલનારા સાથે, ધીમે ધીમે પ્રવેશ કરે છે.
ઉન્નિદ્રકોકનદકોમલકોશકૃષ્ટમત્તાલિજાલમકરન્દસુવર્ણરાગૈઃ । આપિઙ્ગલે મરુતિ વાતિ વિલોલઘણ્ટાટાઙ્કારગીતવતિ પીતનિશામ્બુશીતે
અર્ધ ખુલેલા, કોમળ કમળની કળીઓ તરફ આકર્ષાયેલી, સુવર્ણ પરાગથી ભરેલી અને મધુરા મધપાનમાં મસ્ત થયેલી મધમાખીઓના જૂથને હવા હળવે હલાવે છે; લટકતી ઘંટડીઓની મધુર ઝણકાર ગૂંજતી રહે છે, અને ઠંડી રાત્રિના શીતલ તડકાથી બધું ભીંજાય ગયું છે.
અગુરુતગરધૂમે ચન્દનામોદમિશ્રે સરસકુસુમદામોદ્દામગન્ધાઙ્કિતાભ્રે । સરતિ સિતવિતાનામ્ભોરુહાવર્તલેશૈશ્ ચલકુસુમરજોઽઙ્કૈશ્ શબ્દવિજ્ઞાતભૃઙ્ગમ્
અગરુ અને તગરની સુગંધથી ભળેલા, ચંદનના સુગંધ સાથે મિશ્રિત એવા સુગંધિત વાદળો ઉપર ફરી રહ્યા છે; તાજા ફૂલોની મદમસ્ત સુગંધથી તે વાદળો મહેકી ઉઠ્યા છે. તેમાં ફૂલોના વિખરાયેલા પરાગકણો ચોંટેલા છે અને મધમાખીઓની ગુંજન પણ સાંભળાય છે.
મેઘગમ્ભીરયા વાચા વિસ્રબ્ધપદસુન્દરમ્ । ઇદં દશરથો વાક્યમ્ ઉવાચ મુનિનાયકમ્
મેઘ જેવી ગંભીર અવાજમાં, સ્પષ્ટ અને નિડર શબ્દોમાં, દશરથએ મુનિપ્રમુખને આ રીતે કહ્યું.
ભગવન્ હ્યસ્તનેન ત્વં વાક્યસન્દર્ભજન્મના । કચ્ચિન્ મુક્તો ઽસિ ખેદેન તપઃકાર્શ્યાતિશાયિના
ભગવાન, ગઇકાલે આપના વિવેકભર્યા વચનોથી, આપને તે તપસ્યાના દુઃખ કરતાં પણ વધારે થાકમાંથી મુક્તિ મળી છે કે કેમ?