તામસીર્ વાસનાઃ પૂર્વં ત્યક્ત્વા વિષયવાસિતાઃ । મૈત્ર્યાદિભાવનાનામ્નીર્ ગૃહાણામલવાસનાઃ
પ્રથમ, વિષયોમાં લિપ્ત થયેલી અંધારી વાસનાઓને ત્યજી દે; પછી, મિત્રતા અને એ જેવી શુદ્ધ ભાવનાઓવાળી વાસનાઓને અપનાવ.
તા અપ્ય્ અન્તઃ પરિત્યજ્ય તાભિર્ વ્યવહરન્ બહિઃ । અન્તશ્ શાન્તસમસ્તેહો ભવ ચિન્માત્રવાસનઃ
આ બધું પણ અંદરથી છોડીને, બહારથી માત્ર એના દ્વારા વર્તન કરવું; અંદરથી બધું શાંત રાખીને, શુદ્ધ ચેતનાની વૃત્તિમાં જ સ્થિર થવું.
તામ્ અપ્ય્ અથ પરિત્યજ્ય મનોબુદ્ધિસમન્વિતામ્ । શેષે સ્થિરસમાધાનો યેન ત્યજસિ તં ત્યજ
પછી, મન અને બુદ્ધિ સાથે જોડાયેલી એ સ્થિતિ પણ છોડીને, સંપૂર્ણ એકાગ્રતામાં સ્થિર રહો; જે કંઈ બાકી છે છોડવાનું, એ પણ સંપૂર્ણપણે છોડો.
ચિન્મનઃકલનાકાલપ્રકાશતિમિરાદિકમ્ । વાસનાં વાસિતારં ચ પ્રાણસ્પન્દનપૂર્વકમ્
ચેતના અને મનની કલ્પનાઓ, પ્રકાશ અને અંધકાર જેવી બધી સ્થિતિઓ, વાસનાઓ અને તેના મૂળ, તથા શ્વાસની ગતિ—આ બધું મૂળથી જ છોડો.
સમૂલમ્ અખિલં ત્યક્ત્વા વ્યોમસોમ્યઃ પ્રશાન્તધીઃ । યસ્ ત્વં ભવસિ સદ્બુદ્ધે સ ભવાશ્વ્ અવિલમ્બિતઃ
બધું મૂળથી જ છોડી દઈને, તું આકાશ જેવો નિર્મળ અને મનથી શાંત થઈ જા; હે વિવેકી, વિલંબ કર્યા વિના એજ અવસ્થામાં સ્થિર થઈ જા.
હૃદયાત્ સમ્પરિત્યજ્ય સર્વમ્ એવ મહામતિઃ । યસ્ તિષ્ઠતિ ગતવ્યગ્રં સ મુક્તઃ પરમેશ્વરઃ
જે મહાન બુદ્ધિવાળો પુરુષ હૃદયમાંથી બધું સંપૂર્ણપણે છોડીને, ચિંતામુક્ત અને સ્થિર રહે છે, એ મુક્ત છે, એ પરમેશ્વર છે.
સમાધિમ્ અથ કર્માણિ મા કરોતુ કરોતુ વા । હૃદયેનાસ્તસર્વાર્થો મુક્ત એવોત્તમાશયઃ
એ મહાન આશયવાળો માણસ ધ્યાન કરે કે કર્મ કરે, કે કંઈ ન કરે, જો એના હૃદયમાં બધુંથી મુક્તિ છે, તો એ તો મુક્ત જ છે.
નૈષ્કર્મ્યેણ ન તસ્યાર્થો ન તસ્યાર્થો ઽસ્તિ કર્મભિઃ । ન સમાધાનજપ્યાભ્યાં યસ્ય નિર્વાસનં મનઃ
જેના મનમાં કોઈ વાસના રહી નથી, એ માટે કર્મ ન કરવાથી કે કર્મ કરીને, કે ધ્યાન અને જપથી પણ, કશું પ્રાપ્ત થવાનું નથી.
વિચારિતમ્ અલં શાસ્ત્રં ચિરમ્ ઉદ્ગ્રાહિતં મિથઃ । સન્ત્યક્તવાસનાન્ મૌનાદ્ ઋતે નાસ્ત્ય્ ઉત્તમં પદમ્
શાસ્ત્રોનું ઘણું વિચાર અને ચર્ચા થઈ ગઈ, પણ વાસનાઓને છોડી દેવા સિવાય, અને એ પણ મૌનથી, શ્રેષ્ઠ અવસ્થામાં પહોંચવું શક્ય નથી.
દૃષ્ટં દ્રષ્ટવ્યમ્ અખિલં ભ્રાન્ત્વાભ્રાન્તા દિશો દશ । જનાઃ કતિપયા એવ યથાવસ્ત્વ્ અવલોકિનઃ
દસ દિશાઓમાં ફરતાં બધું જોઈ લીધું, જે જોવાનું હતું તે પણ જોઈ લીધું, છતાં સાચી રીતે વસ્તુઓને સમજતા થોડાં જ માણસો મળે છે.
યદ્ યદ્ આલોક્યતે કિઞ્ચિદ્ યત્ર યત્ર ચ ગમ્યતે । ઈપ્સિતાનીપ્સિતાદ્ અન્યન્ ન તત્ર યતતે જનઃ
જ્યાં જ્યાં જાય છે અને જે કંઈ જોઈ શકે છે, મનપસંદ કે નાપસંદ સિવાય બીજું કંઈ મેળવવા માટે માણસ પ્રયત્ન કરતો નથી.
યે કેચન સમારમ્ભા યે જનસ્ય ક્રિયાક્રમાઃ । તે સર્વે દેહમાત્રાર્થમ્ આત્માર્થં તુ ન કિઞ્ચન
માણસ જે પણ કામ કરે છે, જે પણ પ્રયત્ન કરે છે, એ બધું માત્ર શરીર માટે જ હોય છે; આત્મા માટે તો કંઈ પણ નથી.
પાતાલે બ્રહ્મલોકે ચ સ્વર્ગે ઽથ વસુધાતલે । સન્તઃ કતિપયા એવ દૃશ્યન્તે દૃષ્ટદૃષ્ટયઃ
પાતાળમાં, બ્રહ્માના લોકમાં, સ્વર્ગમાં કે પૃથ્વી પર પણ સાચી દૃષ્ટિવાળા થોડાં જ સંતો જોવા મળે છે.
ઇદં હેયમ્ ઉપાદેયમ્ ઇદમ્ ઇત્ય્ અસદુત્થિતૌ । નિશ્ચયૌ ગલિતૌ યસ્ય જ્ઞસ્યાસાવ્ અતિદુર્લભઃ
જે મનુષ્યમાં 'આ ત્યાજ્ય છે, આ ગ્રહણ કરવું' એવી ખાતરી, અસ્તિત્વ ન ધરાવતી વસ્તુઓના ઉદ્ભવ સમયે, ઓગળી જાય છે—એવો સાચો જ્ઞાની બહુ દુર્લભ છે.
કરોતુ ભુવને રાજ્યં વિશત્વ્ અનલમ્ અમ્બુ વા । નાત્મલાભાદ્ ઋતે જન્તુર્ વિશ્રાન્તિમ્ અધિગચ્છતિ
માણસે દુનિયાના રાજા બનવું હોય કે અગ્નિ કે પાણીમાં પ્રવેશવું હોય, આત્મસ્વરૂપની પ્રાપ્તિને છોડીને કોઈ જીવને ક્યારેય સાચી શાંતિ મળતી નથી.
યે મહામતયસ્ સન્તિ શૂરાસ્ સ્વેન્દ્રિયશત્રુષુ । જન્મજ્વરવિનાશાય ત ઉપાસ્યા મહાધિયઃ
જેઓ મહાન વિચારક છે, પોતાના ઇન્દ્રિયરૂપ શત્રુઓ પર વિજય મેળવે છે અને જન્મના તાપને નાશ કરે છે—એવા મહાન વિદ્વાનો સન્માન પાત્ર છે.
સર્વત્ર પઞ્ચભૂતાનિ ષષ્ઠં કિઞ્ચિન્ ન વિદ્યતે । પાતાલે ભૂતલે વ્યોમ્નિ રતિમ્ એતિ ક્વ ધીરધીઃ
બધે પાંચ મહાભૂત જ છે, છઠ્ઠું કંઈયું નથી. પાતાળમાં, ધરતી પર કે આકાશમાં—વિદ્વાનનું મન ક્યાં આનંદ પામે?
યુક્ત્યા સન્તરતો જ્ઞસ્ય સંસારો ગોષ્પદાકૃતિઃ । દૂરસન્ત્યક્તયુક્તેસ્ તુ મહામત્તાર્ણવોપમઃ
યુક્તિથી પાર ઉતરનાર જ્ઞાની માટે સંસાર ગાયના ખુર જેટલો નાનો લાગે છે, પણ જે યુક્તિ છોડે છે, તેના માટે સંસાર મોટું ભ્રમનું મહાસાગર બને છે.
કદમ્બગોલકસ્વચ્છં બ્રહ્માણ્ડં સ્ફારચેતસઃ । કિં પ્રયચ્છતિ કિં ભુઙ્ક્તે પ્રાપ્તે ઽસ્મિન્ સકલે ઽપિ સઃ
વિસ્તૃત મન માટે આખું બ્રહ્માંડ કદંબના ફળના ગોળા જેટલું સ્વચ્છ અને સ્પષ્ટ લાગે છે; જ્યારે બધું પ્રાપ્ત થઈ જાય છે, ત્યારે એ શું આપે છે અને શું ભોગવે છે?
એતદર્થમ્ અબુદ્ધીનાં યન્ મહાસમરક્રિયાઃ । તન્ મન્યે રામ ભિક્ષાર્થં દ્વન્દ્વલક્ષક્ષયાવહમ્
રામા, અજ્ઞાનીઓ જે મહાન યુદ્ધ કરે છે, એ હું ભિક્ષા માટે કરેલી ક્રિયા માનું છું, જે દ્વંદ્વના ચિહ્નોનો નાશ લાવે છે.
કલ્પમાત્રેણ કાલેન સહસા પેલવોદરે । અસ્મિન્ન્ અપિ ચ યો નાશસ્ સ વીરુધિ મહાશનિઃ
માત્ર સમયના એક કાળમાં, નાજુક પેટમાં પણ, અહીં જે વિનાશ થાય છે, એ વાવેતર માટે મહા વીજળી સમાન છે.
આત્મનો ઽંશસ્ય સર્વાદેર્ યત્ તૃણાદ્ અપિ નોત્તમમ્ । તસ્મિઞ્ જગત્ત્રયે પ્રાપ્તં કિં તદ્ આત્મવતો ભવેત્
આત્માનું નાનામાં નાનું અંશ પણ, ઘાસના તણખલાથી પણ ઓછું નથી; એમાં ત્રણેય લોક પ્રાપ્ત થઈ જાય તો, આત્માને ઓળખનારા માટે પછી મેળવવાનું શું બાકી રહે છે?
ઇતશ્ શૈલશતૈર્ વ્યાપ્તસ્ તથેતો જલરાશિભિઃ । કિયાન્ અસ્યા ભુવો દેહો યેનોદારં પ્રપૂરયેત્
આ ધરતી અહીં પર્વતોથી અને ત્યાં દરિયાઓથી ભરાઈ ગઈ હોય, તો પણ આ ધરતીનું શરીર કેટલું મોટું છે કે જે વિશાળતાને ભરાઈ શકે?
ન તદ્ અસ્તિ જગત્ય્ અસ્મિન્ સપાતાલહરાલયે । યન્ નામાત્મવતો જ્ઞસ્ય કિઞ્ચિત્ કાર્યકરં ભવેત્
આ જગતમાં, પર્વતો અને પાતાળ સહિત, આત્માને જાણનાર માટે કંઈ પણ એવું નથી જે કોઈ કામનું હોય.
એકતામ્ અનુયાતસ્ય વ્યોમવદ્ વિતતસ્ય ચ । સ્વસ્થસ્યાત્મવતો જ્ઞસ્ય સ્થિતસ્યાત્મન્ય્ અચેતસિ
જે સર્વ સાથે એકરૂપ થઈ ગયો છે, જે આકાશ જેવો વ્યાપક છે, જે પોતાનામાં સ્થિર છે અને ચેતનામાં જ રહે છે—
શરીરજાલનીહારધૂસરા શૂન્યકોટરા । શાન્તસઞ્ચારસુભગા ત્રિલોકી વિપુલાટવી
આ ત્રણેય લોક વિશાળ જંગલ જેવી છે, પણ એ ખાલી ગુફા જેવી છે અને શરીરભ્રમના ધૂંધથી ઢંકાઈ ગઈ છે. એમાં શાંતિથી વહેતો આનંદ છે.
સ્ફારબ્રહ્મામલામ્ભોધિફેનાસ્ સર્વે કુલાચલાઃ । ચિદાદિત્યમહાતેજોમૃગતૃષ્ણા જગચ્છ્રિયઃ
બધા મહાન પર્વતો અનંત બ્રહ્મના શુદ્ધ સાગરમાં ફેન જેવાં છે; જગતની બધું વૈભવ ચેતનાના તેજસ્વી સૂર્યમાં મૃગજળ જેવું છે.
આત્મતત્ત્વમહામ્ભોધિવીચયસ્ સર્ગરાજયઃ । અનુત્તમપદામ્ભોદવૃષ્ટયશ્ શાસ્ત્રદૃષ્ટયઃ
આત્મતત્ત્વના મહાસાગરની લહેરો સર્જનના રાજા છે; સર્વોત્તમ અવસ્થાના મેઘમાંથી વરસતી વૃષ્ટિ એ શાસ્ત્રોની દૃષ્ટિ છે.
ચન્દ્રાર્કતપનાલોકા ઘટકાષ્ઠાદિસન્નિભાઃ । પ્રકાશનીયાશ્ ચિદ્દીપત્વિષો ભૂતગણાસ્ તથા
ચંદ્ર, સૂર્ય અને અગ્નિના પ્રકાશ, માટલાં અને લાકડાં જેવા છે; ચેતનાના દીપકનું તેજ અને બધાં ભૂતગણ પણ પ્રકાશિત થવાના છે.
ચિરમ્ અન્તર્હિતાત્માનસ્ સંસારવનચારિણઃ । કામભોગોલપગ્રાસા મૃગા નરસુરાસુરાઃ
લાંબા સમયથી આત્મા ગુમ થયેલા છે, અને સંસારના જંગલમાં ભટકતાં રહે છે; માણસો, દેવો અને દાનવો બધાં કામના સુખના લોભમાં મૃગ જેવી રીતે ફસાઈ જાય છે.