ઇયં સા મત્તનુર્ મત્તદેવસ્ત્રીગણલાલિતા । સરીસૃપમુખક્ષુણ્ણા પશ્ય શેતે ધરાતલે
આ એ જ મદમસ્ત કાય છે, જેને દેવસ્ત્રીઓના સમૂહે લાડ લડાવ્યા હતા, અને આજે એ રેંગતાં જીવજંતુઓના મુખે ચપટી ખાઈને ધરતી પર પડી છે.
નન્દનોદ્યાનષણ્ડેષુ મમ તન્વા યયાનયા । ચિરં વિલસિતં સેયં શુષ્કકઙ્કાલતાં ગતા
નંદન વનના બગીચામાં મારી આ દેહ સાથે હું લાંબા સમય સુધી રમ્યો હતો; હવે એ સુકાઈને કાંકડાં જેવી થઈ ગઈ છે.
સુરાઙ્ગનાઙ્ગસંસઙ્ગાદ્ ઉત્તુઙ્ગાનઙ્ગરઙ્ગયા । ચેતોવૃત્ત્યા રહિતયા તન્વેહ મમ શુષ્યતે
દેવીઓના અંગો સાથેના સંસર્ગ અને ઉન્નત આનંદમાં મગ્ન મનથી, હવે એ વિચારો વગર મારી દેહ અહીં સુકાઈ રહી છે.
તેષુ તેષુ વિલાસેષુ તાસુ તાસુ દશાસુ ચ । તથા તા ભાવના બદ્ધ્વા કથં સ્વસ્થો ઽસિ દેહક
એ અનેક આનંદોમાં અને વિવિધ અવસ્થાઓમાં, એ રીતે મનમાં ભાવના બાંધી, હવે તું કેવી રીતે શાંતિમાં છે, દેહ?
હા તનો ક્વાવભગ્નાસિ તાપસંશોષમ્ આગતા । કરઙ્કતાં પ્રયાતાસિ માં ભાવયસિ દુર્ભગે
હાય દેહ, તું ક્યાં પડી ગઈ, હવે તપસ્વી જેવી સુકાઈ ગઈ છે; કાંકડાં જેવી બની ગઈ છે અને, દુર્ભાગ્યવાળી, તું મને વિચારવા મજબૂર કરે છે.
દેહેનાહં વિલાસેષુ યેનૈવ મુદિતો ઽભવમ્ । કઙ્કલતામ્ ઉપગતાત્ તસ્માદ્ એવ બિભેમ્ય્ અહમ્
આ જ શરીરે, એક સમયે હું આનંદથી ભોગોમાં મગ્ન હતો; હવે, કંકાળ બની ગયેલ આ શરીરથી મને ડર લાગે છે.
તારાજાલસમાકારો યત્ર હારો ઽભવત્ પુરા । મમોરસિ નિલીયન્તે પશ્ય તત્ર પિપીલકાઃ
ક્યારેક મારા છાતી પર તારાઓના સમૂહ જેવો હાર શોભતો હતો; હવે, જુઓ ત્યાં ચીંટીઓ કઈ રીતે ઘૂસી રહી છે.
દ્રવત્કાઞ્ચનકાન્તેન લોભં નીતા વરાઙ્ગનાઃ । યેન મદ્વપુષા તેન પશ્ય કઙ્કલતોહ્યતે
મારા શરીરની સોનાની ઝળહળથી સુંદર સ્ત્રીઓ લલચાઈ હતી; હવે, જુઓ એ જ શરીર કંકાળ બનીને લોકોની હાસ્યવસ્તુ બની ગયું છે.
પશ્યેમે વિતતાસ્યેન તાપસંશુષ્કકૃત્તિના । મત્કઙ્કાલકુવક્ત્રેણ વિત્રાસ્યન્તે વને મૃગાઃ
મારા ખુલ્લા મોઢા અને તપથી સુકાઈ ગયેલી ચામડીને જોઈને, વનમાં જીવજંતુઓ મારા કંકાળના ભયાનક ચહેરાથી ડરી જાય છે.
પશ્યાતિસંશુષ્કતયા શવોદરદરી મમ । પ્રકાશાર્કાંશુજાલેન વિવેકેનેવ શોભતે
મારી લાશના પેટની ખાલી જગ્યા, અતિશય સુકાઈ ગયેલી હોવાથી, જાણે સૂર્યની કિરણોથી પ્રકાશિત થાય છે; એ discernment જેવી તેજસ્વી લાગે છે.
મત્તનુઃ પરિશુષ્કેયં સ્થિતોત્તાના વનાવનૌ । વૈરાગ્યં નયતીવાત્મતુચ્છત્વેનામ્બરસ્થિતાન્
મારું શરીર, જંગલમાં પીઠ પર સૂકાઈ પડેલું, તેની ખાલીપા જોઈને જાણે આકાશમાં લટકતું હોય અને એ જોઈને લોકોમાં વૈરાગ્ય જાગે છે.
શબ્દરૂપરસસ્પર્શગન્ધલોભવિમુક્તયા । નિર્વિકલ્પસમાધ્યેવ મમ તન્વોષ્યતે ગિરૌ
શબ્દ, રૂપ, રસ, સ્પર્શ અને સુગંધની લાલચમાંથી મુક્ત થઈ, મારું શરીર પર્વત પર જાણે અડગ સમાધિમાં આરામ કરે છે.
સંશાન્તે ચિત્તવેતાલે યામ્ આનન્દકલાં તનુઃ । યાતિ તામ્ અપિ રાજ્યેન જાગતેન ન ગચ્છતિ
જ્યારે મનનો ભૂત શાંતિ પામે છે, ત્યારે શરીર એવી આનંદની ઝાંખી મેળવે છે, જે જગતના રાજથી પણ પ્રાપ્ત થતી નથી.
પશ્ય વિશ્રાન્તસર્વેહં વિગતાશેષકૌતુકમ્ । નિરસ્તકલ્પનાજાલં સુખં શેતે કલેવરમ્
જુઓ, હું સંપૂર્ણ રીતે શાંત છું, હવે કોઈ જ ઉત્સુકતા બાકી રહી નથી; કલ્પનાઓના જાળમાંથી મુક્ત થયેલું આ શરીર આનંદથી આરામ કરે છે.
ચિત્તમર્કટસંરમ્ભસઙ્ક્ષુબ્ધઃ કાયપાદપઃ । તથા વેગેન ચલતિ યથા મૂલાનિ કૃન્તતિ
મન જે વાંદરાની જેમ ચંચળ અને ઉગ્ર છે, એના કારણે શરીર રૂપ વૃક્ષ એટલું તીવ્ર રીતે હલચલ કરે છે કે પોતાના મૂળને પણ કાપી નાખે છે.
ચિત્તાનર્થવિમુક્તો ઽદ્રૌ ગજાભ્રહરિવિભ્રમમ્ । નાયં પશ્યતિ મે દેહઃ પરાનન્દ ઇવ સ્થિતઃ
મનના દુઃખથી મુક્ત થયેલું મારું શરીર હવે હાથી, વાદળ કે સિંહ જેવી ગુંચવણ અનુભવતું નથી; તે પરમ આનંદમાં સ્થિર છે.
સર્વાશાજ્વરસમ્મોહમિહિકાશરદાગમમ્ । અચિત્તત્વં વિના નાન્યચ્ છ્રેયઃ પશ્યામિ જન્તુષુ
ઇચ્છાઓ અને મોહના ધુમ્મસને શરદની સૂર્યકિરણો જેમ દૂર કરે છે, એ રીતે મનશૂન્ય અવસ્થાની સિવાય જીવ માટે બીજું કોઈ સારા હું નથી જોતો.
ત એવ સુખસમ્ભોગસીમાન્તં સમુપાગતાઃ । મહાધિયશ્ શાન્તધિયો યે યાતા વિમનસ્કતામ્
જે મહાન અને શાંત મનવાળા મહાત્માઓ મનશૂન્યતામાં સ્થિર થયા છે, તેઓએ સાચે સાચું સુખ અને આનંદનો પરમ કિનારો પ્રાપ્ત કર્યો છે.
સર્વદુઃખદશામુક્તાં સંશાન્તાં વિગતજ્વરામ્ । દિષ્ટ્યા પશ્યામ્ય્ અમનનાં વને તનુમ્ ઇમામ્ અહમ્
સૌભાગ્યથી, હું આ વનમાં આ શરીરને સર્વ દુઃખોથી મુક્ત, સંપૂર્ણ શાંત અને રોગરહિત, મનશૂન્ય અવસ્થામાં જોઈ રહ્યો છું.
ભગવન્ સર્વધર્મજ્ઞ ભાર્ગવેણ તદા કિલ । સુબહૂન્ય્ ઉપભુક્તાનિ શરીરાણિ પુનઃ પુનઃ
હે ભગવાન, સર્વ ધર્મોને જાણનાર, તે સમયે ભૃગુપુત્રે અનેક શરીરો વારંવાર ભોગવ્યા હતા.
ભૃગુણોત્પાદિતે કાયે તત્ તસ્મિંસ્ તસ્ય કિં મુને । મહાન્ અતિશયો જાતઃ પરિદેવનમ્ એવ વા
હે મુનિ, ભૃગુએ ઉત્પન્ન કરેલા એ શરીરમાં તેના માટે કોઈ વિશેષ આશ્ચર્ય થયું હતું કે માત્ર શોક જ થયો હતો?
શુક્રસ્ય કલના રામ યાસૌ જીવદશાં ગતા । કર્માત્મિકા સમુત્પન્ના ભૃગોર્ ભાર્ગવરૂપિણી
હે રામ, શુક્રનું સૂક્ષ્મ તત્વ જ્યારે જીવંત અવસ્થામાં આવ્યું, ત્યારે તે કર્મરૂપ બનીને ભૃગુમાંથી ભૃગુકુળની સ્વરૂપે પ્રગટ્યું.
સા હીદમ્પ્રથમત્વેન સમેત્ય પરમાત્ પદાત્ । ભૂતાકાશપદં પ્રાપ્ય વાતવ્યાવલિતા સતી
આ તત્વ પ્રથમ પરમ અવસ્થામાં મિલી ગયું, પછી પાંછ તત્વોમાંથી આકાશરૂપ બની અને પવનથી હલનચલન પામ્યું.
પ્રાણાપાનપ્રવાહેણ પ્રવિશ્ય હૃદયં ભૃગોઃ । ક્રમેણ વીર્યતામ્ એત્ય સમ્પન્નૌશનસી તનુઃ
પ્રાણ અને અપાનના પ્રવાહથી ભૃગુના હૃદયમાં પ્રવેશી, એ તત્વ ધીરે ધીરે શક્તિશાળી બન્યું અને ઉશનસનું શરીર ધારણ કર્યું.
વિહિતબ્રાહ્મસંસ્કારા તતસ્ સા પિતુર્ અગ્રગા । કાલેન મહતા પ્રાપ્તા શુષ્કકઙ્કાલરૂપતામ્
બ્રાહ્મણ સંસ્કારોથી યુક્ત થઈ, એ પછી પિતાના સંતાનોમાં શ્રેષ્ઠ બની, અને લાંબા સમય પછી સુકાઈને કંકાળ જેવી અવસ્થામાં પહોંચી.
ઇદમ્પ્રથમમ્ આયાતા યદા સા બ્રહ્મણસ્ તનુઃ । તતસ્ તાં પ્રતિ શુક્રેણ તદા તત્ પરિદેવિતમ્
જ્યારે બ્રહ્માની એ દેહ પ્રથમવાર વિદાય થઈ, ત્યારે શુક્રએ તેના માટે દુઃખ વ્યક્ત કર્યું હતું.
વીતરાગો ઽપ્ય્ અનિચ્છો ઽપિ સમઙ્ગાવિપ્રરૂપવાન્ । સ્વાં શુશોચ તનું શુક્રસ્ સ્વભાવો હ્ય્ એષ દેહજઃ
શુક્રે વૈરાગ્ય અને ઈચ્છાવિહીન હોવા છતાં, તથા શાંત અને બ્રાહ્મણસમાન સ્વરૂપ ધરાવતા હોવા છતાં, પોતાની દેહ માટે શોક કર્યો; કેમ કે દેહધારીનું સ્વભાવ એવું જ હોય છે.
કિં તુ પ્રદર્શિતં તેન શોકવ્યાજેન ધીમતામ્ । વૈરાગ્યપ્રતિપત્ત્યૈ તત્ પૃથક્ત્વં દેહદેહિનોઃ
પણ એ શોક બતાવીને, શુક્રે બુદ્ધિશાળી લોકો માટે દેહ અને દેહધારી વચ્ચેનો ભેદ સમજાવ્યો, જેથી વૈરાગ્ય સ્થાપિત થઈ શકે.
જ્ઞસ્યાજ્ઞસ્ય ચ દેહસ્ય યાવજ્જીવમ્ અયં ક્રમઃ । લોકવદ્ વ્યવહારો યત્ સક્ત્યાસક્ત્યાથ વા સદા
જ્ઞાનીએ કે અજ્ઞાનીએ, દેહનું આ જ ચલણ છે, જ્યાં સુધી જીવન છે; જેમ દુનિયામાં પણ, વ્યવહાર હંમેશા ક્ષમતા કે અક્ષમતા પ્રમાણે થાય છે.
યે પરિજ્ઞાતગતયો યે ચાજ્ઞાઃ પશુધર્મિણઃ । લોકસંવ્યવહારેષુ તે સ્થિતા વનજાલવત્
જે લોકોએ વસ્તુઓની સાચી સ્વરૂપતા જાણી છે અને જે અજ્ઞાન છે, પશુ જેવી વૃત્તિ ધરાવે છે, એ બંને જગતના વ્યવહારમાં કમળના જાળમાં ફસાયેલા ફૂલ જેવાં જ રહે છે.