જય જન્મજરાજ્વાલાદાહદોષશશિપ્રભે । જય હાર્દાન્ધકારૌઘનિવારણરવિપ્રભે
જય હો, જન્મ, વૃદ્ધાવસ્થા અને મૃત્યુના દુઃખદ અગ્નિને શાંત કરનાર, ચાંદની જેવી તેજવાળી માતા! જય હો, હૃદયના ઘન અંધકારને દૂર કરનાર, સૂર્ય જેવી પ્રકાશવાળી માતા!
અમ્બ માં ત્રિજગન્માતસ્ ત્રાયસ્વ કૃપણામ્ ઇમામ્ । ઇદં વરદ્વયં દેહિ યદ્ ઇહ પ્રાર્થયે શુભમ્
માતા, ત્રણેય લોકની જનની, કૃપા કરીને આ દુઃખી ને બચાવો. હું જે બે શુભ વરદાન માંગું છું, એ મને આપો.
એકં તાવદ્ વિદેહસ્ય ભર્તુર્ જીવો મમામ્બિકે । અસ્માદ્ એવ હિ મા યાસીન્ નિજાન્તઃપુરમણ્ડપાત્
માતા, પહેલું વરદાન એ છે કે મારા સ્વર્ગસ્થ પતિની આત્મા અહીંથી પોતાના અંતઃપુરમાંથી બહાર ન જાય.
દ્વિતીયં ત્વાં મહાદેવિ પ્રાર્થયે ઽહં યદા યદા । દર્શનાય વરાર્થેન તદા મે દેહિ દર્શનમ્
બીજું વરદાન એ છે, મહાદેવી, જ્યારે જ્યારે હું તમારું દર્શન માંગું, ત્યારે ત્યારે મને તમારું દર્શન મળે.
ઇત્ય્ આકર્ણ્ય જગન્માતા તથાસ્ત્વ્ એવમ્ ઇતિ ક્ષણાત્ । ઉક્ત્વાન્તર્ધાનમ્ અગમદ્ ઉત્થાયોર્મિર્ ઇવાર્ણવે
આ સાંભળીને જગતમાતાએ તરત જ કહ્યું, "જેમ કહ્યું તેમ જ થાઓ," અને ક્ષણમાં જ સમુદ્રમાં ઊઠતી લહેર જેવું ઉઠીને અદૃશ્ય થઈ ગઈ.
અથ સા રાજમહિષી પરિતુષ્ટેષ્ટદેવતા । શ્રુતગીતેવ હરિણી બભૂવાનન્દધારિણી
પછી રાજમહિસી, પોતાની ઇષ્ટદેવતા પ્રસન્ન થતાં, સાંભળેલી મીઠી ધૂનથી ખુશ થયેલી હરણીની જેમ આનંદથી ભરાઈ ગઈ.
પરાવૃત્ત્યુગ્રકટકે દિનારે વર્ષદણ્ડકે । ક્ષણનાભૌ સ્પન્દમયે કાલચક્રે વહત્ય્ અપિ
દિવસો, વર્ષો અને ક્ષણોની તીક્ષ્ણ ધારવાળું કાળચક્ર સતત ફરતું રહે છે, અને તેના હંમેશા ધબકતા કેન્દ્રમાં બધું જ વહેંચાય છે.
અન્તર્ધિમ્ આજગામાસ્યાઃ પત્યુસ્ તચ્ ચેતનં તનૌ । સન્દૃશ્યમાન એવાશુ શુષ્કપર્ણે રસો યથા
પછી તેના પતિનું ચેતન તેના શરીરમાં આવી પહોંચ્યું અને તરત જ દેખાઈ પડ્યું, જેમ સુકાઈ ગયેલા પાનમાં રસ દેખાય છે.
રણખણ્ડિતદેહે ઽસ્મિન્ મૃતે ઽન્તઃપુરમણ્ડપે । નિર્જલા નલિનીવાસૌ પરાં મ્લાનિમ્ ઉપાયયૌ
યુદ્ધમાં શરીર ટૂટી પડ્યું અને અંતઃપુરમાં મૃત હાલતમાં પડ્યું ત્યારે, જેમ પાણી વગરનું કમળ સુકાઈ જાય છે તેમ, તેમાં વસેતી જીવ પણ સંપૂર્ણ કાંઈક થઈ ગઈ.
વિષોષ્ણશ્વસનસ્તબ્ધસકલાધરપલ્લવા । પ્રાપ સા મરણાવસ્થાં મલયાધિત્યકામ્ ઇવ
જેમ毒 અને ગરમીથી શ્વાસ બળતો હતો, તેમ તેના હોઠો પણ કડક અને સુકાઈ ગયા; તે મૃત્યુની અવસ્થામાં પહોંચી ગઈ, જેમ મલય પર્વતની ઢાળ પણ સુકાઈ જાય છે.
પ્રાપ સા તમસાન્ધત્વં તસ્મિન્ મરણમ્ આગતે । દીપજ્વાલાલવે ક્ષીણે સદ્મશ્રીર્ ઇવ ભૂષિતા
મૃત્યુ આવી પહોંચ્યું ત્યારે, તે અંધકાર અને અંધાપણામાં ગરકાવ થઈ ગઈ, જેમ શણગારેલું ઘર દીવો બુઝાઈ જાય ત્યારે તેની ચમક પણ ઓછી થઈ જાય છે.
કાર્શ્યમ્ આપ ક્ષણેનાસૌ બાલા વિરસતાં ગતા । યથા સ્રોતસ્વિની સ્રોતઃક્ષયે ક્ષામવિધૂસરા
એક પળમાં જ તે દુર્બળ થઈ ગઈ, બાળાની કાંતિ પણ ઓછી થઈ ગઈ; જેમ વહેણવાળી નદી સુકાઈ જાય ત્યારે તે ધૂળથી ઢંકાઈ જાય છે તેમ.
ક્ષિપ્રમ્ આક્રન્દિની ક્ષિપ્રં મૌનાસક્તા વિયોગિની । બભૂવ ચક્રવાકીવ માનિની મરણોન્મુખી
તે તરત જ રડવા લાગી, પછી તરત જ ચૂપચાપ એકલી પડી ગઈ, વિયોગમાં અને અભિમાની બની, જાણે મૃત્યુની નજીક આવેલી ચક્રવાકીની જેમ.
અથ તામ્ અતિમાત્રવિહ્વલાં સકૃદ્ આકાશભવા સરસ્વતી । શફરીં હ્રદશોષવિહ્વલાં પ્રથમા વૃષ્ટિર્ ઇવાન્વકમ્પત
પછી જ્યારે તે અત્યંત દુઃખથી વ્યાકુળ હતી, ત્યારે આકાશમાંથી જન્મેલી સરસ્વતીને તેના પર દયા આવી, જેમ પ્રથમ વરસાદ સુકાઈ રહેલા તળાવમાં તડપતી માછલી પર દયા કરે છે.
શવીભૂતમ્ ઇમં વત્સે ભર્તારં પુષ્પકમ્બલૈઃ । આચ્છાદ્ય સ્થાપયેહ ત્વં પુનર્ એનમ્ અવાપ્સ્યસિ
બાળિકા, હવે મૃતદેહ બનેલા આ પતિને ફૂલોથી સજેલા ઓઢણથી ઢાંકી અહીં રાખી દે, તું તેને ફરીથી મળશે.
પુષ્પાણિ મ્લાનિમ્ એષ્યન્તિ નો ન ચૈષ વિનઙ્ક્ષ્યતિ । ભૂયશ્ ચ તવ ભર્તાયમ્ અચિરેણ ભવિષ્યતિ
ફૂલો તો કૂવાઈ જશે, પણ તારો પતિ નાશ પામશે નહીં; થોડા સમયમાં તારો પતિ ફરીથી તારો થશે.
એતદીયશ્ ચ જીવો ઽસાવ્ આકાશવિશદસ્ તવ । ન નિર્ગમિષ્યતિ ક્ષિપ્રમ્ અપ્ય્ અન્તઃપુરમણ્ડપાત્
આ આત્મા, જે આકાશ જેટલો નિર્મળ છે, તારા આ આંતરિક મંડપમાંથી તરત બહાર નહીં જાય.
ષટ્પદશ્રેણિનયના સમાકર્ણ્યેતિ બન્ધુભિઃ । સા સમાશ્વાસિતાગત્ય પયોભિર્ ઇવ પદ્મિની
જ્યારે તેના પગલાંઓનો અવાજ, જેમ મધમાખીઓની પંક્તિ હોય તેમ, તેના સગાઓએ સાંભળ્યો, ત્યારે તેઓએ તેને એવી રીતે શાંત કરી હતી જેમ જળથી કમળ ફરી તાજું થાય છે.
પતિં સંસ્થાપ્ય તત્રૈવ પુષ્પપૂરપ્રગોપિતમ્ । કિઞ્ચિદ્ આશ્વાસિતાતિષ્ઠત્ કૃપણેવ નિધાનિની
પતિને ત્યાં જ ફૂલોથી ઢાંકી રાખીને, એ થોડીવાર માટે, થોડું શાંત થઈ, એવી રીતે ઊભી રહી જેમ ગરીબ સ્ત્રી પોતાનું ખજાનો મૂકી દે.
તસ્મિન્ન્ એવ દિને સૈકા તસ્મિઞ્ શુદ્ધાન્તમણ્ડપે । અર્ધરાત્રં પરિજને સર્વસ્મિન્ નિદ્રયા હૃતે
એ જ દિવસે, એ શુદ્ધ મંડપમાં, મધરાત્રીએ જ્યારે બધા સેવકો ઊંઘી ગયા હતા,
જ્ઞપ્તિં ભગવતીં દેવીં શુદ્ધજ્ઞાનમહાધિયા । દુઃખાદ્ આહ્વાયયામ્ આસ સોવચ સમુપેત્ય તામ્
દુઃખમાં પડીને તેણે પવિત્ર જ્ઞાનની દેવી, ભગવતી જ્ઞપ્તિને બોલાવી. જ્યારે દેવી સામે આવી, ત્યારે તેણે પોતાની વેદના કહી.
કિં સ્મૃતાસ્મિ ત્વયા વત્સે ધત્સે કિમ્ ઇતિ શોકિતામ્ । સંસારે ભ્રાન્તયો ભાન્તિ મૃગતૃષ્ણામ્બુવન્ મુધા
બાળિકા, શું તું મને યાદ કરી છે? તું શા માટે દુઃખી છે? આ સંસારમાં ભ્રમ તો પાણીની મૃગતૃષ્ણા જેવો ખોટો દેખાય છે.
ક્વ મમામ્બ સ્થિતો ભર્તા કિં કરોત્ય્ અથ કીદૃશઃ । સમીપં નય માં તસ્ય નૈકા શક્નોમિ જીવિતુમ્
માતા, મારા પતિ ક્યાં છે? તે શું કરે છે અને કેવો છે? મને તેના પાસે લઈ જા, હું એકલી રહી શકતી નથી.
ચિત્તાકાશં ચિદાકાશમ્ આકાશં ચ તૃતીયકમ્ । તેભ્યશ્ શૂન્યતમં વિદ્ધિ ચિદાકાશં વરાનને
મનનું આકાશ, ચેતનાનું આકાશ અને આ તૃતીય આકાશ — એ ત્રણ છે. એમાં ચેતનાનું આકાશ સૌથી સૂક્ષ્મ છે, સુંદરે.
શૂન્યમ્ એવેદમ્ અખિલં જગત્ તત્ર વ્યવસ્થિતમ્ । અહં ત્વમ્ ઇતિ દૃશ્યાત્મ નાનાનાનૈવ નિર્વપુઃ
આ આખું જગત ખરેખર ખાલી છે, અને એમાં 'હું' અને 'તું' એમ જુદાઈના ભેદ માત્ર દેખાવ છે, જે જાણનારી આત્માની કલ્પના છે, વાસ્તવમાં એમાં કોઈ સારો નથી.
અભિત્તિમયમ્ એવેદં કલ્પનારૂપિતં જગત્ । જ્ઞપ્તિભામાત્રકં દેશતુલાપૂરણવર્જિતમ્
આ જગત તો કલ્પનાથી ઊભેલું છે, દેખાવ જ છે, અને એ માત્ર જ્ઞાનની ઝાંખી છે, જેમાં કોઈ જગ્યા કે વાસ્તવિક વસ્તુ નથી.
તચ્ ચિદાકાશકોશાત્મા ચિદાકાશૈક્યભાવનાત્ । અવિદ્યમાનમ્ અપ્ય્ આશુ દૃશ્યતે ઽથાનુભૂયતે
જેનું સ્વરૂપ ચેતનાના આકાશ જેવું છે, એ ચેતનાના એકપણપણાના વિચારથી, અસ્તિત્વ ન હોવા છતાં, તરત જ દેખાય છે અને અનુભવાય છે.
દેશાદ્ દેશાન્તરપ્રાપ્તૌ સંવિદો મધ્યમ્ એવ યત્ । નિમેષેણ ચિદાકાશં તદ્ વિદ્ધિ વરવર્ણિનિ
જ્યારે એક સ્થાનેથી બીજાં સ્થાને જતાં ક્ષણમાત્રમાં જ્ઞાન વચ્ચે જ રહે છે, ત્યારે, ઓ સુંદરે, એ ચેતનાનું આકાશ છે એમ જાણ.
તસ્મિન્ નિરસ્તનિશ્શેષસઙ્કલ્પસ્થિતિમ્ એષિ ચેત્ । સર્વાત્મકપદં તત્ તદ્ દૃષ્ટ્વા પ્રાપ્નોષ્ય્ અસંશયમ્
જ્યારે તું બધાં સંકલ્પો અને ઈચ્છાઓને પૂરેપૂરી રીતે છોડી દેશે, ત્યારે નિશ્ચિતપણે તને સર્વના સ્વરૂપ એવા પરમ અવસ્થાનું સાક્ષાત્કાર થશે.
અત્યન્તાભાવસંવિત્ત્યા જગતસ્ ત્વ્ એતદ્ આપ્યતે । નાન્યથા મદ્વરેણાશુ ત્વં તુ પ્રાપ્સ્યસિ સુન્દરિ
આ અવસ્થા તો સંપૂર્ણ શૂન્યતાની જાગૃતિથી જ પ્રાપ્ત થાય છે; બીજું કોઈ માર્ગ નથી. મારી કૃપાથી તું ઝડપથી આ અવસ્થાએ પહોંચી જઈશ, સુન્દરી.