બ્રહ્મ સર્વપરાણ્વાત્મ યો યસ્માદ્ અર્થતો ઽણુકઃ । સ સ તત્ તદ્ ભવેદ્ વસ્તુ બ્રહ્મ બ્રહ્મૈવ તિષ્ઠતિ
બ્રહ્મ, જે સર્વનો આત્મા છે અને જ્યાંથી દરેક વસ્તુ અને અણુ ઉત્પન્ન થાય છે, તેમાંથી જે વસ્તુ જન્મે છે, તે બ્રહ્મ જ બની જાય છે; પણ બ્રહ્મ તો સદા બ્રહ્મ જ રહે છે.
દ્રવ્યમ્ એવ યથા દ્રવ્યં તિર્યગ્ ઊર્ધ્વમ્ અધસ્ તથા । સર્વમ્ એવ તથા બ્રહ્મ યેન તેન યથા તથા
જેમ પદાર્થ જ્યાં હોય ત્યાં પદાર્થ જ રહે છે, એ રીતે સર્વત્ર અને સર્વ રીતે બધું જ બ્રહ્મ છે.
હેમત્વમ્ એવ નાન્યત્વં હેમ્નો રૂપશતે યથા । શાન્તત્વમ્ એવ શાન્તસ્ય સર્ગાહન્ત્વગણે તથા
જેમ સો રૂપમાં પણ સોનુ એ સોનુ જ રહે છે, એમ જ શાંત મનુષ્યમાં, સર્જન અને અહંકારના અનેક પ્રકાર વચ્ચે પણ, માત્ર શાંતિ જ સ્થિર રહે છે.
પાર્શ્વસ્થસ્વપ્નમેઘોર્જા યથા તવ ન કાશ્ચન । સર્ગપ્રલયસંરમ્ભાસ્ તથા ખાત્માન એવ મે
જેમ તમારી બાજુમાં આવેલા સપનાના વાદળની શક્તિ તમારું કંઈ બગાડતી નથી, એમ જ સર્જન અને વિનાશનો બધો ઉથલપાથલ મારા આકાશ જેવા સ્વરૂપમાં જ છે.
પઙ્કતાકલ્પિતા વ્યોમ્નો યા પુત્રકપતાકિની । સા યથા શાન્તતામાત્રં ખમ્ એવેદં તથા જગત્
જેમ આકાશમાં કલ્પાયેલું કાદવનું પંખી પણ આખરે તો આકાશ જ છે, એમ જ આ જગત પણ આખરે તો શુદ્ધ શાંતિરૂપ છે, આકાશ જેવું.
સઙ્કલ્પભ્રમ એવાન્તḫ પુષ્ટીભૂય જગત્ સ્થિતમ્ । જલાવનિતલક્લિન્નબીજં કલ્પ ઇવ દ્રુમઃ
આ જગત તો માત્ર અંદરની કલ્પના અને ભ્રમથી જ ટક્યું છે, જેમ પાણી અને જમીનમાં ભીંજાયેલું બીજ વૃક્ષ બની ઊગે છે તેમ.
અનહન્તાત્મનો જ્ઞસ્ય સત એવ ત્વ્ ઇવાસતઃ । જરત્તૃણલવાયન્તે નનુ રામાણિમાદયઃ
હે રામ, જે જ્ઞાનીએ પોતાને અહંકારથી મુક્ત કરી દીધો છે, તેના માટે મનની શક્તિઓ — જેમ કે અણુપણું અને બીજી બધી — સૂકા ઘાસના તણાં જેટલી પણ મૂલ્યવાન નથી.
ત્રૈલોક્યે તન્ ન પશ્યામિ સદેવાસુરમાનુષે । એકરોમાંશવિશ્વસ્ય યલ્ લોભાય મહાત્મનઃ
ત્રણે લોકમાં — દેવો, અસુરો અને મનુષ્યોમાં — મને એવું કંઈ પણ દેખાતું નથી, જે મહાન આત્માવાળાને એક વાળ જેટલું પણ લોભાવતું હોય.
યથાતથાસ્થિતસ્યાપિ યત્ર તત્ર ગતસ્ય ચ । દ્વૈતસઙ્કલ્પસન્દેહા ન સન્ત્ય્ અધિગતાત્મનઃ
જેને પોતાનું સાચું સ્વરૂપ જાણી લીધું છે, તે વ્યક્તિ જ્યાં હોય ત્યાં રહેતી હોય કે જ્યાં પણ જાય, તેને દ્વૈતભાવ કે સંશય ક્યારેય રહેતા નથી.
વિશ્વમ્ એવ નભો યસ્ય શૂન્યં સર્વં મહાત્મનઃ । કુતẖ કસ્ય કથં તસ્ય ભવત્વ્ ઇચ્છા નિરાત્મનઃ
મહાન આત્માવાળાને આખું જગત તો ખાલી આકાશ જેવું જ લાગે છે; બધું શૂન્ય છે. તો એવો નિર્વિકાર માણસ શું ઈચ્છે, કઈ રીતે ઈચ્છે અને કોણ માટે ઈચ્છે?
શાન્તાશેષવિશેષસ્ય નિરેષણવિશેષિણઃ । સત્તામ્ અસત્તાસદૃશીં ક આકલયિતું ક્ષમઃ
જે મનુષ્ય સર્વ ભેદોથી શાંત છે, અને જેના મનમાં શોધવાની કોઈ લાગણી રહી નથી, તેમાં જે અસ્તિત્વ છે, જે અસ્તિત્વ પણ અસ્તિત્વ ન હોય એવું લાગે છે, એ અસ્તિત્વને કોણ ઓળખી શકે?
મારૈર્ ન કિઞ્ચિન્ મ્રિયતે જીવૈẖ કિઞ્ચિન્ ન જીવતિ । શુદ્ધસંવિન્મયસ્યાસ્ય સમલોકસ્ય ખસ્ય ચ
મરણના કર્તાઓથી કશું પણ મરે નહીં અને જીવવાના કર્તાઓથી કશું પણ જીવે નહીં; કારણ કે આ જગત અને આકાશ શુદ્ધ ચેતનાથી જ બનેલા છે.
મિથ્યા લોકસ્ય કચતો ભ્રાન્તી મરણજન્મની । અસત્ય્ અપિ ભ્રાન્તિભાજિ મૃગતૃષ્ણાનદીતટે
આ જગત ખોટું છે, માયાના ખોળા જેવું છે, જન્મ અને મરણની ભ્રાંતિથી ભરેલું છે; અસત્ય હોવા છતાં, ભ્રાંતિમાં ફસાયેલું છે, જેમ કે નદીના કિનારે મૃગતૃષ્ના દેખાય છે.
સમ્યક્પરીક્ષિતં યાવન્ ન ભ્રાન્તિર્ ન પરીક્ષકઃ । ન નામ જન્મમરણે કેવલં શાન્તમ્ અવ્યયમ્
જ્યાં સુધી સાચી રીતે તપાસ થાય છે, ત્યાં સુધી ભ્રાંતિ પણ નથી અને તપાસનાર પણ નથી; ત્યાં જન્મ કે મરણ નામની કોઈ વસ્તુ નથી, માત્ર શાંત અને અવિનાશી જ છે.
દૃશ્યાદ્ યો વિરતિં યાત આત્મારામશ્ શમં ગતઃ । સ સન્ન્ એવાસદાભાસḫ પરિતીર્ણભવાર્ણવઃ
જે વ્યક્તિ દૃશ્ય વસ્તુઓથી મન ખેંચી લે છે, પોતામાં જ આનંદ પામે છે અને સંપૂર્ણ શાંતિ પ્રાપ્ત કરી છે, એ જીવતો હોવા છતાં પણ અસ્તિત્વહીન જેવો લાગે છે, કારણ કે એ જન્મમરણના મહાસાગરમાંથી પાર ઉતરી ગયો છે.
દીપનિર્વાણનિર્વાણમ્ અસ્તઙ્ગતમનોમતિમ્ । આત્મન્ય્ એવ શમં યાતં સન્તમ્ એવામલં વિદુઃ
દીવો બુઝાઈ જાય એ રીતે, મનની ચંચળતા ઓગળી જાય ત્યારે, જે શાંતિ માત્ર આત્મામાં જ પ્રાપ્ત થાય છે, તેને જાણનારા લોકો સાચી નિર્મળ શાંતિ કહે છે.
આબુદ્ધ્યાદિ જગદ્ દૃશ્યં યસ્મૈ ન સ્વદતે સ્વતઃ । આકાશસ્યેવ શાન્તસ્ય તમ્ આહુર્ મુક્તમ્ ઉત્તમાઃ
જેને બુદ્ધિથી શરૂ કરીને આખું જગત પોતે જ આકર્ષતું નથી, જેમ શાંત આકાશ કંઈ નથી ખેંચતું, એવા વ્યક્તિને શ્રેષ્ઠ મુક્તજનોએ સાચો મુક્ત માન્યો છે.
અહમ્ અસ્ત્ય્ અવિચારેણ વિચારેણાહમ્ અસ્તિ નો । અભાવાદ્ અહમર્થસ્ય ક્વ જગત્ ક્વ ચ સંસૃતિઃ
જ્યારે વિચાર નથી, ત્યારે 'હું છું' એવો ભાવ રહે છે; વિચારથી એ ભાવ નાશ પામે છે. જ્યારે 'હું' નો અર્થ જ નથી, ત્યારે જગત ક્યાં રહ્યું અને જન્મમરણનો ચક્ર ક્યાં રહ્યું?
સંવિત્સંવેદનાદ્ એવ બુદ્ધ્યાદ્યાકારવત્ સ્થિતમ્ । રૂપાલોકમનોરૂપં જગદ્ વેત્તિ વિદમ્બરમ્
જ્ઞાન અને જાગૃતિથી જ, જે બુદ્ધિ વગેરે રૂપે સ્થિર છે, એ જગત જે રૂપ, પ્રકાશ અને મનના સ્વરૂપે દેખાય છે, તે બધું એક રમણિય પ્રદર્શન તરીકે ઓળખાય છે.
સર્વાર્થશાન્તમનસસ્ સતસ્ સર્વાત્મનસ્ તવ । સર્વથા સર્વદા સાર્વં સર્વમ્ આચરણં શિવમ્
તમે, જેમનું મન સંપૂર્ણ શાંત છે અને જેમનું સ્વરૂપ સર્વત્ર વ્યાપેલું છે, એવા માટે દરેક સમયે, દરેક રીતે અને દરેક જગ્યાએ કરેલા બધા કર્મો શુભ જ છે.
યત્ કરોષિ યદ્ અશ્નાસિ યજ્ જુહોષિ દદાસિ યત્ । યચ્ ચ પશ્યસિ હંસ્ય્ એષિ તત્ સર્વં શિવમ્ અવ્યયમ્
તમે જે કરો છો, જે ખાઓ છો, જે અર્પણ કરો છો, આપો છો, જુઓ છો, છોડો છો કે શોધો છો—આ બધું જ શુભ અને અવિનાશી છે.
યદ્ અહમ્ યત્ ત્વમ્ આશા યદ્ યત્ ક્રિયાકાલખાદયઃ । યલ્ લોકાલોકગિરયસ્ તચ્ ચિદ્વ્યોમ શિવં તતમ્
જે 'હું' છું, જે 'તમે' છો, જે આશા છે, જે કર્મો, સમય અને તેના વિભાગો છે, જે લોક, અલોક અને પર્વતો છે—આ બધું જ ચેતનાના પવિત્ર આકાશથી વ્યાપેલું છે.
યદ્ રૂપલોકમનનં યત્ કાલત્રિતયં જગત્ । યજ્ જરામરણાર્ત્યાદિ તન્ મહાચિન્નભશ્ શિવમ્
જે કંઈ રૂપ છે, જે કંઈ લોક છે, જે કંઈ વિચાર છે, જે ત્રણેય કાળ છે, જે જગત છે, જે વૃદ્ધાવસ્થા, મૃત્યુ, દુઃખ વગેરે છે—આ બધું મહાન, શુભ ચૈતન્યના આકાશ જેવું છે.
નિર્વિવિત્સો નિરાભાસો નિરિચ્છો નિર્મના મુનિઃ । ભૂત્વા નિરાત્મા નિર્વાણસ્ તિષ્ઠ સન્તિષ્ઠસે યથા
તમે ઈચ્છા, દેખાવ, લાલસા અને મનથી મુક્ત બની જાઓ; આત્માભાવ વિના, નિર્વાણમાં સ્થિર રહીને, જેમ છો તેમ જ રહો.
ગતેચ્છામનનં શાન્તમ્ અનન્તસ્સ્થમ્ અભાવનમ્ । વ્યવહારો ઽસ્તુ તે મા વા સ્પન્દાસ્પન્દૈર્ યથાનિલઃ
જ્યારે ઈચ્છા અને વિચાર વિના, શાંત, અનંત અને કલ્પનાશૂન્ય અવસ્થા થાય, ત્યારે તમારો વ્યવહાર થાય કે ન થાય, ચળવળ સાથે કે વિના, પવનની જેમ રહેવા દો.
નિર્વાસના નિષ્કલના શાન્તા પુરુષતાસ્તુ તે । શાસ્ત્રેણ યન્ત્રવાહેન વાહ્યા દારુમયી યથા
તમારી સ્થિતિ વાસના વિના, ભેદ વિના અને શાંત રહે—શાસ્ત્ર અથવા યંત્રના સંકેતથી ચાલતી લાકડાની મૂર્તિ જેવી બને.
ભૂતાલોકો ઽસ્તુ માન્તસ્ તે સ ચાસ્નેહસ્ય બાહ્યગઃ । અનિર્દેશ્યપરાલોકશ્ ચિત્રદીપવદ્ આસ્યતામ્
પાંચ તત્વોથી બનેલો આ જગત તારા માટે બહાર જ રહે, અને જે નિર્લેપ છે, તેના માટે પણ એ બહારનું જ છે. જે વર્ણનથી પર છે, એવો બીજો લોક પણ, અજાયબીથી ભરેલા દીવા જેવો, જેમ છે તેમ રહેવા દે.
નિર્વાસનસ્ય વિરસસ્ય નિરેષણસ્ય શાસ્ત્રાદ્ ઋતે ક ઇવ વિત્ત્વવિનોદહેતુઃ । શાસ્ત્રાર્થસઞ્ચલનમ્ અપ્ય્ અલમ્ અસ્ય તસ્ય સંવેદનેષ્વ્ અનભિસન્ધિમ્ અતẖ ખરૂપમ્
જેમાં કોઈ ઈચ્છા નથી, રસ નથી, શોધ નથી, એવા મનુષ્ય માટે, શાસ્ત્ર સિવાય જ્ઞાન કે આનંદ મેળવવાનો શું અર્થ છે? એ માટે તો શાસ્ત્રનો અર્થ થોડો સમજાય એટલું પૂરતું છે, કારણ કે તેની જાગૃતિમાં કોઈ છુપાયેલો આશય નથી, એટલે એ બધું જ કઠણ જ છે.
સઞ્જાતકૃત્રિમક્ષીણસંસૃતિપ્રત્યયḫ પુમાન્ । અસઙ્કલ્પો ન સઙ્કલ્પં વેત્તિ તેનાસદ્ એવ સઃ
જે મનુષ્યની બનાવટી અને થાકી ગયેલી સંસારની કલ્પનાઓ સમાપ્ત થઈ ગઈ છે, અને જે મનથી નિર્વિકાર છે, એ મનુષ્ય કલ્પનાઓને જાણતો જ નથી; એટલે એ સાચે જ અસ્તિત્વમાં નથી.
શ્વાસાન્ મ્લાનિર્ ઇવાદર્શે કુતો ઽપ્ય્ અહમ્ ઇતિ સ્થિતા । વિદ્ ધિ સાકારણા દૃષ્ટા નશ્યત્ય્ આશુ ન લભ્યતે
જેમ શ્વાસની ક્ષીણતા દરપણમાં દેખાય છે, તેમ 'હું' એવી ભાવના ક્યાંકથી ઊભી થાય છે; પણ જાણ કે જ્યારે એની સાચી કારણ દેખાઈ આવે છે, ત્યારે એ તરત જ નાશ પામે છે અને ફરી મળતી નથી.