યથાભૂતાર્થસન્દર્શચ્છિન્નાહમ્ ઇતિ ભાવના । દૃષ્ટાપિ ન કરોત્ય્ અન્તર્ દગ્ધં બીજમ્ ઇવાઙ્કુરમ્
હું સાચી રીતે વસ્તુઓને જોઈ શકતો નથી એવી કલ્પના—even જો દેખાય, તો પણ એ અંદર કોઈ અસર કરતી નથી; જેમ બળેલા બીજમાંથી ક્યારેય અંકુર ઊગતો નથી.
કર્મ કુર્વન્ન્ અકુર્વન્ વા વીતરાગો નિરામયઃ । નિર્મના નિત્યનિર્વાણો મુનિર્ આત્મનિ તિષ્ઠતિ
કોઈ કર્મ કરે કે ના કરે, જે ઋષિ રાગરહિત છે, દુઃખથી મુક્ત છે, મનથી નિર્મળ છે અને હંમેશા મુક્તિમાં સ્થિર છે, એ પોતામાં જ સ્થિત રહે છે.
ચિત્તોપશાન્તૌ સંશાન્તાશ્ શાન્તયે ભોગબન્ધવઃ । ન ત્વ્ અભાવપરિક્ષીણાશ્ ચિત્તમ્ એષાં કિલાકરઃ
જ્યારે મન શાંત થાય છે, ત્યારે શાંતિમાં રહેનારા લોકો ભોગના બંધનમાંથી મુક્ત થઈ જાય છે; પણ માત્ર અભાવથી એમનું મન નાશ પામતું નથી.
અઘનẖ કેવલાલોકો બુદ્ધો જીવḫ પરાયતે । સ એવાન્યો ઽપ્ય્ અનન્યો ઽન્તરપરાહ્ણ ઇવાતપઃ
જાગૃત થયેલો વ્યક્તિ નિર્મળ પ્રકાશ છે, જેમાં કોઈ પદાર્થ નથી; જીવ અલગ દેખાય છે, પણ વાસ્તવમાં અલગ નથી, જેમ મધ્યાહ્ને અંદર અને બહાર એક જ પ્રકાશ હોય છે.
એકદેશસ્થિતાત્ પુંસો દૂરં યાતસ્ય ચેતસઃ । યદ્ રૂપમ્ અકલં મધ્યે તદ્ રૂપં પરમાત્મનઃ
જ્યારે કોઈનું મન પોતાની જગ્યાથી દૂર ચાલી જાય છે, ત્યારે જે નિર્મૂર્ત સ્વરૂપ વચ્ચે રહે છે, એ જ પરમાત્માનું સ્વરૂપ છે.
ચારુ ચિદ્ વ્યોમકર્પૂરં યચ્ ચમત્કુરુતે સ્વયમ્ । અનન્તમ્ અન્તર્ અવ્યક્તં જગદ્ ઇત્ય્ એવ વેત્તિ તત્
જે પોતે જ ચેતનાના આકાશમાં સુંદર કપૂર જેવું તેજ પ્રગટાવે છે, તે અનંત અને અવ્યક્તને જ જગત તરીકે ઓળખે છે.
ગતભવભ્રમભાસુરમ્ અક્ષયં શમમ્ ઉપેતમ્ ઉપેક્ષિતદીપવત્ । સ્થિતમ્ અપીહ જનં જગદીશ્વરા નનુ નમન્તિ રમન્તિ મુદા ચ ખે
જે મનુષ્યે જન્મમરણના ભ્રમનો અંત કરીને, અવિનાશી શાંતિ પ્રાપ્ત કરી છે અને ભેદભાવના દીપકને અવગણ્યો છે, એવો માણસ અહીં રહીને પણ જગતના દેવતાઓ દ્વારા માન પામે છે અને તેઓ આનંદથી તેની પ્રસંસા કરે છે.
નિરાશવાસનાપાસ્તસમસ્તભવવાસનઃ । ઉત્થાય ગચ્છ પ્રકૃતેર્ અસ્યા મઙ્કિર્ ઇવાઙ્કતઃ
બધી આશા અને સંસારની વૃત્તિઓ છોડી દે, અને મંકી જેવો પોતાનું ચિહ્ન છોડી ગયો હતો તેમ, તું પણ આ પ્રકૃતિમાંથી ઊઠી જા.
મઙ્કિનામાભવત્ પૂર્વં બ્રાહ્મણસ્ સંશિતવ્રતઃ । સ કથં શૃણુ નિર્વાણમ્ આપ્તવાન્ મદ્વિબોધતઃ
પહેલાં મંકી નામનો એક બ્રાહ્મણ હતો, જે વ્રતમાં અડગ હતો; તેણે મારાથી મળેલી જ્ઞાનથી કેવી રીતે મોક્ષ મેળવ્યો, તે સાંભળ.
અહં કદાચિદ્ આકાશકોશાદ્ અવનિમ્ આગતઃ । ભવત્પિતામહાર્થેન કેનાપ્ય્ ઉપનિમન્ત્રિતઃ
એક વખત હું આકાશના ગુફામાંથી ધરતી પર આવ્યો હતો, તારા પૂર્વજના હિત માટે કોઈએ મને આમંત્રણ આપ્યું હતું.
વિહરન્ ભૂતલં ગચ્છંસ્ ત્વત્પિતામહપત્તનમ્ । પ્રાપ્તો ઽસ્મિ કામ્ અપ્ય્ આદીર્ઘામ્ અરણ્યાનીં મહાતપામ્
જ્યારે હું ધરતી પર ફરતો હતો અને તારા પિતામહના શહેર તરફ જઈ રહ્યો હતો, ત્યારે મને એક વિશાળ અને પ્રાચીન જંગલ મળ્યું, જ્યાં ભારે તપસ્યા થતી હતી.
પાંસુપ્રતર્દગહનાં પ્રકચત્તપ્તસૈકતામ્ । અદૃષ્ટપારપર્યન્તાં ક્વચિદ્ ગ્રામકલાઞ્છિતામ્
એ જંગલમાં ધૂળના વાદળો છવાયેલા હતા, રેતી તપેલી અને તેજસ્વી હતી, તેની સીમા ક્યાંય દેખાતી નહોતી, અને ક્યાંક ક્યાંક નાના ગામડાંના નિશાન દેખાતા હતા.
અક્ષુબ્ધખાનિલાલોકજલભૂશાન્તિશાલિનીમ્ । તતાં શૂન્યાં મહારમ્ભાં બ્રહ્મસત્તામ્ ઇવામલામ્
ત્યાં હવા, પ્રકાશ, પાણી અને જમીન બધું જ શાંત અને અડબળું હતું—એક વિશાળ ખાલીપો, ભવ્યતા અને શુદ્ધતાથી ભરપૂર, જાણે બ્રહ્મનું સ્વરૂપ હોય એમ.
અવિદ્યામ્ ઇવ સમ્મોહમૃગતૃષ્ણાગતભ્રમામ્ । જાડ્યદામ્ આતતાં શૂન્યાં દિગ્દાહમિહિકાકુલામ્
એ જગ્યા અજ્ઞાન જેવી હતી—મૂંઝવણથી ભરેલી, મૃગમરીચિકા જેવી ભ્રાંતિથી ઘેરાયેલી, જડતા છવાયેલી, ખાલી, ચારે બાજુ તાપથી દાઝેલી અને ધુમ્મસથી ઢંકાયેલી.
અથ તસ્યામ્ અરણ્યાન્યાં યાવત્ પ્રવિહરામ્ય્ અહમ્ । તાવત્ પશ્યામિ પુરતો વદન્તં પથિકં શ્રમાત્
પછી જ્યારે હું એ જંગલમાં ફરતો હતો, ત્યારે મેં આગળ એક થાકેલો મુસાફર ઉંચે બોલતો જોઈયો.
અહો નુ પરિખેદાય પ્રૌઢપ્રાયાતપો રવિઃ । પરિતાપાય પાપો ઽયં દુર્જનેનેવ સઙ્ગમઃ
હાય, ખરેખર, આ તીવ્ર તાપવાળો સુર્ય માત્ર થાક જ આપે છે; એની ગરમી દુઃખ આપે છે, જાણે ખરાબ લોકોની સંગત હોય એમ.
સઙ્ગલન્તીવ મર્માણિ સ્ફુરતીવાગ્નિર્ આતપે । સઙ્કુચત્પલ્લવાપીડાસ્ તામ્યન્તિ વનરાજયઃ
સૂર્યની ગરમી જાણે શરીરના અંતર સુધી ચીરી જાય છે, જાણે તાપમાં આગ જળે છે; જંગલના વૃક્ષો, જેમના પાંદડા સુકાઈ ગયા છે, તે બધાં કાંઈક દુઃખી થઈ ગયા છે.
તાવત્ તદ્ એતમ્ અગ્રસ્થં ગ્રામકં પ્રવિશામ્ય્ અહમ્ । શ્રમમ્ અત્રાપનીયાશુ વહામ્ય્ અધ્વાનમ્ આશુગઃ
એ પછી હું આગળ આવેલા નાના ગામમાં પ્રવેશ્યો, ત્યાં જરા આરામ મેળવ્યો અને પછી ઝડપથી મારી મુસાફરી આગળ વધારી.
ઇતિ સઞ્ચિન્ત્ય સો ઽગ્રસ્થં કિરાતગ્રામકં યદા । પ્રવેષ્ટુમ્ ઇચ્છતિ તદા મયા પ્રોક્ત ઇદં વચઃ
આવી રીતે વિચારીને, જ્યારે તે પકડાયેલા શિકારી ગામમાં પ્રવેશવા ઇચ્છતો હતો, ત્યારે મેં તેને આ શબ્દો કહ્યા.
અપરિજ્ઞાત નીરાગ માર્ગમિત્ર શુભાકૃતે । મરુમાર્ગમહારણ્યપાન્થ સ્વાગતમ્ અસ્તુ તે
અજાણ્યા, આસક્તિ વિના, માર્ગના મિત્ર, સારા કામ કરનાર, રણના પ્રવાસી, તને આવકાર છે.
ચિરં મનુષ્યદેશે ઽસ્મિન્ નિર્જનગ્રામધન્વનિ । નાગરાધ્વગ વિશ્રાન્તિં વિશ્રાન્તો ઽપિ ન લપ્સ્યસે
આ માનવ પ્રદેશમાં, આ સુનસાન ગામ અને રણમાં, શહેરના મુસાફર, તું આરામ કરતો હોવા છતાં પણ આરામ નહીં મેળવે.
શ્રમો વિશ્રમણેનૈવ વર્ધતે પામરાસ્પદે । તૃડ્ વૈ લવણપાનેન ભૂય એવાભિવર્ધતે
નીચ લોકોના સ્થળે આરામ કરવાથી થાક વધે છે; અને ખારું પાણી પીવાથી તરસ વધુ જ વધે છે.
એતે ગ્રામૈકશરણાḫ પલ્લવસ્પન્દભીરવઃ । અયથાયથસઞ્ચારા હરિણા ઇવ જન્તવઃ
આ જીવાતો એક ગામમાં જ આશરો શોધે છે, પાંદડાં હલનારી ધ્વનિથી ડરે છે અને હરણની જેમ ક્યારેક સાચા તો ક્યારેક ખોટા રસ્તે ભટકે છે.
ન સ્ફુરન્તિ વિચારેષુ ન જ્વલન્ત્ય્ અનુભૂતિષુ । ન ત્રસન્તિ દુરાચારાદ્ અશ્મયન્ત્રમયા ઇવ
એ લોકો વિચારોમાં હલચલ કરતા નથી, અનુભવમાં તેજસ્વી بنتા નથી, કે દુર્વ્યવહારથી ડરતા નથી — જાણે પથ્થર અને યંત્રથી બનેલા હોય તેમ.
કામાર્થરાગવિદ્વેષપરિનિષ્ઠિતપૌરુષાઃ । કર્મણ્ય્ આપાતમધુરે રમન્તે દગ્ધબુદ્ધયઃ
કામ, ધન, મોહ અને દ્વેષમાં જેઓ મજબૂતપણે સ્થિર છે, જેમની બુદ્ધિ દગ્ધ થઈ ગઈ છે, એ લોકો માત્ર શરૂઆતમાં મીઠા લાગતા કર્મોમાં જ આનંદ મેળવે છે.
આભિજાત્યોન્નતોદારા શીતલા રસશાલિની । નેહ વિશ્વસિતિ પ્રજ્ઞા મેઘમાલા મરાવ્ ઇવ
અહીં ઉન્નત જાતિ, મહાનતા, ઠંડક અને સ્વાદ તો છે, પણ જ્ઞાન અહીં વિશ્વાસ કરતું નથી — જેમ રણમાં મેઘમાળા પર વિશ્વાસ ન થાય તેમ.
વરમ્ અન્ધગુહાહિત્વં શિલાન્તẖ કીટતા વરમ્ । વરં મરૌ પઙ્ગુમૃગો ન ગ્રામ્યજનસઙ્ગમઃ
અંધારી ગુફામાં રહેવું વધારે સારું છે, પથ્થરમાં જીવાત બની રહેવું વધારે સારું છે, રણમાં લંગડું હરણ બની રહેવું પણ વધારે સારું છે; પણ ગામડાંના લોકો સાથે મળવું એ બધાથી ખરાબ છે.
નિમેષાસ્વાદમધુરાẖ ક્ષણાન્તરવિરાગિણઃ । મારણૈકાન્તનિરતા ગ્રામ્યા વિષકણા ઇવ
ગામડાંના લોકો થોડા સમય માટે જ મીઠા લાગે છે, તરત જ ઉદાસીન થઈ જાય છે; તેઓ હંમેશાં વિનાશમાં જ લાગેલા હોય છે, જેમ કે ઝેર ભરેલા તીરો હોય એમ.
વાન્તિ ભસ્મકણાકીર્ણા જીર્ણાસ્ સંશીર્ણસદ્મસુ । તૃણપર્ણવનવ્યગ્રા ગ્રામ્યાવકરવાયવઃ
ગામના પવન ઘાસ, પાંદડા અને જંગલના કચરામાં વ્યસ્ત રહે છે, અને એ પવન જૂના, તૂટી પડેલા ઘરોમાં રાખથી ભરેલા કણો ઉડાડે છે.
એવમ્ ઉક્તેન તેનાહમ્ ઇદમ્ ઉક્તસ્ તદાનઘ । મદ્વાક્યેન સમાશ્વસ્ય સ્નાતેનેવામૃતામ્ભસા
જ્યારે તેણે આમ કહ્યું, ત્યારે હે નિર્દોષ, મેં તેને જવાબ આપ્યો; મારા શબ્દોથી તેને એવી શાંતિ મળી કે જાણે અમૃતના જળથી સ્નાન કર્યું હોય.