ઇતિ તે કથિતં સર્વં શિખિધ્વજ મહીપતે । યથેદમ્ ઉત્થિતં સર્વં યથા ચ પ્રવિલીયતે
હે શિખિધ્વજ રાજા, મેં તને બધું કહી દીધું છે—કે આ બધું કેવી રીતે ઊભું થાય છે અને કેવી રીતે લય પામે છે.
એતચ્ છ્રુત્વા ચ બુદ્ધ્વા ચ મત્વા ચ મુનિનાયક । યથેચ્છસિ તથા તિષ્ઠ દૃષ્ટસ્પષ્ટપદઃ પદે
હે મુનિશ્રેષ્ઠ, આ બધું સાંભળી, સમજીને અને વિચારીને, હવે તું જે રીતે ઇચ્છે તે રીતે સ્થિર રહી, કારણ કે તને સ્પષ્ટપણે તે અવસ્થા દેખાઈ ગઈ છે.
સ્વર્ગં ગચ્છામ્ય્ અહં તત્ર કાલે ઽસ્મિન્ નારદો મુનિઃ । બ્રહ્મલોકાત્ સમાયાતો ભવત્ય્ અમરસંસદમ્
હું સ્વર્ગે જઈ રહ્યો છું; આ સમયે નારદ મુનિ બ્રહ્મલોકમાંથી આવીને અમર દેવતાઓની સભામાં હાજર રહેશે.
ન માં પશ્યતિ ચેત્ તત્ર તત્ કોપમ્ ઉપગચ્છતિ । નોદ્વેજનીયા ભવ્યેન ગુરવો હિ કદાચન
જો ત્યાં મને ન જોઈ શકે, તો તે ગુસ્સે થઈ જાય છે; પણ સારા ગુરુઓને આવા પ્રસંગે ક્યારેય ચિંતા કરવી જોઈએ નહીં.
ત્યક્તસઙ્કલ્પલેખેન ન કિઞ્ચિદ્ અભિવાઞ્છતા । ત્વયાત્મન્ય્ એવ વસ્તવ્યં દૃષ્ટિર્ એષૈવ પાવની
બધા ઇરાદા છોડી, કંઈપણ ઈચ્છ્યા વિના, તું તારી અંદર જ સ્થિર રહે; આવી દૃષ્ટિ જ પવિત્ર બનાવે છે.
ઇતિ યાવત્ પ્રતિવચઃ પુષ્પહસ્તશ્ શિખિધ્વજઃ । પ્રણામાય દદાત્ય્ એષ તાવદ્ અન્તર્ધિમ્ આયયૌ
જ્યારે સુધી શિખિધ્વજ રાજા ફૂલ હાથમાં લઈને જવાબ આપતો અને વંદન કરવા તૈયાર થતો હતો, એ જ સમયે તે નજરે અદૃશ્ય થઈ ગયો.
પ્રતિભાસગતં વસ્તુ યથૈવાગ્રે ન દૃશ્યતે । ન દૃષ્ટવાંસ્ તથા કુમ્ભમ્ અગ્રે રાજા શિખિધ્વજઃ
જેમ સ્વપ્નમાં દેખાતી વસ્તુ પછી દેખાતી નથી, એ જ રીતે રાજા શિખિધ્વજને પણ આગળ કુંભ જોવા મળ્યો નહોતો.
ગતે કુમ્ભે મહીપાલઃ પરં વિસ્મયમ્ આયયૌ । તદ્ એવ ચિન્તયંશ્ ચિત્રં ચિત્રાર્પિત ઇવાભવત્
કુંભ ચાલ્યો ગયો ત્યારે રાજા ખૂબ જ આશ્ચર્યચકિત થયો; એ અદ્ભુત વાત વિચારીને, જાણે રંગબેરંગી ચિત્રમાં લીન થઈ ગયો હતો.
ઇતિ સઞ્ચિન્તયામ્ આસ ચિત્રં વિલસિતં વિધેઃ । યત્ કુમ્ભવ્યપદેશેન બોધિતો ઽસ્મિ ચિરાદ્ અયમ્
તે વિચારવા લાગ્યા: 'વિધિના રમણિય ખેલ કેટલા અજોડ છે! કુંભ નામે ઓળખાતા એ વ્યક્તિએ મને કેટલાં વર્ષો પછી જ્ઞાન આપ્યું.'
ક્વ નારદસુતઃ કુમ્ભઃ ક્વાહં નામ શિખિધ્વજઃ । કેવલં કાલયુક્ત્યૈવમ્ અહં સમ્પ્રતિબોધિતઃ
'ક્યાં નારદપુત્ર કુંભ અને ક્યાં હું શિખિધ્વજ? માત્ર સમયની ગોઠવણીથી જ મને આ રીતે જાગૃતિ મળી છે.'
અહો નુ સમ્યક્ કથિતં દેવપુત્રેણ યુક્તિમત્ । અહો નુ સમ્પ્રબુદ્ધો ઽસ્મિ મોહનિદ્રાકુલશ્ ચિરાત્
અરે, દેવપુત્રે સાચું અને સમજદારીપૂર્વક કહ્યું છે. અરે, હવે તો હું લાંબા સમયથી રહેલી મોહની ઊંઘમાંથી જાગી ગયો છું.
ક્વાહમ્ આસં વિનિર્મગ્નઃ ક્રિયાજાલકુકર્દમે । ઇદં કાર્યમ્ ઇદં નેતિ મિથ્યાવિભ્રમમ્ આચરન્
હું ક્યાં હતો, કર્મોના જાળમાં ફસાઈને કાદવમાં ડૂબેલો? આ કરવું જોઈએ, આ નહીં કરવું જોઈએ એમ ખોટા ભ્રમમાં ફસાઈને જીવન જીવતો હતો.
અહો નુ શીતલા શુદ્ધા શાન્તેયં પદવી નિજા । રસાયનદ્રવાકારા સત્ત્વં શીતયતીવ મે
અરે, મારી આ માર્ગ તો કેટલી ઠંડી, શુદ્ધ અને શાંત છે! જાણે અમૃતના રસ જેવી, મારી અંદર શાંતિની ઠંડક વહાવી રહી છે.
શામ્યામિ પરિનિર્વામિ સુખમ્ આસે ચ કેવલમ્ । ચિન્માત્રમ્ અપિ નેચ્છામિ સંસ્થિતો ઽસ્મિ યથાસ્થિતમ્
હવે હું શાંત થઈ ગયો છું, સર્વે રીતે લય પામી ગયો છું અને માત્ર આનંદમાં આરામથી બેઠો છું. હવે તો મને શુદ્ધ ચૈતન્યની પણ ઇચ્છા નથી, હું જેમ છું તેમ જ સ્થિર છું.
એવં સઞ્ચિન્તયન્ રાજા એવંનિર્વાસનાશયઃ । શૈલાદ્ ઇવ સમુત્કીર્ણો મૌનમ્ એવાથ તસ્થિવાન્
આ રીતે વિચારીને, રાજાનું મન બધાં સંસ્કારોમાંથી મુક્ત થઈ ગયું હતું. એ પર્વતમાંથી બહાર નીકળ્યા જેવો, શાંતિથી મૌન ઊભો રહ્યો.
તસ્મિન્ન્ એવ તતો મૌની નિસ્સઙ્કલ્પે નિરામયે । પ્રતિષ્ઠાં નિશ્ચલાં પ્રાપ્ય સ તસ્થૌ ગિરિશૃઙ્ગવત્
ત્યાં એ મૌન અને નિર્વિકાર રહી, કોઈ ચિંતાના વગર, અડગ સ્થિરતા પ્રાપ્ત કરી, પર્વતની ચોટી જેવો ઊભો રહ્યો.
સ તત્ર સંશાન્તભયો મહાત્મા ચિરેણ વિશ્રાન્તિમ્ ઇતસ્ સમાત્મા । ચિરેણ સમ્પ્રાપ્તનિજામલાત્મા યોગેન સુષ્વાપ તદા ચિદાત્મા
ત્યાં એ મહાન આત્માએ, બધાં ભયો શાંત કરી, લાંબા સમય સુધી આરામ કર્યો. પોતાને સાથે એકરૂપ થઈ, પોતાનો શુદ્ધ સ્વરૂપ પ્રાપ્ત કરી, યોગ દ્વારા એના ચેતનામાં શાંતિથી ઊંઘ આવી.
નિર્વિકલ્પસમાધાનાત્ કાષ્ઠકુડ્યોપમસ્ સ્થિતઃ । એવં શિખિધ્વજો રામ ચૂડાલામ્ અધુના શૃણુ
નિર્વિકલ્પ સમાધિથી, એ લાકડાની ગાંઠ કે દીવાલ જેવો ઊભો રહ્યો. હે રામ, હવે તું શીખિધ્વજ અને ચૂડાલાની વાર્તા સાંભળ.
શિખિધ્વજં તં ભર્તારં કુમ્ભવેષેન તેન સા । પ્રબોધ્યાન્તર્ધિમ્ આગત્ય તતાર તરસા નભઃ
સાંભાળથી, તે સ્ત્રીએ પોતાના પતિ શિખિધ્વજને, જે કુંભના રૂપમાં હતા, જાગૃત કર્યા અને પછી ઊંડા ધ્યાનમાં જઈને ઝડપથી આકાશમાં વિહરવા લાગી.
દેવપુત્રાકૃતિં વ્યોમ્નિ જહૌ માયાવિનિર્મિતામ્ । વિદગ્ધમુગ્ધમ્ આકારં સ્ત્રૈણં જગ્રાહ સુન્દરમ્
આકાશમાં, તેણે દેવકુમારનું માયિક રૂપ છોડી દીધું અને એક સુંદર, બુદ્ધિશાળી અને નિર્દોષ સ્ત્રીનું રૂપ ધારણ કર્યું.
નભસા સ્વપુરં પ્રાપ્ય વિવેશાન્તઃપુરં ક્ષણાત્ । દૃશ્યા બભૂવ લોકસ્ય નૃપકર્મ ચકાર સા
આકાશમાર્ગે પોતાના શહેરમાં પહોંચી, તે ક્ષણમાં મહેલના અંદર ગઈ, સૌને દેખાઈ અને રાજકાજના કામો સંભાળ્યા.
વાસરત્રિતયેનાપિ પુનર્ અમ્બરમ્ એત્ય સા । બભૂવ કુમ્ભો યોગેન શિખિધ્વજવનં યયૌ
ત્રણ દિવસ પછી, તે ફરી આકાશમાં ગઈ, યોગબળે કુંભ બની અને શિખિધ્વજના વનમાં પહોંચી.
તથા તત્રૈવ તં ભૂપમ્ અપશ્યદ્ વનભૂમિગા । નિર્વિકલ્પસમાધિસ્થં સમુત્કીર્ણમ્ ઇવ દ્રુમાત્
ત્યાં તેણે તે રાજાને જંગલની જમીન પર બેઠેલા જોયા, જે નિર્વિકલ્પ સમાધિમાં લીન હતો, જાણે વૃક્ષ પરથી પડી ગયો હોય.
અહો નુ ખલુ ભો દિષ્ટ્યા વિશ્રાન્તો ઽયમ્ ઇહાત્મનિ । સ્થિતસ્ સ્વસ્થસ્ સમશ્ શાન્ત ઇત્ય્ ઉવાચ પુરઃ પ્રભોઃ
અરે, ખરેખર સારા ભાગ્યે, આ અહીં પોતામાં આરામ પામ્યો છે, સ્થિર છે, સ્વસ્થ છે, સમ છે અને શાંત છે, એમ તેણે ભગવાનની સામે કહ્યું.
તદ્ એનં તાવદ્ એતસ્માદ્ બોધયામિ પરાત્ પદાત્ । ઇદાનીમ્ એવ કિં દેહત્યાગમ્ એષ કરોતિ વૈ
હવે હું તેને આ ઉત્તમ અવસ્થામાંથી જગાડું, શું તે આ જ ઘડીમાં શરીર છોડવાનો ઈરાદો કરે છે?
કઞ્ચિત્ કાલં સ્ફુરિત્વેહ રાજ્યેન વિપિનેન વા । સમમ્ એવ ગમિષ્યાવસ્ ત્યક્તદેહાવ્ ઇમૌ શમમ્
અહીં થોડો સમય રાજયમાં કે જંગલમાં રહીને, પછી અમે બંને સાથે શરીર છોડીને શાંતિમાં જઈશું.
તદ્ યાવદ્ એષો વિચલં પરિણામં ન ગચ્છતિ । અનેનાભ્યાસયોગેન તાવદ્ આબોધયામ્ય્ અહમ્
જ્યાં સુધી આ મનુષ્ય ડગતું નથી કે તેમાં કોઈ ફેરફાર થતો નથી, ત્યાં સુધી હું આ અભ્યાસની રીતથી તેને જાગૃત કરતી રહીશ.
ઇતિ સઞ્ચિન્ત્ય ચૂડાલા સિંહનાદં ચકાર સા । ભૂયો ભૂયઃ પ્રભોર્ અગ્રે વનેચરભયપ્રદમ્
આ રીતે વિચાર કરીને ચૂડાલાએ પ્રભુની સામે વારંવાર સિંહની જેમ ગર્જના કરી, જેના કારણે જંગલમાં રહેતા જીવોમાં ભય ફેલાયો.
ન ચચાલ શિલેવાદ્રૌ યદા નાદેન તેન સઃ । ભૂયો ભૂયઃ કૃતેનાપિ તદા સા તં વ્યચાલયત્
એ અવાજથી તે પર્વત પરની શિલા જેવો અડગ રહ્યો; ચૂડાલાએ વારંવાર ગર્જના કરી છતાં પણ તે હલ્યો નહીં.
ચાલિતઃ પાતિતો ઽપ્ય્ એષ યદા ન બુબુધે નૃપઃ । તદા સઞ્ચિન્તયામ્ આસ ચૂડાલા કુમ્ભરૂપિણી
જ્યારે તેને હલાવાયો અને નીચે પાડી દેવાયો છતાં પણ એ રાજાએ કંઈ સમજ્યું નહીં, ત્યારે ચૂડાલા કુંભારણ રૂપે વિચારવા લાગી.