સર્વારમ્ભાંસ્ ત્યજન્ સ્વસ્થઃ કુર્વંશ્ ચાપિ બુધો જનઃ । પ્રાણાપાનગતીઃ પ્રાપ્ય સુસ્વસ્થસ્ સુખમ્ એધતે
બધા કામો છોડીને, મન શાંત રાખીને અને સમજદારીથી વર્તતા, માણસ શ્વાસ અને ઉચ્છ્વાસની ગતિ પામે છે; એથી તે સારી રીતે સ્થિર થાય છે અને આનંદમાં ફૂલે છે.
પ્રાણસ્યાભ્યુદયો બ્રહ્મન્ પદ્મયન્ત્રાદ્ ધૃદિ સ્થિતાત્ । દ્વાદશાઙ્ગુલપર્યન્તે પ્રાણો ઽસ્તં યાત્ય્ અયં બહિઃ
હે બ્રહ્મન, હૃદયમાં સ્થિત કમળના યંત્રમાંથી શ્વાસની ઉદયી થાય છે; શ્વાસ બાર આંગળની સીમા સુધી બહાર જાય છે.
અપાનસ્યોદયો બાહ્યાદ્ દ્વાદશાન્તાન્ મહામુને । અસ્તઙ્ગતિર્ અથામ્ભોજયન્ત્રે હૃદયસંસ્થિતે
હે મહામુનિ, ઉચ્છ્વાસની ઉદયી બહારથી બાર આંગળ સુધી આવે છે; પછી તે હૃદયમાં સ્થિત કમળના યંત્રમાં સ્થિર થાય છે.
પ્રાણો યત્રાસ્તમ્ આયાતિ દ્વાદશાન્તે નભઃપદે । પદાત્ તસ્માદ્ અપાનો ઽયમ્ ઉદેતિ સમનન્તરમ્
શ્વાસ જ્યાં બાર આંગળની સીમા પર આકાશમાં સ્થિર થાય છે, એ જ જગ્યાએ પછી ઉચ્છ્વાસ તરત જ ઉદયી થાય છે.
બાહ્યાકાશોન્મુખઃ પ્રાણો વહત્ય્ અગ્નિશિખા યથા । હૃદાકાશોન્મુખો ઽપાનો નિમ્ને વહતિ વારિવત્
પ્રાણ બહારના આકાશ તરફ જોઈને, અગ્નિની જ્વાળાની જેમ ચાલે છે; અપાન હૃદયના આકાશ તરફ જોઈને, પાણીની જેમ નીચે વહે છે.
અપાનશ્ ચન્દ્રમા દેહમ્ આપ્યાયયતિ બાહ્યતઃ । પ્રાણસ્ સૂર્યો ઽગ્નિર્ અથ વા પચત્ય્ અન્તર્ ઇદં વપુઃ
અપાન ચંદ્રની જેમ બહારથી શરીરને પોષે છે; પ્રાણ સૂર્ય કે અગ્નિની જેમ અંદરથી આ શરીરને પકાવે છે.
પ્રાણો હિ હૃદયાકાશં તાપયિત્વા પ્રતિક્ષણમ્ । મુખાગ્રગગનં પશ્ચાત્ તાપયત્ય્ ઉત્તમો રવિઃ
પ્રાણ દરેક ક્ષણે હૃદયના આકાશને ગરમ કરે છે; પછી, ઉત્તમ સૂર્ય મુખના ટોચના આકાશને ગરમ કરે છે.
અપાનેન્દુર્ મુખાગ્રે ખં પ્યાયયિત્વા હૃદમ્બરમ્ । પશ્ચાદ્ આપ્યાયયત્ય્ એષ નિમેષસમનન્તરમ્
મુખના ટોચે આકાશને ભર્યા પછી, ચંદ્ર જેવા અપાન તરત જ હૃદયના આકાશને પણ પોષે છે, પળભરમાં.
અપાનશશિનો ઽન્તસ્સ્થાઃ કલાઃ પ્રાણવિવસ્વતા । યત્ર ગ્રસ્તાસ્ તદ્ આસાદ્ય પદં ભૂયો ન શોચ્યતે
જ્યારે અપાનના અંદરના ચંદ્રની કિરણો પ્રાણના સૂર્યમાં લીન થઈ જાય છે, ત્યારે એ અવસ્થામાં પહોંચ્યા પછી ફરી કોઈ દુઃખ રહેતું નથી.
પ્રાણાર્કસ્ય કલાન્તસ્સ્થા યત્રાપાનહિમાંશુના । ગ્રસ્તા તત્ પદમ્ આસાદ્ય ન ભૂયો જન્મભાઙ્ મનઃ
જ્યાં પ્રાણના સૂર્યની અંદરની કિરણો અપાનના ચંદ્રમાં લીન થઈ જાય છે, એ અવસ્થા પ્રાપ્ત થતાં મન ફરી જન્મના ચક્કરમાં ફસાતું નથી.
પ્રાણ એવાર્કતાં યાતિ સબાહ્યાભ્યન્તરે ઽમ્બરે । આપ્યાયનકરીં પશ્ચાચ્ છશિતામ્ અધિગચ્છતિ
પ્રાણ પોતે જ બહાર અને અંદર બંને જગ્યાએ સૂર્ય બની જાય છે; પછી એ પોષણ આપતી ચંદ્રાવસ્થાને પામે છે.
પ્રાણ એવેન્દુતાં ત્યક્ત્વા શરીરાપ્યાયકારિણીમ્ । ક્ષણાદ્ આયાતિ સૂર્યત્વં સંશોષણકરં પરમ્
પ્રાણ જ્યારે શરીરને પોષણ આપતી ચંદ્રાવસ્થા છોડે છે, ત્યારે ક્ષણમાં જ એ સર્વોચ્ચ સૂકવણ લાવતી સૂર્યાવસ્થાને પામે છે.
અર્કતાં સમ્પરિત્યજ્ય ન યાવચ્ ચન્દ્રતાં ગતઃ । પ્રાણસ્ તાવદ્ વિચાર્યાન્તર્ દેશકાલૌ ન શોચ્યતે
પ્રાણે જ્યારે સૂર્યની સ્થિતિ છોડીને ચંદ્રની સ્થિતિ સુધી પહોંચ્યો નથી, ત્યારે એ વિષયમાં વિચાર કરવો યોગ્ય છે; પણ એ વચ્ચે સ્થાન કે સમય માટે દુઃખ કરવું યોગ્ય નથી.
હૃદિ ચન્દ્રાર્કયોર્ જ્ઞાત્વા નિત્યમ્ અસ્તમયોદયમ્ । આત્મનો નિજમ્ આધારં ન ભૂયો જાયતે મનઃ
હૃદયમાં સૂર્ય અને ચંદ્રનું સતત ઉદય અને અસ્ત જાણીને, અને પોતાનું સાચું આધાર ઓળખીને, મન ફરીથી જન્મતું નથી.
સોદયાસ્તમયં સેન્દું સરશ્મિં સસમાગમમ્ । હૃદયે ભાસ્કરં દેવં યઃ પશ્યતિ સ પશ્યતિ
જે પોતાના હૃદયમાં સૂર્યદેવને, ઉદય-અસ્ત, ચંદ્ર, કિરણો અને સર્વ સંબંધો સાથે જુએ છે, એ સાચે જ જુએ છે.
નાક્ષીણં ન પરિક્ષીણં બહિસ્સ્થં સિદ્ધયે તમઃ । હાર્દં તુ ક્ષપયેદ્ ધ્વાન્તં યત્ક્ષયે સિદ્ધિર્ ઉત્તમા
બાહ્ય અંધકાર ઓછો કે વધારે હોય, તે સિદ્ધિ માટે ઉપયોગી નથી; પણ જ્યારે હૃદયનું અંધકાર નાશ પામે છે, ત્યારે શ્રેષ્ઠ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે.
બાહ્યે તમસિ સઙ્ક્ષીણે લોકાલોકઃ પ્રજાયતે । હાર્દે તુ તમસિ ક્ષીણે સ્વાલોકો જાયતે પરઃ
જ્યારે બહારનું અંધકાર ઓછું થાય છે, ત્યારે જગત અને તેનું પરનું દેખાય છે; પણ જ્યારે હૃદયનું અંદરનું અંધકાર ઓગળી જાય છે, ત્યારે પોતાનું પરમ પ્રકાશ પ્રગટે છે.
હાર્દાન્ધકારક્ષયદં પરિજ્ઞાતં વિમુક્તિદમ્ । સોદયાસ્તમયં યત્નાત્ પ્રાણાર્કમ્ અવલોકયેત્
હૃદયના અંધકારનો નાશ મુક્તિ આપનાર છે એવું જાણવું જોઈએ; શ્વાસના સૂર્યનું ઉગવું અને અસ્ત જવું ધ્યાનપૂર્વક જોવું જોઈએ.
અપાનેન્દુઃ પ્રયાત્ય્ અસ્તં યત્ર હૃત્પદ્મકોટરે । પદાત્ તસ્માદ્ ઉદેત્ય્ અન્તઃ પ્રાણાર્કો બહિરુન્મુખઃ
જ્યાં હૃદયકમળના ગર્ભમાં અપાનનો ચાંદો અસ્ત જાય છે, ત્યાંથી પ્રાણનો સૂર્ય અંદરથી બહાર તરફ ઉગે છે.
અપાને ઽસ્તઙ્ગતે પ્રાણસ્ સમુદેતિ હૃદમ્બુજાત્ । છાયાયાં ગલિતાઙ્ગાયાં તત્રૈવાશુ યથાતપઃ
જ્યારે અપાન અસ્ત જાય છે, ત્યારે પ્રાણ હૃદયકમળમાંથી ઉગે છે; જેમ છાંયાં ઓગળી જાય ત્યારે તુરંત ત્યાં જ તાપ આવે છે.
પ્રાણે ત્વ્ અસ્તઙ્ગતે બાહ્યાદ્ અપાનઃ પ્રોદયેત્ ક્ષણાત્ । આતપે પરિતો નષ્ટે છાયેવાશુ પદે નવા
જ્યારે પ્રાણ બહારથી અસ્ત થાય છે, ત્યારે અપાન તરત જ ઉગે છે, એ રીતે જેમ ચારે બાજુથી રોશની ઓગળી જાય ત્યારે નવી છાંયા તરત દેખાય છે.
પ્રાણજન્માવનૌ નષ્ટમ્ અપાનં વિદ્ધિ સન્મતે । અપાનજન્મભૂમૌ ચ પ્રાણં નષ્ટમ્ અવૈહિ હિ
હે વિવેકી, જાણ કે જ્યારે પ્રાણ જન્મે છે ત્યારે અપાન જમીનમાં લય પામે છે; અને જ્યારે અપાન જન્મે છે ત્યારે પ્રાણ એના સ્થાનેથી અદૃશ્ય થઈ જાય છે.
અસ્તઙ્ગતવતિ પ્રાણે ત્વ્ અપાને ઽભ્યુદયોન્મુખે । બહિઃકુમ્ભકમ્ આલમ્બ્ય ચિરં ભૂયો ન શોચ્યતે
જ્યારે પ્રાણ અસ્ત પામે છે અને અપાન ઉગવા તૈયાર થાય છે, ત્યારે બહાર શ્વાસ રોકી લાંબા સમય સુધી રહેવામાં આવે તો ફરી દુઃખ રહેતું નથી.
અપાને ઽસ્તઙ્ગતે પ્રાણે કિઞ્ચિદ્ અભ્યુદયોન્મુખે । અન્તઃકુમ્ભકમ્ આલમ્બ્ય ચિરં ભૂયો ન શોચ્યતે
જ્યારે અપાન અસ્ત પામે છે અને પ્રાણ ઉગવા તૈયાર થાય છે, ત્યારે અંદર શ્વાસ રોકી લાંબા સમય સુધી રહેવામાં આવે તો ફરી દુઃખ રહેતું નથી.
પ્રાણરેચકમૂલસ્થમ્ અપાનાપૂરકોટિગમ્ । સ્વસ્થં કુમ્ભકમ્ અભ્યસ્ય ન ભૂયઃ પરિતપ્યતે
પ્રાણના ઉચ્છ્વાસની મૂળસ્થિતિમાં અને અપાનના શ્વાસપ્રવાહની ટોચે સ્થિર થઈને, જ્યારે કોઈ કુંભકનો અભ્યાસ કરે છે, ત્યારે તેને ફરીથી કોઈ દુઃખ સ્પર્શતું નથી.
અપાનરેચકાધારં પ્રાણપૂરાન્તસંસ્થિતમ્ । સ્વસંસ્થં કુમ્ભકં દૃષ્ટ્વા ન ભૂયઃ પરિતપ્યતે
અપાનના ઉચ્છ્વાસના આધારસ્થાને અને પ્રાણના શ્વાસપ્રવાહના અંતે, જ્યારે કોઈ પોતામાં જ સ્થિર થયેલો કુંભક જોવે છે, ત્યારે તેને ફરીથી કોઈ દુઃખ થતું નથી.
પ્રાણાપાનાવ્ ઉભાવ્ અન્તર્ યત્રૈતૌ વિલયં ગતૌ । તદ્ આલમ્બ્ય પદં શાન્તમ્ આત્મના નાનુતપ્યતે
જ્યાં પ્રાણ અને અપાન બંને અંદર એકરૂપ થઈ જાય છે, એ શાંત અવસ્થામાં સ્થિર રહીને આત્માને ક્યારેય પીડા થતી નથી.
પ્રાણભક્ષ્યોન્મુખાપાનં દેશં કાલં ચ નિષ્કલમ્ । વિચાર્ય બહિર્ અન્તર્ વા ન ભૂયઃ પરિશોચ્યતે
જ્યારે અપાન પ્રાણને ગ્રહણ કરવા તૈયાર થાય છે, એ સ્થાન અને સમયનું, બહાર કે અંદર, ધ્યાનપૂર્વક વિચાર કરવામાં આવે, ત્યારે ફરીથી કોઈ શોક રહેતો નથી.
અપાનભક્ષણપરં પ્રાણં હૃદિ તથા બહિઃ । દેશં કાલં ચ સમ્પ્રેક્ષ્ય ન ભૂયો જાયતે મનઃ
જ્યારે શ્વાસ અંદર અને બહાર, પોતાના કામમાં વ્યસ્ત હોય છે, અને આપણે યોગ્ય સ્થળ અને સમયનું ધ્યાન રાખીએ, ત્યારે મન ફરીથી ઊભું થતું નથી.
યત્ર પ્રાણો હ્ય્ અપાનેન પ્રાણેનાપાન એવ ચ । નિગીર્ણો બહિર્ અન્તશ્ ચ દેશૌ કાલૌ ચ પશ્ય તૌ
જ્યાં શ્વાસ અપાનમાં અને અપાન શ્વાસમાં લીન થાય છે, અંદર અને બહાર બંને જગ્યાએ, એ સ્થળ અને સમયને જોવો.