ક્રિયાપરાસ્ તાવદ્ અલં ચક્રાવૃત્તિભિર્ આદૃતાઃ । ભ્રમન્તીહ જના યાવન્ ન પશ્યન્તિ પરં પદમ્
જ્યાં સુધી લોકો પરમ અવસ્થાનું દર્શન કરતા નથી, ત્યાં સુધી તેઓ કર્મોમાં જ મગ્ન રહીને સતત ચક્રવાત જેવી પ્રવૃત્તિઓમાં ફસાયેલા રહે છે.
યથાભૂતમ્ ઇમં દૃષ્ટ્વા સંસારં તન્મયીં ધિયમ્ । પરિત્યજ્ય પરં યાન્તિ નિરાલાના ગજા ઇવ
આ સંસારને જેમ છે તેમ જોઈ અને મન તેને જ લગાડેલું છે એ સમજ્યા પછી, જે નિર્લિપ્ત છે એવા લોકો બંધનમાંથી મુક્ત થયેલા હાથીઓની જેમ સર્વે ત્યજીને પરમ અવસ્થાને પામે છે.
વિષમેયમ્ અનન્તેહા રામ સંસારસંસૃતિઃ । દેહમુક્તા મહાતન્તુર્ વિના જ્ઞાનં ન નશ્યતિ
હે રામ, આ સંસારનું દુઃખદ અને અનંત ચક્ર જ્ઞાન વિના, શરીર છૂટી જાય પછી પણ, કદી ખતમ થતું નથી. એ તો એક મોટું જાળ છે.
જ્ઞાનયુક્તિપ્લવેનૈવ સંસારાબ્ધિં સુદુસ્તરમ્ । મહાધિયસ્ સમુત્તીર્ણા નેતરેણ રઘૂદ્વહ
હે રઘુવંશી, મહાન બુદ્ધિવાળા લોકો જ જ્ઞાન અને યોગ્ય વિચારના નાવથી આ અતિ દુઃખદ સંસાર સાગર પાર કરી શકે છે, બીજું કોઈ ઉપાય ચાલતો નથી.
તામ્ ઇમાં જ્ઞાનયુક્તિં ત્વં સંસારામ્ભોધિતારિણીમ્ । શૃણુષ્વાવહિતો બુદ્ધ્યા નિત્યાવહિતયાનયા
તેથી, તું આ સંસાર સાગર પાર ઉતારતી જ્ઞાનની રીત ધ્યાનપૂર્વક સાંભળ અને હંમેશા એકાગ્ર મનથી એ પ્રમાણે ચાલ.
યસ્માદ્ અનન્તસંરમ્ભા જગતો દુઃખરીતયઃ । ચિરાયાન્તર્ દહન્ત્ય્ એતા વિના યુક્તિમ્ અનિન્દિત
હે નિર્દોષ, જગતમાં અનંત પ્રયત્નોથી ઊભેલા દુઃખના તરંગો, યોગ્ય સમજ વિના, લાંબા સમય સુધી અંદરથી દહન કરતા રહે છે.
શીતવાતાતપાદીનિ દ્વન્દ્વદુઃખાનિ રાઘવ । જ્ઞાનયુક્તિં વિના કેન સહ્યતાં યાન્તિ સાધુષુ
હે રાઘવ, ઠંડ, પવન અને તાપ જેવા દુઃખદાયક દ્વંદ્વો વિના સાચા જ્ઞાનના આધાર, સમજદાર માણસ કેવી રીતે સહન કરી શકે?
આપતન્તિ પ્રતિપદં યથાકાલં દહન્તિ ચ । દુઃખચિન્તા નરં મૂઢં તૃણમ્ અગ્નિશિખા ઇવ
મૂઢ મનુષ્યને દુઃખ અને ચિંતાની લાગણીઓ દરેક પગલે ઘેરી લે છે અને યોગ્ય સમયે તેને બળાવી નાખે છે, જેમ ઘાસના તણખાને અગ્નિની જ્વાળા સળગાવી નાખે છે.
પ્રાજ્ઞં વિજ્ઞાતવિજ્ઞાનં સમ્યગ્દર્શિનમ્ આધયઃ । ન દહન્તિ વનં વર્ષદબ્દમ્ અગ્નિશિખા ઇવ
જેણે સાચું જ્ઞાન મેળવ્યું છે અને યોગ્ય દૃષ્ટિ ધરાવે છે, એવા વિવેકી માણસને દુઃખો બળાવી શકતા નથી, જેમ વરસાદથી ભીંજાયેલા જંગલને આખું વર્ષ અગ્નિ બળાવી શકતું નથી.
આધિવ્યાધિપરાવર્તે સંસારમરુમારુતે । ક્ષુભિતે ઽપિ ન તત્ત્વજ્ઞો ભજ્યતે કલ્પવૃક્ષવત્
સંસારના રણમાં દુઃખ અને રોગના વાવાઝોડા ફૂંકાય ત્યારે પણ, જે તત્ત્વને ઓળખે છે એવો માણસ કદી તૂટતો નથી, એ તો કલ્પવૃક્ષ જેવો મજબૂત રહે છે.
તત્ત્વં જ્ઞાતુમ્ અતો યત્નાદ્ ધીમાન્ એવ હિ ધીમતા । પ્રામાણિકઃ પ્રબુદ્ધાત્મા પ્રષ્ટવ્યઃ પ્રણયાન્વિતં
આથી, બુદ્ધિશાળી માણસે સત્ય જાણવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ અને જાગૃત તથા વિશ્વાસપાત્ર વ્યક્તિને આદરપૂર્વક પ્રશ્નો પૂછવા જોઈએ.
પ્રામાણિકસ્ય પૃષ્ટસ્ય વક્તુર્ ઉત્તમચેતસા । યત્નેન વચનં ગ્રાહ્યમ્ અંશુકેનેવ કુઙ્કુમમ્
જ્યારે કોઈ ઉત્તમ મનવાળો અને વિશ્વાસપાત્ર ગુરુ પ્રશ્નના જવાબ આપે, ત્યારે તેના શબ્દોને કાળજીપૂર્વક સ્વીકારવા જોઈએ, જેમ કે કાપડથી કુંકુમને સંભાળે છે.
અતત્ત્વજ્ઞમ્ અનાદેયવચનં વાગ્વિદાં વર । યઃ પૃચ્છતિ નરં તસ્માન્ નાસ્તિ મૂઢતરો ઽપરઃ
હે શ્રેષ્ઠ વક્તા, જે માણસ સત્યથી અજાણ અથવા અયોગ્ય વ્યક્તિને પ્રશ્ન કરે છે, તેનાથી વધુ મૂર્ખ બીજો કોઈ નથી.
પ્રામાણિકસ્ય તજ્જ્ઞસ્ય વક્તુઃ પૃષ્ટસ્ય યત્નતઃ । નાનુતિષ્ઠતિ યો વાક્યં નાન્યસ્ તસ્માન્ નરાધમઃ
જે માણસે વિશ્વાસપાત્ર અને જાણકાર ગુરુને કાળજીપૂર્વક પૂછ્યા પછી પણ તેના ઉપદેશને અનુસરે નહીં, તે માણસોમાં સૌથી નીચો ગણાય છે.
તજ્જ્ઞતાતજ્જ્ઞતે પૂર્વં વક્તુર્ નિર્ણીય કાર્યતઃ । યઃ કરોતિ નરઃ પ્રશ્નં પૃચ્છકસ્ સ મહામતિઃ
જે માણસ પહેલા પૂછનારને વિષયની જાણ છે કે નહીં એ જાણી ને પછી જ પ્રશ્ન કરે છે, એ સાચે જ સમજદાર કહેવાય છે.
અનિર્ણીય પ્રવક્તારં બાલઃ પ્રશ્નં કરોતિ યઃ । અધમઃ પૃચ્છકસ્ સ સ્યાન્ ન મહાર્થસ્ય ભાજનમ્
પણ જે બાળકની જેમ વિચાર્યા વિના જ પૂછનારની યોગ્યતા નક્કી કર્યા વિના પ્રશ્ન કરે છે, એ નીચ અને મહાન જ્ઞાન માટે અયોગ્ય કહેવાય છે.
પૂર્વાપરસમાધાનક્ષમબુદ્ધાવ્ અનિન્દિતે । પૃષ્ટં પ્રાજ્ઞેન વક્તવ્યં નાધમે પશુધર્મિણિ
સમજવાની ક્ષમતા ધરાવતો અને નિર્દોષ માણસ પ્રશ્ન કરે ત્યારે જ બુદ્ધિશાળી વ્યક્તિએ જવાબ આપવો, પણ નીચ અને પશુસ્વભાવ ધરાવનારને નહિ.
પ્રામાણિકાર્થયોગ્યત્વં પૃચ્છકસ્યાવિચાર્ય વા । યો વક્તિ તમ્ ઇહ પ્રાજ્ઞાઃ પ્રાહુર્ મૂઢતમં નરમ્
જે માણસ પૂછનાર સાચા અર્થને સમજવા યોગ્ય છે કે નહીં એ વિચાર્યા વિના જવાબ આપે છે, તેને દુનિયાના સમજદાર લોકો સૌથી મૂર્ખ માને છે.
ત્વમ્ અતીવ ગુણાધારઃ પૃચ્છકો રઘુનન્દન । અહં ચ વક્તું જાનામિ સ ચ યોગો ઽયમ્ આવયોઃ
રઘુવંશના આનંદરૂપ, તું સાચે જ ગુણોથી ભરપૂર છે અને યોગ્ય રીતે પ્રશ્ન પૂછે છે; અને મને યોગ્ય રીતે જવાબ આપવો પણ આવે છે. એટલે આપણા વચ્ચે આ સંવાદ યોગ્ય છે.
યદ્ અહં વચ્મિ તદ્ યત્નાત્ ત્વયા શબ્દાર્થકોવિદ । એતદ્ વસ્ત્વ્ ઇતિ નિર્ણીય હૃદિ કાર્યમ્ અખણ્ડિતં
હું જે કહું છું, એ તું શબ્દો અને અર્થની સમજ ધરાવતો છે એટલે ધ્યાનપૂર્વક સાચી વાત સમજીને, એ વાતને તારા હૃદયમાં અખંડિત રીતે રાખજે.
મહાન્ અસિ વિરક્તો ઽસિ તજ્જ્ઞો ઽસિ જનતાસ્થિતૌ । ત્વયિ વસ્તુ લગત્ય્ અન્તઃ કુઙ્કુમામ્બુ યથાંશુકે
તું મહાન છે, તને વિષયોમાં આસક્તિ નથી, તું સાચી સમજ ધરાવે છે અને લોકોમાં સ્થિર છે; તારા અંદર સાચી વાત એ રીતે વસે છે જેમ કપડામાં કુંકુમનું પાણી સમાય જાય છે.
ઉક્તાવધાનપરમા પરમાર્થવિવેચની । વિશત્ય્ અર્થં તવ પ્રજ્ઞા જલમધ્યમ્ ઇવાર્કભા
તું જે સાંભળે છે તેમાં પૂરેપૂરું ધ્યાન આપે છે અને પરમાર્થને સમજવાનો પ્રયત્ન કરે છે; તારી બુદ્ધિ અર્થને એ રીતે પારખે છે જેમ પાણીમાં સૂર્યકિરણો પ્રવેશે છે.
યદ્ યદ્ વચ્મિ તવાદેયં હૃદિ કાર્યં પ્રયત્નતઃ । ન ચેત્ પ્રષ્ટવ્ય એવાહં ન ત્વયેહ નિરર્થકમ્
હું જે કહું છું, તે બધું તું ધ્યાનપૂર્વક તારા હૃદયમાં રાખજે; નહિંતર, મને પ્રશ્ન પૂછવાનો તારો અધિકાર નથી, કેમ કે હું અહીં વ્યર્થ વાત કરતો નથી.
મનો હિ ચપલં રામ સંસારવનમર્કટમ્ । સંરોધ્ય હૃદિ યત્નેન શ્રોતવ્યા પરમાર્થધીઃ
રામ, મન બહુ ચંચળ છે, જાણે સંસારના જંગલમાં ફરતું વાંદરૂ. તેને મહેનતથી હૃદયમાં સ્થિર રાખી, તું પરમ સત્ય સાંભળજે.
અવિવેકિનમ્ અજ્ઞાનમ્ અસજ્જનરતિં જનમ્ । ચિરં દૂરતરં કૃત્વા પૂજનીયા હિ સાધવઃ
જેમાં વિવેક નથી, અજ્ઞાન છે અને દુર્જનોની સાથે રહેવામાં આનંદ મેળવે છે, એવા માણસોથી લાંબા સમય સુધી દૂર રહેવું જોઈએ; કારણ કે સારા લોકો જ સાચા માન આપવાના લાયક છે.
નિત્યં સજ્જનસમ્પર્કાદ્ વિવેક ઉપજાયતે । વિવેકપાદપસ્યૈતે ભોગમોક્ષૌ ફલે સ્મૃતે
સદા સજ્જનોની સાથે રહેવાથી વિવેક જાગે છે; અને વિવેકના વૃક્ષના બે ફળ છે — ભોગ અને મોક્ષ, એમ કહેવાય છે.
મોક્ષદ્વારે દ્વારપાલાશ્ ચત્વારઃ પરિકીર્તિતાઃ । શમો વિચારસ્ સન્તોષશ્ ચતુર્થસ્ સાધુસઙ્ગમઃ
મોક્ષના દ્વાર પર ચાર રક્ષકો ગણાય છે: મનની શાંતિ, વિચાર, સંતોષ અને ચોથું છે સારા લોકોની સાથે.
એતે સેવ્યાઃ પ્રયત્નેન ચત્વારો દ્વૌ ત્રયો ઽથ વા । દ્વારમ્ ઉદ્ઘાટયન્ત્ય્ એતે મોક્ષરાજગૃહે બલાત્
આ ચારમાંથી બે, ત્રણ કે બધા—જે પણ હોય—એને પુરજોશે અપનાવા જોઈએ; એ બધા મળીને મોક્ષના મહેલનું દ્વાર જોરથી ખોલી આપે છે.
એકં વા સર્વયત્નેન પ્રાણાંસ્ ત્યક્ત્વા સમાશ્રયેત્ । એતસ્મિન્ વશગે યાન્તિ ચત્વારો ઽપિ વશં યતઃ
કોઈ એકને પણ આખા દિલથી, જરૂર પડે તો જીવ આપી ને પણ, અપનાવવો જોઈએ; કારણ કે એક પર કાબૂ મેળવીએ તો બાકીના ત્રણ પણ આપમેળે વશમાં આવી જાય છે.
સવિવેકો હિ શાસ્ત્રસ્ય જ્ઞાનસ્ય તપસો દ્યુતેઃ । ભાજનં ભૂષણાકારો ભાસ્કરસ્ તેજસામ્ ઇવ
વિવેક એ શાસ્ત્ર, જ્ઞાન, તપ અને તેજ માટે પાત્ર પણ છે, શોભા પણ છે અને રૂપ પણ છે—જેમ સૂર્ય બધાં પ્રકાશોનું સ્વરૂપ છે એમ.