સ્વયં તાવદ્ ભવાન્ એષ જડો નાસ્ત્ય્ અત્ર સંશયઃ । જડસ્ય કીદૃક્ કર્તૃત્વં નૃત્યન્તિ હિ કથં શિલાઃ
તું પોતે જડ છે—આમાં કોઈ શંકા નથી. જડમાં કરનારપણું કેવી રીતે હોઈ શકે? પથ્થરો ક્યારેય નાચી શકે છે શું?
ઉપજીવ્ય ચિરં તસ્માચ્ છુદ્ધં તદ્ભાગમ્ ઐશ્વરમ્ । જીવસીચ્છસિ હંસિ ત્વં પ્લવસે યાસિ વલ્ગસિ
એથી, લાંબા સમય સુધી એ શુદ્ધ અને દિવ્ય ભાગ પર આધાર રાખીને, તું ઈચ્છે છે, તું મારે છે, તું તરે છે, તું જાય છે, તું ઉછળે છે.
ક્રિયતે યત્ તુ યચ્છક્ત્યા તત્ તેનૈવ કૃતં ભવેત્ । લુનાતિ દાત્રં પુંશક્ત્યા હન્તૈવ પ્રોચ્યતે પુમાન્
જે કંઈ થાય છે, એ એ જ શક્તિથી થાય છે; એથી જ એ પૂરું થાય છે. છરી પુરુષની શક્તિથી કાપે છે, છતાં માણસને જ હત્યારો કહેવાય છે.
પીયતે યત્ તુ યચ્છક્ત્યા પીતં તેનૈવ તદ્ ભવેત્ । પાત્રેણ પીયતે પાનં પાનપસ્ તૂચ્યતે નરઃ
જે કંઈ પીવામાં આવે છે, એ એ જ શક્તિથી પીવામાં આવે છે; એથી જ એ પીધું કહેવાય છે. વાસણથી પીણું પીવામાં આવે છે, છતાં માણસને જ પીનાર કહેવાય છે.
પ્રકૃત્યૈવાસિ સુજડમ્ અસકૃજ્ જ્ઞેન બોધ્યસે । તેનાત્મૈવાત્મનાત્માનં ચિનોતીદં હિ નો ભવેત્
તારી સ્વભાવથી તું અજ્ઞાન છે અને વારંવાર જ્ઞાનથી જાગૃત થાય છે; એથી આત્મા પોતે પોતાને સાચે ઓળખી શકતો નથી.
અનારતં બોધયતિ ત્વામ્ આત્મા પરમેશ્વરઃ । બોધનીયા બુધૈર્ મૂઢાઃ કિલાવૃત્તિશતૈર્ અપિ
પરમાત્મા સતત તને જાગૃત કરે છે; મૂર્ખોને તો વિદ્વાનોને અનેક રીતે જાગૃત કરવા પડે છે.
આત્મસત્તૈવ બોધૈકરૂપિણી સ્ફુરતીહ હિ । તયૈવ ચિત્ત શબ્દાર્થાન્ અઙ્ગીકૃત્ય લઘુ સ્થિતમ્
આ આત્માની હાજરી જ જ્ઞાનરૂપે અહીં પ્રકાશે છે; એ જ કારણે, મન, તું શબ્દો અને તેમના અર્થને સહેલાઈથી સ્વીકારી લે છે.
એવં ચિત્ત ત્વમ્ અજ્ઞાનાદ્ આત્મશક્તેર્ ઉપાગતમ્ । જ્ઞાને ત્વ્ અદ્યાવગલિતં તીવ્રે હિમમ્ ઇવાતપે
મન, અજ્ઞાનથી તું આત્માની શક્તિ હેઠળ આવી ગયો છે; પણ જ્ઞાનમાં આજે તું તીવ્ર ઉષ્ણતામાં હિમ જેમ ઓગળી ગયો છે.
તસ્માન્ મૃતં ત્વં મૂઢં ત્વં નાસિ ત્વં પરમાર્થતઃ । તદ્ એવાહમ્ ઇતિ વ્યર્થં માનો માસ્ત્વ્ અસુખાય તે
એથી, તું મરેલો છે, તું મૂર્ખ છે, તું ખરેખર અસ્તિત્વ ધરાવતો નથી; 'હું એ જ છું' એવો ખોટો અભિમાન તને દુઃખ આપે છે, એ રહેવા દે નહીં.
અસત્યાશ્ ચિત્તકલના ઇન્દ્રજાલલતા ઇવ । વિજ્ઞાનમાત્રમ્ એવેહ બ્રાહ્મમ્ અઙ્ગ વિજૃમ્ભતે
મનના વિચારો અસત્ય છે, જેમ જાદુગરના માયાજાળના તાંતણા હોય છે તેમ. અહીં તો માત્ર શુદ્ધ ચેતનાનું જ વિસ્તાર થાય છે, એ જ બ્રહ્મરૂપે પ્રગટે છે, પ્રિય.
નરામરજગદ્રૂપૈર્ બ્રાહ્મી શક્તિર્ ઉદેત્ય્ અલમ્ । સામુદ્રી કણકલ્લોલજાલૈર્ વેલેવ વલ્ગતિ
દેવો, મનુષ્યો અને જગતના રૂપે બ્રાહ્મી શક્તિ સંપૂર્ણ રીતે ઉદ્ભવે છે, જેમ દરિયાની કિનારે અનેક સોનાની તરંગોની ઝાંખી દેખાય છે.
ચિન્મયં ચિદ્ભવન્ મૂઢ તત્ તસ્માત્ પરમાત્ પદાત્ । નિત્યમ્ અવ્યતિરિક્તં ત્વં કિમ્ અન્યત્ પરિશોચસિ
અરે મૂર્ખ, તું તો ચેતનામાંથી જન્મેલો ચેતન સ્વરૂપ છે, એ પરમ અવસ્થાથી તું સદા અવિભાજ્ય છે—તો પછી બીજું કશા માટે દુઃખ કરે છે?
સર્વગં સર્વભાવસ્થં સર્વરૂપં હિ તત્ પદં । તત્પ્રાપ્તૌ સર્વમ્ એવાશુ પ્રાપ્તં ભવતિ સર્વદા
એ અવસ્થા સર્વત્ર વ્યાપી છે, સર્વ પ્રાણીઓમાં અને દરેક રૂપમાં વર્તે છે; એ પ્રાપ્ત થાય ત્યારે બધું તરત અને હંમેશા પ્રાપ્ત થઈ જાય છે.
ન ત્વમ્ અસ્તિ ન દેહો ઽસ્તિ બ્રહ્માસ્તીહ મહત્ સ્ફુરત્ । અહં ત્વમ્ ઇતિ નિષ્ષ્યન્દૈસ્ સ્ફુરત્ય્ આર્તિર્ હિ કસ્ય કા
તું નથી, આ શરીર પણ નથી; અહીં માત્ર મહાન બ્રહ્મ પ્રકાશે છે. જ્યારે 'હું' અને 'તું' જેવી લાગણીઓ ઓગળી જાય છે, ત્યારે દુઃખ કોણે રહે?
આત્મા ચેત્ ત્વં તદ્ આત્મૈવ સર્વગો ઽસ્તીહ નેતરઃ । આત્મનો ઽન્યજ્ જડં ત્વં ચેત્ તત્ ત્વં નાસ્ત્ય્ અસ્ય્ અવિદ્વપુઃ
જો તું આત્મા છે, તો અહીં સર્વત્ર ફેલાયેલો આત્મા સિવાય બીજું કશું નથી; અને જો તું આત્માથી અલગ છે, તો તું જડ છે—એવું કોઈ વાસ્તવમાં અસ્તિત્વ ધરાવતું નથી.
આત્મૈવ સર્વં ત્રિજગત્ તદન્યત્ તુ નકિઞ્ચન । તન્ નકિઞ્ચિત્ ત્વમ્ આત્માન્યદ્ યદિ તત્ ત્વં નકિઞ્ચન
આ ત્રણેય લોકમાં બધું જ આત્મા છે; એ સિવાય બીજું કંઈ નથી. એટલે જો તું આત્મા છે, તો તારા સિવાય બીજું કંઈ નથી; અને જો તું આત્મા નથી, તો તું પણ કંઈ નથી.
અહં ત્વ્ ઇદમ્ ઇદં તન્ મે ઇતિ વ્યર્થં કિમ્ ઈહસે । અસદ્વપુઃ કિં સ્ફુરતિ શશશૃઙ્ગેણ કો હતઃ
'હું આ છું', 'આ મારું છે' એમ વ્યર્થ પ્રયત્ન શા માટે કરે છે? જે શરીરનું અસ્તિત્વ જ નથી, એમાંથી શું દેખાય? અને સસલાના શિંગાથી કોણ મારાય?
તૃતીયા કલ્પના નાસ્તિ ચિજ્જડાંશેતરા શઠ । છાયાહસનયોર્ મધ્યે તૃતીયેવાનુરઞ્જના
ચેતના અને જડતા સિવાય ત્રીજી કોઈ કલ્પના નથી, હે ચતુર! જેમ છાંયાં અને રોશની વચ્ચે ત્રીજું કંઈ રંગ નથી આવતું.
સત્યાવલોકનાજ્ જાતે ચિત્ત્વજાડ્યદૃશોઃ ક્ષયે । સમ્પદ્યતે યત્ તત્ ત્વ્ અજ્ઞ સ્વસંવેદનમાત્રકમ્
જ્યારે સાચા વિવેકથી મન અને જડતાની દૃષ્ટિ નાશ પામે છે, ત્યારે, હે અજ્ઞાન, માત્ર પોતાનું શુદ્ધ જ્ઞાન જ બાકી રહે છે.
તેન મૂઢ ન કર્તૃ ત્વં ન ભોક્તૃ ત્વં ન ચાપ્ય્ અસિ । તદ્ એવાસિ પરં બ્રહ્મ ત્યજ મૌર્ખ્યં ભવાત્મકમ્
એથી, હે મૂર્ખ, તું કરનાર નથી, ભોગવનાર પણ નથી, અને બીજું કંઈ પણ નથી; તું તો એ પરમ બ્રહ્મ જ છે—આ ભ્રમથી જન્મેલી મૂર્ખાઈ ત્યજી દે.
કેવલં ત્વ્ અજ્ઞવિષયમ્ ઉપદેશાર્થસિદ્ધયે । ત્વયા કરણભૂતેન કરોત્ય્ આત્મેતિ કથ્યતે
માત્ર અજ્ઞાનને સમજાવવા માટે જ એવું કહેવામાં આવે છે કે તું સાધનરૂપે કર્મ કરે છે અને આત્મા કહેવાય છે.
અસત્સ્વરૂપં કરણં જડં નિરવલમ્બનમ્ । ન સ્પન્દતે ન પ્લવતે કર્તૃસમ્બોધનં વિના
યંત્ર તો અસત્ય સ્વરૂપ ધરાવતું, જડ અને આધાર વિના છે; એમાં પોતે કોઈ ચળવળ કે કાર્ય થતું નથી, જ્યાં સુધી કરનારનો સંકેત ન મળે.
અકર્તુઃ કરણસ્યાજ્ઞ શક્તિઃ કાચિન્ ન વિદ્યતે । દાત્રસ્ય લાવકાભાવે કર્તું કિમ્ ઇવ શક્તતા
અજ્ઞાનીએ જાણવું જોઈએ કે કરનાર વિના સાધનમાં કોઈ શક્તિ જ નથી; જેમ દાતા ન હોય તો આપવાનો પ્રશ્ન જ ઊભો થતો નથી.
ખડ્ગપ્રહારવિચ્છેદક્રિયાયાં પુંસિ શક્તતા । ન ખડ્ગે સુજડે કૃત્તસર્વાઙ્ગે ઽપ્ય્ અસ્તિ શક્તતા
તલવારથી કાપવાનો બળ માણસમાં હોય છે, તલવારમાં નહિ—even જો એ આખી જડ અને તૂટી ગયેલી હોય તો પણ તેમાં કોઈ શક્તિ નથી.
તસ્માન્ નાસિ સખે કર્તૃ મા વ્યર્થં દુઃખભાગ્ ભવ । પરાર્થં ક્લેશિતા મૂર્ખ પ્રાકૃતેષુ ન શોભતે
મિત્ર, તું કરનાર નથી, એટલે વ્યર્થ દુઃખ ભોગવતો નહીં; અજ્ઞાનીઓ માટે બીજાના કામમાં તપસ્યા કરવી યોગ્ય નથી.
ઈશ્વરો નેદૃશશ્ શોચ્યો યસ્ ત્વયોપકૃતો ભવેત્ । નૈવ તસ્ય કૃતેનાર્થો નાકૃતેનેહ કશ્ચન
પ્રભુ માટે દુઃખ માનવું યોગ્ય નથી—તમે એમની સેવા કરો કે ન કરો, એમને કદી લાભ કે નુકસાન થતું નથી.
સર્વં તૂપકરોમ્ય્ એનમ્ ઇતિ કેવલમ્ અલ્પધીઃ । ક્લિશ્યતે ચ સતાં ત્વ્ અર્થો ન કશ્ચિદ્ ઉપયુજ્યતે
જેનું સમજણ ઓછી છે એ જ વિચારે છે કે 'હું બધું કરીશ'; એ જ દુઃખ પામે છે. સજ્જનો માટે તો આવા કામનો કોઈ હેતુ જ નથી.
કર્તુર્ ભોગેશ્વરસ્યૈવમ્ અથ ચેદ્ અનુવર્તસે । તદ્ અસ્ય કાચિન્ નેચ્છેહ તૃપ્તત્વાત્ સર્વદૈવ હિ
જો તમે ભોગ અને કર્તા એવા પ્રભુની ઇચ્છાને અનુસરો, તો એમને અહીં કશી ઇચ્છા રહેતી નથી, કારણ કે તેઓ હંમેશા સંતોષમાં રહે છે.
અકૃત્રિમાવભાસેન સર્વગેન ચિદાત્મના । એકેનૈવેદમ્ આપૂર્ણં કલ્પનૈવાસ્તિ નેતરા
સર્વજ્ઞ ચૈતન્યના સ્વાભાવિક પ્રકાશથી બધું એ જ રૂપે દેખાય છે; અહીં કલ્પના સિવાય બીજું કશું જ નથી.
એકાનેકાવભાસેન સમસ્તેન તતાત્મના । આત્મન્ય્ એવાત્મનૈવાન્તઃ ક્રિયતે કિં કિમ્ ઇષ્યતે
એક અને અનેક રૂપે, સર્વત્ર વ્યાપેલા સચ્ચિદાનંદ સ્વરૂપે, બધું જ આત્મામાં આત્માથી જ થાય છે—પછી શું ઈચ્છવું રહે છે?