દૃશ્યતે તસ્ય નેયત્તા ન નામ પરિકલ્પના । નૈકતા નાન્યતા ચૈવ ન મહત્તા ન ચાણુતા
એ જાગૃતિ માટે કોઈ દિશા નથી, કોઈ નામ કે કલ્પના નથી; એમાં એકપણપણ નથી, બીજપણપણ નથી, મોટપણપણ નથી અને નાનપણપણ નથી.
વેદનં ત્વમ્ અસંવેદ્યં મયિ ચેદ્ દુઃખકારણમ્ । વિવેકજેન ભેદેન તદ્ ઇદં હન્યસે મયા
હે અનુભવ, જો તું મારામાં જડ છે, તો તું દુઃખનું કારણ છે; પણ હું વિવેકથી તારી અલગતા ઓળખી તને નાશ કરી દઉં છું.
ઇદં માંસં ઇદં રક્તમ્ ઇમાન્ય્ અસ્થીનિ દેહકે । ઇમે તે શ્વાસમરુતઃ કો ઽસાવ્ અહમ્ ઇતિ સ્થિતઃ
આ માંસ છે, આ લોહી છે, આ હાડકાં છે શરીરમાં; આ તારા શ્વાસ અને વાયુ છે—તો પછી 'હું' કોણ છું જે બાકી રહ્યો છું?
માંસમ્ અન્યદ્ અસૃક્ ચાન્યદ્ અસ્થીન્ય્ અન્યાનિ ચિત્ત હે । બોધો ઽન્યસ્ સ્પન્દનં ચાન્યત્ કો ઽસાવ્ અહમ્ ઇતિ સ્થિતઃ
માંસ એક છે, લોહી બીજું છે, હાડકાં ત્રીજું છે, હે મન; જ્ઞાન અલગ છે, ચળપળ પણ જુદી છે—તો પછી 'હું' કોણ છું જે બાકી રહ્યો છું?
ઇદં ઘ્રાણમ્ ઇયં જિહ્વા ત્વગ્ ઇયં શ્રવણે ઇમે । ઇદં ચક્ષુર્ અયં સ્પન્દઃ કો ઽસાવ્ અહમ્ ઇતિ સ્થિતઃ
આ નાક છે, આ જીભ છે, આ ચામડી છે, આ કાન છે; આ આંખ છે, આ ચળપળ છે—તો પછી 'હું' કોણ છું જે બાકી રહ્યો છું?
યથાભૂતતયા નાહમ્ અસ્મિ ન ત્વં ન વાસના । આત્મા શુદ્ધશ્ ચિદાભાસઃ કેવલો ઽયં વિજૃમ્ભતે
હકીકતમાં, હું નથી, તું પણ નથી, અને કોઈ વાસના પણ નથી; માત્ર શુદ્ધ આત્મા, જ્ઞાનની ઝાંખી જેવો, એકલો જ પ્રકાશે છે.
અહમ્ એવેહ સર્વત્ર નાહં કિઞ્ચિદ્ અપીહ વા । ઇત્ય્ એવ સન્મયી દૃષ્ટિર્ નેતરો વિદ્યતે ક્રમઃ
અહીં બધે માત્ર હું જ છું; અહીં બીજું કંઈ પણ નથી—આ જ સત્યરૂપ દૃષ્ટિ છે; બીજો કોઈ રસ્તો નથી.
ચિરમ્ અજ્ઞાનધૂર્તેન પોથિતો ઽસ્મ્ય્ અત્ય્ અહન્તયા । વૃકેણ દૃપ્તેનાટવ્યાં લબ્ધ્વેવ પશુપોતકઃ
લાંબા સમય સુધી અજ્ઞાનના ઠગ અને વધારે અહંકારથી હું પીડાતો રહ્યો—જેમ જંગલમાં ગર્વીલા વરુએ પકડેલો નાનો પશુ હોય એમ.
દિષ્ટ્યેદાનીં પરિજ્ઞાતો મયૈષો ઽજ્ઞાનતસ્કરઃ । પુનર્ ન સંશ્રયામ્ય્ એનં સ્વરૂપાર્થાપહારિણમ્
હવે સારા ભાગ્યે, મેં આ અજ્ઞાન રૂપ ચોરને ઓળખી લીધો છે; જે મારા સ્વરૂપનો અર્થ ચોરી લે છે, એમાં હવે હું ફરીથી શરણ નહીં લઉં.
નિર્દુઃખો દુઃખયોગ્યસ્ય નાહમ્ અસ્ય ન ચૈષ મે । કશ્ચિદ્ ભવતિ શૈલસ્ય તત્સ્થ એવ યથામ્બુદઃ
હું તો દુઃખથી મુક્ત છું; જે દુઃખ સહન કરવા યોગ્ય છે, એનો હું નથી અને એ પણ મારો નથી. જેમ પર્વત પર વાદળ અલગ જ રહે છે, એમ બીજું કોઈ પણ મારા માટે અલગ જ છે.
નાહં ભૂત્વા ત્વ્ અહં હીદં વચ્મિ તિષ્ઠામિ યામિ વા । આત્માવલોકનેનાહમ્ અનહઙ્કારતાં ગતઃ
હું ક્યારેય એવું નથી કહતો કે 'હું થયો છું' કે 'હું ઊભો છું' કે 'હું જાઉં છું'. આત્મા પર ધ્યાન આપીને હું અહંકારથી રહિત સ્થિતિમાં પહોંચી ગયો છું.
નૂનમ્ એવાન્ય એવૈતે મત્તો ઽજ્ઞાશ્ ચક્ષુરાદયઃ । યાન્તુ તિષ્ઠન્તુ વા દેહે મમૈતે તુ ન કેચન
નિષ્શ્ચિતપણે, આ દ્રષ્ટિ વગેરે ઇન્દ્રિયો તો મારીથી અલગ છે અને અજ્ઞાન છે; એ શરીરમાં આવે કે રહે, પણ એમાંથી એક પણ મારી નથી.
કષ્ટં કો ઽયમ્ અહં નામ કથં કેનોપકલ્પિતઃ । જગદ્બાલકવેતાલસ્ તાલોત્તાલાતુલાકૃતિઃ
આ 'હું' નામની વસ્તુ છે શું? આને કોણે અને કેવી રીતે કલ્પી છે? એ તો બાળકની કલ્પના જેવી, ભૂત જેવી કે તાળી-માપથી બનેલી છાયાની જેમ છે.
એતાવન્તં ચિરં કાલં વ્યર્થમ્ આલુઠિતો ઽવટે । અહમ્ અમ્બુતૃણોન્મુક્તે દુરદ્રૌ હરિણો યથા
આટલો લાંબો સમય હું વ્યર્થ રીતે આ ખાડામાં ભટકતો રહ્યો છું, જેમ પાણી અને ઘાસ માટે તરસેલો હરણ સુકાઈ ગયેલા જંગલમાં રસ્તો ગુમાવી દે છે.
સ્વાર્થૈકાલોકને ચક્ષુર્ યદિ તૂન્મુખતાં ગતમ્ । તદ્ અહં નામ કો ઽસૌ સ્યાદ્ યો ઽસ્મિ દુઃખેન મોહિતઃ
જ્યારે આંખ માત્ર પોતાના સાચા હેતુને જોવા તરફ વળે છે, ત્યારે આ દુઃખમાં ભટકતો 'હું' કોણ છે?
સ્પર્શનામ્નિ નિજે તત્ત્વે યદિ જાતા ત્વગ્ ઉન્મુખી । તત્ કો ઽયં સ્યાદ્ અહં નામ કુપિશાચ ઇવોદિતઃ
જ્યારે ત્વચા પોતાના સ્વરૂપે, એટલે કે સ્પર્શમાં, અંદર તરફ વળે છે, ત્યારે આ 'હું' તરીકે દેખાતો, ભયાનક ભૂત જેવો કોણ છે?
રસેષ્વ્ અભિનિષણ્ણે ઽસ્મિન્ સ્વે ક્રમે રસનેન્દ્રિયે । અહં મૃષ્ટભુગ્ ઇત્ય્ એષ કુતસ્ત્યઃ કુત્સિતો ભ્રમઃ
જ્યારે સ્વાદેન્દ્રિય પોતાનાં સ્વાદમાં જ લીન થઈ જાય છે, ત્યારે 'હું સ્વાદિષ્ટ વસ્તુઓનો ભોગવનારો છું' એવો ખોટો અને તુચ્છ ભ્રમ ક્યાંથી ઊભો થાય?
શબ્દશક્તિં શ્રિતે શ્રોત્રે વરાકે સ્વાર્થપણ્ડિતે । તદ્ અહઙ્કારદુઃખસ્ય નિર્બીજસ્ય ક આગમઃ
શબ્દની શક્તિ જ્યારે કાનમાં રહે છે, જે પોતાનું કામ બરાબર જાણતું પણ નથી, ત્યારે ત્યાં અહંકાર વગરનું દુઃખ ક્યાંથી આવે?
આત્મમ્ભરિત્વભરિતે ઘ્રાણે સ્વં ગન્ધમ્ આગતે । અહં ઘ્રાતેતિ યો મન્તા તં ચૌરં નૈવ વેદ્મ્ય્ અહમ્
જ્યારે નાક પોતાનાં સુગંધથી ભરેલું હોય અને કોઈ સુગંધ આવે, ત્યારે 'હું સુઘી રહ્યો છું' એમ માનનાર ચોર કોણ છે, એ મને ખબર નથી.
મૃગતૃષ્ણાક્રમેણૈષા ભાવનાપ્ય્ અર્થભાવની । ભાવસ્ તસ્યામ્ અસત્યાયાં યસ્યાસાવ્ અપિ સમ્ભ્રમઃ
વસ્તુઓને કલ્પનારી આ ભાવના મૃગમરીચિકા જેવી છે; અને તેમાં જે ભ્રમ થાય છે, તે અસત્યને સાચું માનનારા માણસને જ થાય છે.
વાસનાહીનમ્ અપ્ય્ એતચ્ ચક્ષુરાદીન્દ્રિયં સ્વતઃ । પ્રવર્તતે બહિસ્ સ્વાર્થે વાસના નાત્ર કારણમ્
વાસના ન હોય તો પણ આંખ વગેરે ઇન્દ્રિયો પોતે જ બહારની વસ્તુઓમાં પ્રવૃત્ત થાય છે; અહીં વાસના કારણ નથી.
વાસનારહિતં કર્મ ક્રિયતે નનુ ચિત્ત હે । કેવલં નાનુભૂયન્તે સુખદુઃખદૃશો ઽત્ર તાઃ
મન, વાસના વગર પણ કર્મ થાય છે, પણ એ સમયે સુખ કે દુઃખની અનુભૂતિ થતી નથી.
તસ્માન્ મૂર્ખાણીન્દ્રિયાણિ ત્યક્ત્વાન્તર્વાસનાં નિજામ્ । કુરુધ્વં કર્મ હે સર્વં ન દુઃખં સમવાપ્સ્યથ
એથી, મૂર્ખ ઇન્દ્રિયોને અને પોતાની અંદરની વાસનાને છોડી, બધા કર્મો કરો; તમને દુઃખ નહીં મળે.
ભવદ્ભિર્ એવ દુઃખાય વાસના વાસિતા મુધા । બાલૈઃ પઙ્કક્રીડનકવિનાશેનેવ ખિન્નતા
તમેજે પોતે મૂર્ખાઈથી મનને એવી વાસનાથી રંગી દીધું છે કે જે દુઃખ આપે છે, જેમ બાળકો કાદવમાં રમવાની વસ્તુ ગુમાવે ત્યારે દુઃખી થાય છે.
વાસનાદ્યા દૃશસ્ સર્વા વ્યતિરિક્તાસ્ તુ નાત્મનઃ । જલાદ્ ઇવ તરઙ્ગાલ્યો જ્ઞસ્યૈવાજ્ઞસ્ય નાનઘ
વાસના વગેરે બધું આત્માથી અલગ છે, હે નિર્દોષ, જેમ તરંગો પાણીથી અલગ હોય છે; આ વાત જ્ઞાનીઓને ખબર છે, અજ્ઞાનીઓને નહીં.
તૃષ્ણયૈવ વિનષ્ટાસ્ સ્થ વ્યર્થમ્ ઇન્દ્રિયચારકાઃ । કોશકારાઃ કુક્રિમયસ્ તન્તુનેવ સ્વયમ્ભુવા
તમને માત્ર તૃષ્ણા જ નાશ પામાડે છે, તમે વ્યર્થ રીતે ઇન્દ્રિયોની પાછળ દોડો છો, જેમ રેશમકીડા પોતે જ પોતાનું જાળું વણતા હોય છે.
તૃષ્ણયૈવેહ લુઠથ જરામરણસઙ્કટે । ભ્રમદૃષ્ટ્યેવ શિખરિપથિકાશ્ શ્વભ્રભૂમિષુ
માત્ર તૃષ્ણાના કારણે જ તમે અહીં વૃદ્ધાવસ્થા અને મૃત્યુના ભયમાં ફસાઈ જાઓ છો, જેમ પર્વતો પરના યાત્રિકો ભ્રમિત દૃષ્ટિથી ખીણમાં પડી જાય છે.
વાસનૈવેહ ભવતાં હેતુર્ એકત્ર બન્ધને । રજ્જુશ્ શૂન્યાશયપ્રોતા મુક્તાનામ્ આતતા યથા
તમને અહીં બાંધી રાખનાર માત્ર મનની વાસના છે; જેમ ખાલી જગ્યામાંથી પસાર થતી દોરી બંધાયેલા માટે જ છે, મુક્ત માટે તો એ અસ્તિત્વ જ રાખતી નથી.
કલ્પનામાત્રકલિતા ન સત્યૈષા હિ વસ્તુતઃ । અસઙ્કલ્પનમાત્રેણ દાત્રેણેવ વિલૂયતે
આ બધું માત્ર કલ્પનાથી જ ઊભું થાય છે, વાસ્તવમાં એ સાચું નથી. સંકલ્પનો અભાવ થતાં જ, જેમ ન આપેલો દાન અસ્તિત્વ રાખતું નથી, તેમ એ પણ વિલીન થઈ જાય છે.
એષા હિ ભવતામ્ એવ વિમોહાય ક્ષયાય ચ । વાતલેખેવ દીપાનાં સ્ફુરતામ્ અપિ તેજસા
આ જ તો તમારો ભ્રમ અને પતનનું કારણ છે, જેમ પવન તેજસ્વી દીવાઓને પણ બુઝાવી દે છે.