કદા બહલકલ્લોલાં નાવા પરમયા ધિયા । પરિતીર્ણો ભવિષ્યામિ તૃષ્ણામત્તતરઙ્ગિણીમ્
ક્યારે હું શ્રેષ્ઠ સમજદારીથી તૃષ્ણાની મજબૂત અને ઊંચી તરંગોવાળી નદી પાર કરી શકીશ?
કદેમાં જાગતૈર્ ભૂતૈઃ ક્રિયમાણામ્ અસન્મયીમ્ । ક્રિયામ્ ઉપહસિષ્યામિ બાલલીલામ્ ઇવાફલામ્
ક્યારે હું દુનિયાના લોકો દ્વારા થતી આ ખોટી અને અસત્ય પ્રવૃત્તિઓ પર એ રીતે હસી શકીશ, જેમ નિષ્ફળ બાળકોની રમતમાં હસવું આવે?
કદા વિકલ્પપર્યસ્તમનોદોલાવદોલનમ્ । પ્રશમિષ્યતિ મે શાન્તપાનૌજસ ઇવ ભ્રમઃ
ક્યારે મારા મનની કલ્પનાથી ઉથલપાથલ થતી દોળાયમાનતા શાંત થઈ જશે, જેમ શાંત કરનાર પાનકથી ચક્કર બંધ થઈ જાય છે?
કદોદિતવપુર્ભાસ્વાન્ વિહસઞ્ જાગતીર્ ગતીઃ । અન્તસ્ સન્તોષમ્ એષ્યામિ વિરાડાત્મેવ પૂર્ણધીઃ
જ્યારે હું તેજસ્વી રૂપે હસતો હસતો દુનિયાના વિવિધ માર્ગોમાં ફરું અને મારા અંતરમાં પૂર્ણ સંતોષ અનુભવું, જેમ વિશ્વરૂપ આત્મા સર્વે રીતે પૂર્ણ બુદ્ધિ ધરાવે છે, એવી સ્થિતિ ક્યારે આવશે?
શાન્તશ્ સમસમાચારસ્ સોમ્યસ્ સર્વાર્થનિસ્સ્પૃહઃ । કદોપશમમ્ એષ્યામિ મન્થોન્મુક્તમહાબ્ધિવત્
જ્યારે હું શાંત, સર્વેમાં સમાન વર્તન કરતો, સૌમ્ય અને સર્વે વિષયોની ઇચ્છા વિના રહી, સમુદ્ર જેમ મથનથી મુક્ત થાય છે તેમ પૂર્ણ શાંતિ પ્રાપ્ત કરીશ, એવી સ્થિતિ ક્યારે આવશે?
કદેમામ્ અખિલાં દૃશ્યશ્રિયમ્ આશાશતાત્મિકામ્ । સર્વાં સુષુપ્તવત્ પશ્યન્ ભવિષ્યામ્ય્ અન્તરાતતઃ
જ્યારે હું આ આખી દેખાતી વૈભવસભર દુનિયા, જે અનેક આશાઓથી ભરેલી છે, તેને અંદરથી ઊંઘમાં જેવું નિરલિપ્તપણે જોઈ શકીશ, એવી સ્થિતિ ક્યારે આવશે?
સબાહ્યાભ્યન્તરં સર્વં શાન્તકલ્પનયા ધિયા । પશ્યંશ્ ચિન્માત્રમ્ અખિલં ભાવયિષ્યામ્ય્ અહં કદા
જ્યારે હું બાહ્ય અને આંતરિક બધું જ શાંત વિચારથી જોઈ, સર્વેને માત્ર ચૈતન્યરૂપ જ અનુભવીશ, એવી સ્થિતિ ક્યારે આવશે?
કદોપશાન્તચિત્તાત્મા ચિત્તામ્ ઉપગતઃ પરામ્ । પરમાલોકમ્ એષ્યામિ જાત્યાન્ધ્યવિગમાદ્ ઇવ
ક્યારે મારું મન અને આત્મા સંપૂર્ણ શાંત થઈ, પરમ ચેતનામાં સ્થિર થશે, જેથી હું જન્મના અંધકારમાંથી મુક્ત થયેલા માણસની જેમ પરમ સ્થાનને પામી શકું?
કદાભ્યાસોપલબ્ધેન ચિત્પ્રકાશેન ચારુણા । દૂરાદ્ આલોકયિષ્યામિ તન્વીં કાલકલામ્ ઇમામ્
ક્યારે અભ્યાસથી પ્રાપ્ત થયેલી ચેતનાની તેજસ્વી કિરણથી, હું દૂરથી જ આ સુક્ષ્મ સમયરેખાને જોઈ શકીશ?
ઈહિતાનીહિતોન્મુક્તો હેયોપાદેયવર્જિતઃ । કદાન્તસ્ તોષમ્ એષ્યામિ સ્વપ્રકાશપદસ્થિતઃ
ક્યારે હું ઇચ્છા અને દ્વેષથી મુક્ત, સ્વીકાર અને ત્યાગથી પર, સ્વયં પ્રકાશિત અવસ્થામાં સ્થિર રહી, અંતમાં સંતોષ પામીશ?
કદાશાકૌશિકીકીર્ણા જાડ્યજીર્ણહૃદમ્બુજા । ક્ષયમ્ એષ્યતિ કૃષ્ણેયં કદા મે મોહયામિની
ક્યારે આ અંધકારમય મોહમાયા, જે મારી હૃદયકમળને જડતા અને ક્ષયથી વિખેરી નાખે છે, મારી માટે સંપૂર્ણપણે નાશ પામશે?
કદોપશાન્તમનનો ધરણીધરકન્દરે । સમેષ્યામિ શિલાસામ્યં નિર્વિકલ્પસમાધિના
ક્યારે હું શાંત મનથી પર્વતની ગુફામાં જઈશ અને અડગ ધ્યાનમાં પથ્થર જેવો નિઃશબ્દ થઈશ?
કદા મે ચિત્તમાતઙ્ગસ્ સ્વાભિમાનમહામદઃ । તત્ત્વાવબોધહરિણા હતો નાશમ્ ઉપૈષ્યતિ
મારું મન જે અહંકારથી ઘમંડિત છે, એનો મોટો અભિમાન ક્યારે સાચા જ્ઞાનના હરણ દ્વારા મરીને નાશ પામશે?
નિરંશધ્યાનવિશ્રાન્તિમૂકસ્ય મમ મૂર્ધનિ । કદા કર્ણે કરિષ્યન્તિ કુલાયં વનપુત્તિકાઃ
જ્યારે હું એકાંત ધ્યાનમાં મૌન અને નિઃશબ્દ બેસીશ, ત્યારે ક્યારે જંગલની ચકલીઓ મારા કાનમાં પોતાનું ઘર બનાવશે?
કદા નિશ્શઙ્કમ્ ઉરસિ ધ્યાનાધીનધિયઃ ખગાઃ । મમ વિશ્રાન્તિમ્ એષ્યન્તિ શૈલસ્થાણુતલસ્થિતેઃ
જ્યારે હું પર્વતની મૂર્તિ જેવો સ્થિર રહીશ, ત્યારે ક્યારે ધ્યાનમાં લીન પક્ષીઓ નિર્ભય બની મારા છાતી પર આરામથી બેસશે?
તૃષ્ણાકરઞ્જજટિલાં જન્મજર્જરગુલ્મકામ્ । સંસારારણ્યસરણિં ત્યક્ત્વા યાસ્યામ્ય્ અહં કદા
ક્યારે હું આ સંસારના જંગલ જેવી માર્ગને, જે ઇચ્છાની ગૂંચવણ અને જન્મ-મૃત્યુના રોગથી ભરેલી છે, છોડી દઈશ?
ઇતિ ચિન્તાપરવશો વન ઉદ્દાલકો દ્વિજઃ । પુનઃ પુનસ્ તૂપવિશ્ય ધ્યાનાભ્યાસં ચકાર સઃ
આવી ચિંતામાં ગરકાવ થયેલા ઉદ્દાલક બ્રાહ્મણે વારંવાર જંગલમાં બેઠા રહી ધ્યાનનો અભ્યાસ કર્યો.
વિષયૈર્ નીયમાને તુ ચિત્તે મર્કટચઞ્ચલે । ન સ લેભે સમાધાનપ્રતિષ્ઠાં પ્રીતિદાયિનીમ્
પણ જ્યારે તેનું મન વાંદર જેવું ચંચળ રહી વિષયોમાં ખેંચાતું, ત્યારે તેને સ્થિર અને આનંદદાયક એકાગ્રતા મળી શકી નહીં.
કદાચિદ્ બાહ્યસંસ્પર્શપરિત્યાગાદ્ અનન્તરમ્ । તસ્યાગચ્છચ્ ચિત્તકપિઃ પ્રોદ્વેગં તત્ત્વસંસ્થિતૌ
ક્યારેક જ્યારે તેણે બહારના સ્પર્શનો ત્યાગ કર્યો, ત્યારે પણ તત્વમાં સ્થિર થવા છતાં તેનું મન વાંદર ઉછળી ઊઠતું અને ઉદ્વેગ પામતું.
કદાચિદ્ આન્તરાન્ સ્પર્શાન્ પરિત્યજ્ય મનઃકપિઃ । લોલત્વાત્ તસ્ય સંયાતો વિષયં વિષલુબ્ધવત્
ક્યારેક એનું મન, અંદરના સંસ્કારોને છોડીને, પોતાની ચંચળતાને કારણે ફરીથી વિષયોની તરફ દોડતું, જાણે કોઈ ઝેર માટે લાલચુ હોય એમ.
કદાચિદ્ આન્તરાર્કાભં તેજો દૃષ્ટ્વાન્તરે મનઃ । વિષયોન્મુખતાં યાતં તસ્ય તામરસેક્ષણ
ક્યારેક, અંદર સૂર્ય જેવું તેજ દેખાઈ આવે ત્યારે પણ, હે કમળની આંખો વાળા, એનું મન વિષયોની તરફ વળતું.
અન્તર્ આન્ધ્યતમસ્ત્યાગં કૃત્વા વિષયલમ્પટમ્ । તસ્યોડ્ડીય મનો યાતિ કદાચિત્ ત્રસ્તપક્ષિવત્
ક્યારેક, અંદરની અંધકારતા દૂર કરીને, એનું મન વિષયોમાં લપસાઈને, ડરેલા પક્ષી જેવું એકાએક ઉડી જાય છે.
બાહ્યાન્ આભ્યન્તરાન્ સ્પર્શાંસ્ ત્યક્ત્વા નિદ્રાં ચ તન્મનઃ । તમસ્ તેજશ્ ચ નો લેભે કદાચિચ્ છાશ્વતીં સ્થિતિમ્
બાહ્ય અને આંતરિક સ્પર્શો અને ઊંઘને પણ છોડી, એનું મન ક્યારેય અંધકાર કે પ્રકાશમાં સ્થિર રહેતું નથી.
ઇતિ પર્યાકુલાસ્વ્ અન્તસ્ સો ઽલુઠદ્ ધ્યાનવૃત્તિષુ । દરીષ્વ્ અન્વહમ્ ઉગ્રાસુ વાતભગ્ન ઇવ દ્રુમઃ
આ રીતે, તેના મનમાં ઉથલપાથલ થતી હતી અને ધ્યાનના પ્રવાહોમાં એ રોજબરોજ પવનથી તૂટી પડેલા ઝાડ જેવો ઉલટપલટ થતો રહ્યો, જાણે પહાડની ઊંડી ખીણોમાં ઝાટકાતા ઝાડની જેમ.
અતિષ્ઠલ્ લૂનસંરૂઢમના મનનસઙ્કટે । યથા દોલાયિતવપુસ્ તૃણં તીરતરઙ્ગકે
વિચારના દુઃખમાં તેનું મન છિન્નભિન્ન અને અસ્થિર બની ગયું હતું, અને કાંઠે પડેલા ઘાસના પાન જેવું તરંગોથી હલતું રહેતું હતું.
અથ પર્યાકુલમતિર્ વિજહારારતિર્ ગિરૌ । પ્રત્યહં દિવસાધીશો મહામેરાવ્ ઇવૈકકઃ
પછી, ઉલઝળપાળ મન અને આનંદ વિના હૃદય સાથે, એ રોજ પર્વત પર એકલો ફરતો રહ્યો, જાણે મહામેરુ પર દરેક દિવસનો રાજા સૂર્ય એકલો જ હોય.
સમગ્રભૂતદુષ્પ્રાપામ્ એકદા પ્રાપ કન્દરામ્ । સંશાન્તસર્વસઞ્ચારાં મુનિર્ મોક્ષદશામ્ ઇવ
એક દિવસ, એ જીવ માટે અતિ દુર્લભ એવી એક ગુફામાં પહોંચી ગયો, જ્યાં બધું સંપૂર્ણ શાંત અને સ્થિર હતું, જાણે કોઈ મુનિ મોક્ષની અવસ્થા પામે.
અપર્યાકુલિતાં વાતૈર્ અપ્રાપ્તમૃગપક્ષિણીં । અદૃષ્ટાં દેવગન્ધર્વૈઃ પરમાકાશશોભનામ્
જેને પવને અડક્યું નથી, જ્યાં કોઈ પ્રાણી કે પક્ષી પહોંચ્યા નથી, દેવતાઓ કે ગંધર્વોએ પણ જેને જોયું નથી, એવી તે પરમ આકાશ જેવી તેજસ્વી હતી.
પુષ્પપ્રકરસઞ્છન્નાં મૃદુશાદ્વલકોમલામ્ । જ્યોતીરસાશ્મસમ્પ્રોતૈઃ કૃતાં મરકતૈર્ ઇવ
જેના ચારે બાજુ ફૂલોના ગુચ્છો છવાયેલા હતા, નરમ લીલાં ઘાસથી એ બહુ কোমળ લાગી રહી હતી, અને પ્રકાશથી ઝગમગતા રત્નો સાથે એ મણિકાં જેવા દેખાતી હતી.
સિદ્ધગીતલસચ્છાયાં પ્રકટાં રત્નદીપકૈઃ । સુગુપ્તાં વનદેવીનામ્ અન્તઃપુરકુટીમ્ ઇવ
સિદ્ધોના ગીતોની છાંયથી શોભાયમાન, રત્નોના દીપકોથી પ્રકાશિત અને વનદેવીઓના આંતરિક મકાન જેવી એ સારી રીતે છુપાયેલી હતી.