પ્રત્યહં પૂજયામ્ આસ દેવદેવં જનાર્દનમ્ । મનસા કર્મણા વાચા પ્રહ્લાદો ભક્તિમાન્ ઇતિ
પ્રહલાદ રોજ મનથી, કર્મથી અને વાણીથી ભક્તિપૂર્વક દેવોના દેવ જનાર્દનની પૂજા કરતો હતો.
અથ પૂજાપરસ્યાસ્ય સમવર્ધન્ત કાલતઃ । વિવેકાનન્દવૈરાગ્યવિભવપ્રમુખા ગુણાઃ
પછી જ્યારે તે પૂજામાં મન લગાવતો રહ્યો, ત્યારે સમય જતાં તેના અંદર વિવેક, આનંદ, વૈરાગ્ય અને સમૃદ્ધિ જેવા ગુણો વધવા લાગ્યા.
નાભ્યનન્દદ્ અસૌ ભોગપૂગં શુષ્કમ્ ઇવ દ્રુમમ્ । ન ચારમત કાન્તાસુ મૃગો મરુમહીષ્વ્ ઇવ
તેને ભોગોના ઢગલામાં કોઈ આનંદ લાગતો નહોતો, જેમ સુકાઈ ગયેલા વૃક્ષમાં આનંદ ન આવે; અને તે સ્ત્રીઓમાં પણ ભટકતો નહોતો, જેમ રણમાં હરણ ભટકે છે.
ન રેમે લોકચર્ચાસુ શાસ્ત્રાર્થકથનાદ્ ઋતે । નાજાયત રતિસ્ તસ્ય દૃશ્યે સ્થલ ઇવાબ્જિની
તેને દુન્યવી વાતોમાં આનંદ આવતો નહોતો, શાસ્ત્રવિચાર સિવાય; તેને દેખાતા વિષયોમાં પણ કોઈ રુચિ થતી નહોતી, જેમ સુકાઈ ગયેલી જમીન પર કમળ ફૂટતું નથી.
ન વિશશ્રામ ચેતો ઽસ્ય ભોગરોગાનુરઞ્જને । મુક્તાફલમ્ અસંશ્લિષ્ટં મુક્તાફલ ઇવાતલે
તેનું મન ભોગના રોગ જેવી લાલચમાં આરામ પામતું નહોતું, જેમ મુક્તા મોતી શંખની સપાટી પર ચોંટતું નથી.
ત્યક્તભોગાભિકલનં વિશ્રાન્તિમ્ અથ નાગતમ્ । ચેતઃ કેવલમ્ અસ્યાસીદ્ દોલાયામ્ ઇવ યોજિતમ્
ભોગની કોઈ કલ્પના છોડીને, હજી આરામ ન મળ્યો હોય એવું, એનું મન માત્ર ઝૂલામાં બેસાડ્યું હોય એમ સ્થિર હતું.
પ્રાહ્લાદીં તાં સ્થિતિં કૃષ્ણદેહઃ ક્ષીરોદકોટરાત્ । વિવેદ સર્વગતયા તયા પરમકાન્તયા
કૃષ્ણ, જેમનું શરીર શ્યામ છે, એ સર્વત્ર વ્યાપક અને અત્યંત પ્રિય એવી આનંદમય સ્થિતિને ક્ષીરસાગરની ઊંડાઈમાંથી અનુભવી.
અથ પાતાલમાર્ગેણ વિષ્ણુર્ આહ્લાદિતાગ્રગઃ । પૂજાદેવગૃહં તસ્ય પ્રહ્લાદસ્ય સમાયયૌ
પછી પાતાળના માર્ગે વિષ્ણુ, આનંદથી ભરપૂર, આનંદમાં પ્રથમ એવા પ્રહલાદના પૂજાગૃહે પહોંચ્યા.
વિજ્ઞાયાભ્યાગતં દેવં પૂજયા દ્વિગુણેદ્ધયા । દૈત્યેન્દ્રઃ પુણ્ડરીકાક્ષમ્ આદરાત્ પર્યપૂજયત્
દૈત્યરાજે ભગવાનના આગમનને ઓળખીને, બમણી ભક્તિથી, કમળનેત્ર ભગવાનની ખૂબ આદરપૂર્વક પૂજા કરી.
પૂજાગૃહગતં દેવં પ્રત્યક્ષાવસ્થિતં હરિમ્ । પ્રહ્લાદઃ પરમપ્રીતો ગિરા તુષ્ટાવ પુષ્ટયા
પુજાગૃહમાં સામે હાજર હરિને જોઈને, પ્રહલાદ ખૂબ આનંદિત થઈને, મજબૂત અને ભાવપૂર્વકના શબ્દોમાં તેની સ્તુતિ કરવા લાગ્યા.
ત્રિભુવનભવનાભિરામકોશં સકલકલઙ્કહરં પરં પ્રકાશમ્ । અશરણશરણં શરણ્યમ્ ઈશં હરિમ્ અજમ્ ઈશ્વરમ્ અચ્યુતં પ્રપદ્યે
હું એ હરિની શરણે જઉં છું, જે જન્મરહિત અને અવિનાશી છે, ત્રણેય લોકના ઘરનું આનંદ છે, સર્વ દોષો દૂર કરનાર છે, સર્વથી પ્રકાશમાન છે, આશ્રયવિહિનના આશ્રય છે અને સાચો આશ્રયદાતા છે.
કુવલયદલશૈલસન્નિકાશં શરદમલામ્બરકોટરોપમાનમ્ । ભ્રમરતિમિરકજ્જલાઞ્જનાભં સરસિજચક્રગદાધરં પ્રપદ્યે
હું એ ભગવાનની શરણે જઉં છું, જેમનું રૂપ કમળની નીલી પાંખડી કે પહાડ જેવું લાગે છે, જેમના વસ્ત્રો શરદના નિર્ભર આકાશ જેટલા શુદ્ધ છે, જેમનું વર્ણ ભમરા જેવી ઘેરી કાળી છે, અને જેમના હાથમાં કમળ, ચક્ર અને ગદા છે.
વિચલદલિકલાપકોમલાઙ્ગં સિતદલપઙ્કજકુટ્મલાભશઙ્ખમ્ । શ્રુતિરણિતવિરિઞ્ચચઞ્ચરીકં સ્વહૃદયપદ્મજલાશયં પ્રપદ્યે
હું એ ભગવાનની શરણે જઉં છું, જેમના અંગો ફૂલ પર ફરતા મધમાખીના પાંખ જેવી નરમ છે, જેમનું શંખ સફેદ કમળની કળી જેવું છે, જેમના કાનમાં વેદના ગૂંજન જેવી ધ્વનિ ગૂંજે છે, અને જે મારા હૃદયના કમળમાં વસે છે.
સિતમણિગણતારકાવકીર્ણં સ્મિતધવલાનનપીવરેન્દુબિમ્બમ્ । હૃદયમણિમરીચિજાલગઙ્ગં હરિશરદમ્બરમ્ આતતં પ્રપદ્યે
હું એ વિશાળ શરદના આકાશમાં શરણું લઉં છું, જ્યાં સ્ફટિક જેવા રત્નોની તારાઓ છવાયેલી છે, હસતાં ચમકતાં ચહેરા જેવો પૂર્ણચંદ્ર ઊગ્યો છે અને હૃદયમાંથી ઝરણા જેવી રત્નમય કિરણોની ગંગા વહે છે.
ત્રિભુવનનલિનીસિતારવિન્દં તિમિરસમાનવિમોહદીપમ્ અગ્ર્યમ્ । જડતરમ્ અજડં ચિદાત્મતત્ત્વં જગદખિલાર્તિહરં હરિં પ્રપદ્યે
હું હરિનું શરણું લઉં છું, જે ત્રણેય લોકની કમળને પ્રકાશ આપનાર શ્રેષ્ઠ દીવો છે, મોહના અંધકારને દૂર કરનાર છે, જડ અને અજડ બંને સ્વરૂપે ચૈતન્ય છે અને સમગ્ર જગતના દુઃખો દૂર કરનાર છે.
નવવિકસિતપદ્મરેણુગૌરં સ્ફુટકમલાવપુષોપરૂષિતાઙ્ગમ્ । દિનગમસમયારુણામ્બરાભં કનકનિભામ્બરસુન્દરં પ્રપદ્યે
હું એનું શરણું લઉં છું, જેના અંગો તાજા ખીલેલા કમળના પરાગથી ધૂળાયેલા છે, જેનું શરીર સ્વચ્છ કમળ પર આરામ કરે છે, જેના વસ્ત્રો સૂર્યાસ્તના લાલ આકાશ જેવા તેજસ્વી છે અને જેનું રૂપ સોનાં જેવું સુંદર છે.
અવિરતહતસૃષ્ટસર્ગલીલં સતતમ્ અજાતમ્ અવર્ધનં વિશાલમ્ । યુગશતજરઢાભિજાતદેહં તરુતલશાયિનમ્ અર્ભકં પ્રપદ્યે
હું એ બાળકનું શરણું લઉં છું, જે વૃક્ષ નીચે શયન કરે છે, અનંત જગતની રચનામાં સતત લીન છે, જે ક્યારેય જન્મતું નથી, ક્યારેય બદલાતું નથી, વિશાળ છે અને જેના શરીરે યૂગોની વૃદ્ધતા દેખાય છે.
દિતિસુતનલિનીતુષારપાતં સુરનલિનીસતતોદિતાર્કબિમ્બમ્ । કમલજનલિનીજલાવપૂરં હૃદિ નલિનીનિલયં વિભું પ્રપદ્યે
હું એ સર્વવ્યાપક પરમાત્માને શરણું લઉં છું, જેનું હૃદયમાં નિવાસ કમળના સરોવર જેવું છે, જે દૈત્યકુલના કમળ પર હિમવર્ષા જેવો શીતળ છે, દેવતાઓના કમળ માટે સતત ઉગતો સૂર્ય છે, અને કમળમાંથી જન્મેલા કમળને પાણીની વહેલી ધારા આપે છે.
ઇતિ ગુણબહુલાભિર્ વાગ્ભિર્ અભ્યર્ચિતો ઽસૌ હરિર્ અસુરવિનાશશ્ શ્રીનિષણ્ણાંસદેશઃ । જલદ ઇવ મયૂરં પ્રીતિમાન્ પ્રીયમાણં કુવલયદલદેહઃ પ્રત્યુવાચાસુરેન્દ્રમ્
આ રીતે ગુણોથી ભરપૂર વાણીઓથી પૂજિત થયેલા, દૈત્યવિનાશક અને શ્રીલક્ષ્મીજીની બાજુએ બેઠેલા હરિએ, જેણે કમળની પાંદડાની જેમ શ્યામ અંગ ધર્યા છે, મેઘને જોઈને આનંદિત થતો મોર જેવો આનંદ અનુભવી, દૈત્યરાજાને પ્રસન્નતાથી ઉત્તર આપ્યો.
વરં ગુણનિધે દૈત્યકુલચૂડામહામણે । ગૃહાણાભિમતં ભૂયોજન્મદુઃખોપશાન્તયે
હે ગુણોના સાગર, દૈત્યકુલના શિરોમણિ, તું જે ઈચ્છે તે વર માંગ, જેથી પુનર્જન્મના દુઃખો શાંત થાય.
સર્વસઙ્કલ્પફલદ સર્વલોકાન્તરસ્થિત । યદ્ ઉદારતમં વેત્સિ તદ્ એવાદિશ દેવ મે
હે સર્વ ઈચ્છાઓ પૂરી કરનાર, સર્વ લોકોમાં રહેનાર, જે તને સૌથી ઉત્તમ લાગે છે એજ મને આજ્ઞાપે, હે દેવ, હું તે આપશ.
સર્વસમ્ભ્રમસંશાન્ત્યૈ પરમાય ફલાય ચ । બ્રહ્મવિશ્રાન્તિપર્યન્તો વિવેકો ઽસ્તુ તવાનઘ
હે નિર્દોષ, તને એવી સમજદારી મળે કે જે અંતે બ્રહ્મમાં પૂર્ણ શાંતિ આપે, અને દરેક પ્રકારની ઉથલપાથલને શાંત કરી, સર્વોત્તમ ફળ આપે.
ઇત્ય્ ઉક્ત્વા દિતિપુત્રેન્દ્રં વિષ્ણુર્ અન્તરધીયત । કૃતઘર્ઘરનિર્હ્રાદસ્ તરઙ્ગસ્ તોયધેર્ ઇવ
આ રીતે દિતિના પુત્રોના રાજાને કહી, વિષ્ણુ અચાનક અદૃશ્ય થઈ ગયા, અને તેમનાં વિદાય સમયે દરિયાની તરંગો જેવો ઘેરો અને ગૂંજીલ અવાજ થયો.
વિષ્ણાવ્ અન્તર્હિતે દેવે પૂજાયાઃ કુસુમાઞ્જલિમ્ । પાશ્ચાત્યં દાનવસ્ ત્યક્ત્વા મણિરત્નપરિષ્કૃતમ્
જ્યારે વિષ્ણુદેવ અદૃશ્ય થયા, ત્યારે દાનવે પુજામાં ઉપયોગ માટે રાખેલો મણિ અને રત્નોથી સજ્જ પશ્ચિમ દિશાનો ફૂલનો અંજલિ બાજુએ મુકી દીધો.
પદ્માસનસ્થો ઽથ મૃદાવ્ ઉપવિશ્ય વરાસને । સ્તોત્રપાઠવિધાવ્ અત્ર ચિન્તયામ્ આસ ચિન્તયા
પછી તે કમળાસન પર બેસી, ધીરે થી ઉત્તમ આસન પર બેઠો અને સ્તોત્રોનું પાઠ કરવાના ઢબે, મનમાં ઊંડા વિચારો કરવા લાગ્યો.
વિચારવાન્ એવ ભવાન્ ભવત્વ્ ઇતિ ભવારિણા । દેવેનોક્તો ઽસ્મિ તેનાન્તઃ કરોમ્ય્ આશુ વિચારણામ્
ભવનું નાશ કરનાર દેવએ મને કહ્યું છે કે, 'તુ વિચારશીલ બન.' એટલે હવે હું તરત જ અંતરમાં વિચાર કરવાનું શરૂ કરું છું.
કિમ્ અહં નામ તાવત્ સ્યાં યો ઽસ્મિન્ ભુવનડમ્બરે । વચ્મિ ગચ્છામિ તિષ્ઠામિ પ્રયતે ચાહરામિ ચ
આ વિશાળ જગતમાં, જે બોલે છે, જાય છે, ઊભો રહે છે, પ્રયત્ન કરે છે અને ખાય છે—હું કોણ છું?
જગત્ તાવદ્ ઇદં નાહં સવૃક્ષવનપર્વતમ્ । યદ્ બાહ્યં જડમ્ અત્યન્તં તત્ સ્યાં કથમ્ અહં કિલ
આ જગત, જેમાં વૃક્ષો, વનો અને પર્વતો છે, એ હું નથી; જે કંઈ બહારનું અને સંપૂર્ણ નિર્જીવ છે, એ હું કેવી રીતે હોઈ શકું?
અસન્ન્ અભ્યુત્થિતો મૂકઃ પવનૈસ્ સ્ફુરતિ ક્ષણમ્ । કાલેનાલ્પેન વિલયી દેહો નાહમ્ અચેતનઃ
આ દેહ તો નિર્જીવ છે, જન્મે છે, મૌન રહે છે, પવનથી થોડી ક્ષણ હલચલ કરે છે અને થોડા જ સમયમાં નાશ પામે છે—હું એ નિર્જીવ દેહ નથી.
જડયા કર્ણશષ્કુલ્યા કલ્પ્યમાનઃ ક્ષણસ્થયા । શૂન્યાકૃતિશ્ શૂન્યભવશ્ શબ્દો નાહમ્ અચેતનઃ
હું એ નિર્જીવ અવાજ નથી, જે ક્ષણભંગુર કાનની પાતળી પડદીએ બનાવેલો છે, જેનું સ્વરૂપ ખાલી છે અને ખાલીમાંથી જ ઊભો થાય છે.