દૃશ્યદર્શનનિર્મુક્તઃ કેવલામલમૂર્તિમાન્ । નિત્યોદિતો નિરાભાસો દ્રષ્ટાસ્મિ પરમેશ્વરઃ
હું જોવાતા અને જોવાની ક્રિયા બંનેથી પર છું, મારી સ્વરૂપ એકદમ શુદ્ધ અને નિર્મળ છે; હું હંમેશા પ્રકાશમાન છું, કોઈ દેખાવથી રહિત, અને હું સર્વોચ્ચ ભગવાન રૂપે દ્રષ્ટા છું.
ન કર્તાસ્મિ ન ભોક્તાસ્મિ દ્રષ્ટૈવાસ્મિ નિરામયઃ । કલ્પનાવિકલાકારકાલકાન્તકલામયઃ
હું કરનાર નથી, હું ભોગવનાર પણ નથી; હું માત્ર દ્રષ્ટા છું, દુઃખથી મુક્ત છું, કલ્પના અને અકલ્પના, સમય અને સમયના ભાગોથી બનેલો છું.
આભાસમાત્રમ્ ઉદિતો નિત્ય આભાસ્યવર્જિતઃ । ભારૂપૈકસ્વરૂપો ઽસ્મિ સ્વરૂપેણ જયામ્ય્ અહમ્
હું માત્ર સદા પ્રગટ થતી છાયા છું, પ્રગટ થનારી વસ્તુઓથી રહિત છું; હું માત્ર સ્વરૂપમાં જ રહેલો છું અને મારા સ્વરૂપે જ વિજયી છું.
ચેત્યરઞ્જનરિક્તાય વિમુક્તાય મહાત્મને । પ્રત્યક્ચેતનરૂપાય સ્વરૂપાય નમો ઽસ્તુ મે
જેમાં વિષયોની રંગત નથી, જે મુક્ત અને મહાન આત્મા છે, જેનું સ્વરૂપ અંતર્મુખ ચેતના છે, એ મારા સાચા સ્વરૂપને નમન છે.
ચિતયે ચેત્યમુક્તાય યુક્ત્યા યુક્તાય યોગ્યયા । સર્વાવભાસરૂપાય મહ્યમ્ એવ નમો નમઃ
જે ચેતના છે, વિષયોથી મુક્ત છે, યોગ્ય વિવેકથી જોડાયેલ છે, અને સર્વનું પ્રકાશરૂપ છે, એવા મને વારંવાર નમન છે.
ચેત્યનિર્મુક્તચિદ્રૂપં વિષ્વગ્વિશ્વાવપૂરકમ્ । સંશાન્તસર્વસંવેદ્યં સંવિન્માત્રમ્ અહં તતમ્
હું ચિંતનથી મુક્ત, શુદ્ધ ચેતન છું, જે સર્વ દિશાઓ અને આખા વિશ્વમાં વ્યાપી છે; બધાં અનુભવના વિષયો પૂર્ણ શાંત છે—હું માત્ર શુદ્ધ જાગૃતિ રૂપે સર્વત્ર વ્યાપેલો છું.
આકાશવદ્ અનન્તો ઽહમ્ અપ્ય્ અણોર્ અણુર્ આતતઃ । નાસાદયન્તિ મામ્ એતાસ્ સુખદુઃખદશાદૃશઃ
હું આકાશ જેવો અનંત છું, છતાં અતિ સૂક્ષ્મથી પણ વધારે સૂક્ષ્મ છું, સર્વત્ર વ્યાપેલો છું; સુખ કે દુઃખ જેવી અવસ્થાઓ મને સ્પર્શી શકતી નથી.
સંવેદનમ્ અસંવેદ્યમ્ અચેત્યં ચેતનં તતમ્ । ન શક્તા માં પરિચ્છેત્તુમ્ ભાવાભાવા જગદ્ગતાઃ
જાગૃતિ અને અજાગૃતિ, વિચારી શકાય તેવું અને વિચારી ન શકાય તેવું—આ બધું મારાથી વ્યાપેલું છે; જગતમાં રહેલા સત્વ અને અસત્વ મને કોઈ રીતે નિર્ધારિત કરી શકતા નથી.
અથ વૈતે જગદ્ભાવાઃ પરિચ્છિન્દન્તુ મામ્ ઇમમ્ । યથાભિમતમ્ એતે હિ મત્તો ન વ્યતિરેકિણઃ
કે પછી, આ જગતના બધા અવસ્થાઓ મને પોતાની રીતે નિર્ધારિત કરવાનો પ્રયાસ કરે, તો પણ એ બધું મારાથી અલગ નથી—એમને મારી સાથે કોઈ ભેદ નથી.
યદિ સ્વભાવભૂતેન વસ્તુના વસ્તુ મીયતે । હ્રિયતે દીયતે વાપિ તત્ કિં કસ્ય કિલ ક્ષતમ્
જો કોઈ વસ્તુને તેની જ સ્વભાવરૂપ બીજી વસ્તુથી માપવામાં આવે, કે તે લેવામાં કે આપવામાં આવે, તો એમાં કોણે શું ગુમાવ્યું કે નુકસાન થયું એવું ક્યાંથી કહેવાય?
સર્વદા સર્વમ્ એવાહં સર્વકૃત્ સર્વસઙ્ગતઃ । ચેત્યમ્ અસ્ત્ય્ અહમ્ એવૈતન્ ન કિઞ્ચિદ્ અપિ ચોદિતમ્
હંમેશા હું બધું જ છું, બધું કરનાર છું, બધામાં જોડાયેલો છું; જે કંઈ જાણવામાં આવે છે, એ બધું હું જ છું—બીજું કંઈ પણ કહેવાયું નથી.
કિં સઙ્કલ્પવિકલ્પાભ્યાં ચિદ્ અચિચ્ ચાહમ્ એકભાઃ । સઙ્ક્ષોભયામ્ય્ અહં તાવચ્ છામ્યામ્ય્ આત્મનિ પાવને
ઇચ્છા કે શંકાનો શું ઉપયોગ? હું ચેતન અને અચેતન, એક જ પ્રકાશ છું; હું જેટલો સમય ઇચ્છું તેટલો હલચલ કરું છું, પછી મારા પવિત્ર સ્વરૂપમાં શાંત થઈ જાઉં છું.
ઇતિ સઞ્ચિન્તયન્ન્ એવ બડિઃ પરમકોવિદઃ । અકારાર્ધાર્ધમાત્રાર્થં ભાવયન્ ધ્યાનમ્ આસ્થિતઃ
આ રીતે વિચારતા, પરમ કુશળ બડી અર્ધાક્ષર અને તેની સૂક્ષ્મ અર્થ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીને ધ્યાનમાં તનાઈ ગયા.
સંશાન્તસર્વસઙ્કલ્પઃ પ્રશાન્તકલનાગણઃ । નિશ્શઙ્કમ્ અતિદૂરાસ્તચેત્યચિન્તકચિન્તનઃ
બધી ઈચ્છાઓ શાંત થઈ ગઈ, મનની બધી કલ્પનાઓ પણ સ્થિર થઈ ગઈ, કોઈ ડર વગર, બડીના વિચારો હવે દૂરની વસ્તુઓ તરફ દોડતા નહોતા, બહારની બાબતો વિશે વિચારવું પણ બંધ થઈ ગયું હતું.
ધ્યાતૃધ્યેયધ્યાનહીનો નિર્મનાશ્ શાન્તવાસનઃ । બભૂવાવાતદીપાભો બડિઃ પ્રાપ્તમહાપદઃ
ધ્યાન કરનાર, ધ્યાન અને ધ્યાનનું વિષય — આ ત્રણેયમાંથી મુક્ત, મન શુદ્ધ અને ઈચ્છાઓ શાંત, બડી પવનથી બચાવેલી દીપક જેવો બની ગયો હતો, અને તેણે સર્વોચ્ચ અવસ્થા પ્રાપ્ત કરી હતી.
ઉપશાન્તમનાસ્ તત્ર રત્નવાતાયને બડિઃ । અવસદ્ બહુકાલં સ સમુત્કીર્ણ ઇવોપલાત્
મન સંપૂર્ણ શાંત થઈ ગયું હતું, બડી રત્નોથી સજેલા મહેલમાં લાંબા સમય સુધી સ્થિર રહ્યો, જાણે જમીનમાં ગાઢ પડેલો પથ્થર હોય એમ.
પ્રશમિતૈષણયા પરિપૂર્ણયા મનનદોષદશોજ્ઝિતયોચ્ચયા । બડિર્ અરાજત નિર્મલસત્તયા વિઘનમ્ અચ્છતયેવ શરન્નભઃ
બધી તૃષ્ણાઓ શાંત, મન પૂર્ણ સંતોષથી ભરેલું, વિચારોની ખામીઓ દૂર થઈ ગઈ, બડી શુદ્ધ સ્વરૂપે તેજમય થયો, જાણે વાદળરહિત શરદના આકાશ જેવો નિર્મળ અને વિશાળ.
અથ તે દાનવાસ્ તત્ર બડેર્ અનુચરાસ્ તદા । તદ્ગૃહં સ્ફાટિકં સૌધમ્ ઉચ્ચૈર્ આરુરુહુઃ ક્ષણાત્
એ સમયે બડિના સેવક દાનવો તરત જ તેના ઊંચા અને ઝગમગતા સ્ફટિક મહેલમાં ચડી ગયા.
ડિમ્બાદ્યા મન્ત્રિણો વીરાસ્ સામન્તાઃ કુકુહાદયઃ । સુરાદ્યાશ્ ચૈવ રાજાનો વૃત્રાદ્યા બલહારિણઃ
ડિંબા અને અન્ય મુખ્ય મંત્રીઓ, વીર પુરુષો, કુકુહા જેવા સામંતો, સુરાદિ રાજાઓ અને વૃત્ર જેવા શક્તિશાળી લોકો ત્યાં ભેગા થયા.
હયગ્રીવાદયસ્ સભ્યાશ્ શુકુન્દાદ્યાશ્ ચ બન્ધવઃ । લુડઙ્ગાદ્યાશ્ ચ સુહૃદઃ પલ્મૂલાદ્યાશ્ ચ લાલકાઃ
હયગ્રીવ જેવા માન્ય વ્યક્તિઓ, શુકુન્દ જેવા સગાં, લુડંગ જેવા મિત્રો અને પલમૂલ જેવા પ્રિયજન પણ હાજર હતા.
કુબેરયમશક્રાદ્યા ઉપાયનકરાસ્ સુરાઃ । યક્ષા વિદ્યાધરા નાગાસ્ સેવાવસરકાઙ્ક્ષિણઃ
કુબેર, યમ અને શક્ર જેવા દેવતાઓ ભેટ લઈને આવ્યા; યક્ષ, વિદ્યાધર અને નાગ પણ સેવા કરવાની તત્પરતા સાથે હાજર રહ્યા.
રમ્ભાતિલોત્તમાદ્યાશ્ ચ ચામરિણ્યો વરાઙ્ગનાઃ । સરિતસ્ સાગરાશ્ શૈલા દિશશ્ ચ વિદિશસ્ તથા
રંભા, તિલોત્તમા અને બીજી સ્વર્ગીય અપ્સરાઓ, તેમજ ચામરીઓની સુંદર સ્ત્રીઓ; નદીઓ, દરિયાઓ, પર્વતો, દિશાઓ અને વચ્ચેની દિશાઓ—
સેવાર્થમ્ આયયુસ્ તસ્ય તં પ્રદેશં તદા બડેઃ । અન્યે ચ બહવસ્ સિદ્ધાસ્ ત્રૈલોક્યોદરવાસિનઃ
આ બધાએ બડેના那个 સ્થળે સેવા માટે આવવું થયું; અને ત્રણેય લોકના ઊંડાણમાં વસતા ઘણા બીજા સિદ્ધો પણ ત્યાં આવ્યા.
ધ્યાનમૌનસમાધિસ્થં ચિત્રાર્પિતમ્ ઇવાચલમ્ । નમત્કિરીટાવલયો દદૃશુર્ બડિમ્ આદૃતાઃ
તેઓએ બડીને ધ્યાન, મૌન અને સમાધિમાં લીન, અડગ પર્વત જેવો અને અદ્ભુત છબીઓથી શોભિત જોઈને, શ્રદ્ધાભાવે પોતાના મુગટવાળા માથાથી વંદન કર્યું.
તં દૃષ્ટ્વા કૃતકર્તવ્યાઃ પ્રણેમુસ્ તે મહાસુરાઃ । વિષાદવિસ્મયાનન્દભયમન્થરતાં યયુઃ
તેમને જોઈને, એ મહાસુરોએ પોતાનું કર્તવ્ય પૂર્ણ કરી વંદન કર્યું; અને દુઃખ, આશ્ચર્ય, આનંદ અને ભયથી તેઓ ધીરે થઈ ગયા.
મન્ત્રિણો ઽથ વિચાર્યાત્ર કિં પ્રાપ્તમ્ ઇતિ દાનવાઃ । ભાર્ગવં ચિન્તયામ્ આસુર્ ગુરું સર્વવિદાં વરમ્
પછી મંત્રીઓએ ત્યાં શું બન્યું તે વિચાર્યું અને દાનવો ભૃગુવંશી ગુરુ, સર્વજ્ઞોમાં શ્રેષ્ઠ એવા ભાસ્કરનું ધ્યાન કરવા લાગ્યા.
ચિન્તનાનન્તરં દૈત્યા ભાર્ગવં ભાસુરં પુરઃ । દદૃશુઃ કલ્પિતપ્રાપ્તં ગન્ધર્વનગરં યથા
વિચાર કર્યા પછી દૈત્યોએ ભાસ્કર ગુરુને પોતાના સામે તેજસ્વી રૂપે જોયા, જાણે કોઈએ કલ્પના કરીને ઉભું કર્યું હોય, જેમ કે ગંધર્વોના શહેરને.
પૂજ્યમાનો ઽસુરગણૈર્ નિવિષ્ટો ગુરુવિષ્ટરે । દદર્શ ધ્યાનમૌનસ્થં ભાર્ગવો દાનવેશ્વરમ્
અસુરોની ટોળીઓ દ્વારા પૂજિત અને ગુરુના આસન પર બેસેલા ભાસ્કરે ધ્યાન અને મૌનમાં લીન દાનવોના રાજાને જોયા.
વિશ્રમ્ય સ ક્ષણમ્ ઇવ પ્રેમવાન્ અવલોક્ય ચ । બડિં વિચારયન્ દૃષ્ટ્યા પરિક્ષીણભવભ્રમમ્
થોડો સમય આરામ કરીને અને પ્રેમભરી નજરે જોઈને, ભાસ્કરે બડીને નિહાળ્યા અને દુન્યાવી મોહમાયાથી થાકેલો છે તે સમજ્યા.
દેહરશ્મિશતૈર્ દન્તદીપ્તિભિઃ ક્ષીરસાગરે । ક્ષિપન્ન્ ઇવ સભામ્ આહ હસન્ વાક્યમ્ ઇદં ગુરુઃ
ગુરુએ, જેમના દાંત દુધના દરિયાની જેમ તેજસ્વી અને અનેક કિરણોથી સભાને પ્રકાશિત કરી રહ્યા હતા, હસતાં હસતાં આ શબ્દો કહ્યા.