ત્યારે, મારા મુખમાંથી આખા દેવસમૂહના કંઠે બોલ ઊઠ્યા: “બ્રાહ્મણના માંસને ભસ્મ ન થવા દો.” એમ વિચારીને, દિવ્ય સાત જ્વાળાવાળો અગ્નિ દેવ સ્વરૂપ ધારણ કરીને તેમના સમક્ષ પ્રગટ થયા—તેઓ એવા તેજસ્વી હતા કે જાણે વાણીના દેવતા સ્વયં પ્રગટ થયા હોય. અગ્નિદેવે કહ્યું, “હે મહાન, જે વર તું ઇચ્છે છે, તે તારા માટે તૈયાર છે—જેમ કોઠીમાંથી રત્ન લઈએ તેમ તેને સ્વીકાર.” જ્યારે અગ્નિદેવે આ રીતે વાત કરી, ત્યારે પુષ્પ અને જળના અર્પણથી શોભિત, યુવાન બ્રાહ્મણે તેમની સ્તુતિ કરીને પ્રણામ કર્યો અને વિનંતી કરી: “હે પ્રભુ, ધરતી સર્વ જીવોથી ભરપૂર અને પવિત્ર છે, પણ હું ત્યાં પહોંચી શકતો નથી. તેથી, મારી નિવાસસ્થાન વૃક્ષો પર જ રહે.” મહર્ષિના પુત્રે આવું કહ્યું ત્યારે, દેવતાઓના મુખવાળો શિખી અગ્નિદેવે ‘તથાસ્તુ’ કહીને અદૃશ્ય થઈ ગયા. દેવતા અદૃશ્ય થયા પછી, તે યુવાન બ્રાહ્મણને મનગમતી ઈચ્છા મળી ગઈ હતી; તે પૂર્ણચંદ્ર જેવો તેજસ્વી દેખાતો હતો, જાણે સાંજના વાદળો ઓગળી ગયા હોય. પોતાની ઇચ્છા પૂર્ણ થતાં, તેનો ચહેરો આનંદથી ઝગમગતો હતો; તે સંતોષથી હસ્યો, જાણે પૂર્ણચંદ્ર પોતાના કળાઓથી ઘેરાયેલો હોય, ખીલેલા સફેદ કમળ જેવો અને તેજસ્વી દાંતોવાળી સ્મિતથી શોભિત. પછી, જંગલના મધ્યમાં, જ્યાં વાદળોનું વર્તુળ આકાશને સ્પર્શતું હતું અને મધ્યાહ્નના સૂર્યના ઘોડાઓ થાકીને વૃક્ષોના થાંભલાઓની છાંયમાં આરામ કરતા હતા—ત્યાંનું દૃશ્ય અદ્ભુત હતું. વૃક્ષોના લાંબા શાખાઓ જાણે દિશાઓના ગર્ભને માપતી હોય તેમ, અને ખીલેલા ફૂલોની આંખોથી ચારેકોર જુએ છે. પવનથી તેમનાં શિખર ઉડતી, અને ચંચળ મધમાખીઓથી ઘેરાયેલા, તેઓ જાણે પાંદડાની હાથથી આકાશનું મુખ પુંસતા હોય એમ લાગતું. વૃક્ષોના ઘન ગુચ્છો, લાંબા પીળા ફૂલોના ઝૂંપડાં, જાણે તાજા પાનના પાનથી શોભિત મુખ હોય, મધમાખીઓથી ગુંજતા, હસતા હોય તેમ લાગતાં. લતાના રમતાં ફૂલોની પરાગધૂળીના વર્તુળો સાથે, તે જાણે પૂર્ણચંદ્રની ઝાંખી આપતું પ્રકાશમય બનતું. શાખાઓની પંક્તિઓથી ઘન, ચકોર પક્ષીઓની કૂજનથી ગુંજતું, અને કિનારા-કિનારા કિન્નરોના ગીતોથી, જાણે સિદ્ધોનો સ્વર્ગમાર્ગ ઊભો થયો હોય. પાંદડાની બેઠકો પર બેઠેલા મોરોના ઝૂંડથી શોભિત, આકાશ જાણે ઇન્દ્રધનુષ અને વાદળોથી શોભાયમાન થયો હોય. દરેક ઢાળ પર ઊંચા-નીચા ચામરથી અને ચકોરો સાથે પૂર્ણચંદ્રની જેમ પ્રકાશિત, જાણે વર્ષમાં દરેક રાત્રિ પૂર્ણિમા બની ગઈ હોય. તિતર, કોયલ અને જીવજીવ પક્ષીઓના મીઠા અવાજોથી સમગ્ર જંગલ જાણે ગાન કરતાં હોય એમ લાગતું. કદંબ પક્ષીઓના ઝૂંડ પોતાના માળામાં રમતાં, અને સ્વર્ગના ગુહામાં આરામ કરતા સિદ્ધોથી ઘેરાયેલું, જાણે સમગ્ર વિશ્વ જ આ વૃક્ષોથી ઘેરાયેલું હોય. કાંઈક જગ્યાએ લાલ ડાળીઓ અને મધમાખી જેવી આંખોવાળા ફૂલોના ગુચ્છોથી શોભિત, જાણે સ્વર્ગ અપ્સરાઓથી ઘેરાયેલું હોય. ફૂલોની ઢગલીઓમાંથી ઉડતું ચંચળ પરાગ, ઇન્દ્રધનુષ લઈને, ઘન ફૂલોનું સમૂહ જાણે વીજળીવાળા વાદળ જેવું લાગે. હજારો હાથ જેવી શાખાઓ સાથે, આકાશ વ્યાપતું, જાણે બ્રહ્માંડ સ્વરૂપે ચંદ્ર અને સૂર્યના કણાંથી શોભિત નૃત્ય કરી રહ્યું હોય. તેના પાયે મહાન પર્વતરાજ બેઠો છે, ઉપર તારાઓથી ભરેલું આકાશ છે; વચ્ચે, ખીલેલી લતાવાળું બીજું એક પૃથ્વીપૃથ્વી જેવું લાગે. તે વૃક્ષો અને જંગલોનો પ્રપિતામહ જેવો, ફળ, કોમળ કૂંપળ અને ફૂલોનો એકમાત્ર ભંડાર છે. ફૂલોની ધૂળથી છુપાયેલા કળીઓના ગુચ્છો ધરાવતું, જાણે નદીના કિનારે સૂર્યકિરણ અને તારાઓની જાળથી છવાયેલું આકાશ હોય. તેની શાખાઓ, ચંચળ પક્ષીઓથી ડોલતી અને માળાઓથી ભરપૂર, ધરતી જાણે જીવંત ગામડાંઓથી ભરાઈ ગઈ હોય એમ લાગે. ખીલેલા ફૂલોના ધ્વજ અને લતાના બાવડાંથી શોભિત, સફેદ ફૂલોની ઢગલીઓથી તેજસ્વી, ખીલેલા ફૂલોની ભરમારથી છલકાય છે. તિતર, કૃષ્ણમૃગ, પોપટ, કોયલ અને શ્યામ પંખીઓના અવાજોથી ભરપૂર, તેની શાખાઓના ખોખા ઘન ફૂલોની છાંયે છુપાયેલા ઝરખાં જેવા લાગે. ખોખા, જેમાં પક્ષીઓની ચંચળતા અને મદમસ્તી ભરેલી, જાણે બધા જંગલદેવીઓના શ્રેષ્ઠ આંતરકમરો હોય. મધમાખીઓના ઝૂંડ અને સુગંધના તરંગો, અને ફૂલોની ઢગલીઓથી તે તેજસ્વી લાગે, જાણે પર્વત પરથી ધોધો વહેતા હોય. પાંદડાની હળવી પવનમાં રમતી પાંખડીઓથી ઘેરાયેલું, તે વૃક્ષ જાણે તેજસ્વી વાદળોથી ઘેરાયેલું પર્વત હોય. તેના પાયે હાથીઓનાં ઘૂંટણ અને પહોળા પીઠથી દબાયેલું, તે પોતાનાં ઢાળથી સ્થિર થયેલા મહાપર્વત જેવું છે. અનેક રંગીન પંખીઓના ઝૂંડથી ભરપૂર, શાખાઓના ખોખામાં ફરતાં, તે વિવિધ જીવોવાળા શૃંગારિત પર્વત જેવું લાગે. ચંચળ શાખાઓના જાળથી, જાણે વનપવન લતાને નૃત્ય કરાવે છે એમ તે સંકેત કરે છે. જે મનુષ્યે ઇચ્છા ત્યજી છે, તે જ સંતોષથી વિદાય લે છે; તે વૃક્ષ જાણે લતાના હાર ઝૂલતાં નૃત્ય કરે છે. લતાના પ્રેમથી ભરપૂર, તે વૃક્ષ પ્રેમની મીઠી સુગંધથી છલકાય છે, જાણે મદમસ્ત મધમાખીઓના ગાન સાથે ગાય છે. દૂરથી, તાજા ખીલેલા ફૂલો સાથે, તે આકાશમાં વિહાર કરતા સિદ્ધોને કોયલના રવ અને મધમાખીઓના ઝૂંડથી આવકારતું હોય તેમ લાગે. વૃક્ષો પોતાના ફળ અને ખીલેલા ફૂલો સાથે, પોતાની સમૃદ્ધિમાં આનંદિત હોય, જાણે કળીઓ અને ફૂલોના તેજથી હસતા હોય. પારિજાત વૃક્ષ જેવું, તેની શાખાઓ અને ગુચ્છો ઉપર તરફ દોડે છે, જાણે આકાશમાં ચઢવા આતુર હોય, તેની ડાળ Bold રીતે ઊંચી ઉઠે છે. મધમાખીઓના ઝૂંડથી ગુંજતું અને ઘન પાંખવાળા ફૂલોના ગુચ્છોથી ઘેરાયેલું, તે પોતાની અનન્ય તેજસ્વી સહસ્ત્ર આંખોથી ઇન્દ્રને પણ ટક્કર આપે તેમ લાગે. તેજસ્વી ફૂલોના ગુચ્છોથી શોભિત, જેમ કે રત્નમય સાપના ફણાં, તે ધરતીમાંથી ઉગીને જાણે શેષનાગ પોતે આકાશ જોવા આતુર હોય એમ દેખાય છે. આ રીતે, દેવકૃપાથી, બ્રાહ્મણપુત્રના વરદાન અને વૃક્ષોના દિવ્ય વૈભવથી, સમગ્ર જંગલ સ્વર્ગ સમાન શોભા પામ્યું.