કોઈ વ્યક્તિને જે દુઃખદ અથવા સુખદ ઘટનાઓ, અને અવસ્થાઓ—જ્યાં કોઈthing છે કે નથી—આપડે, એ બધું એ ઈચ્છાની વેલની કડવી અને મીઠી કળીઓ છે. આ સમગ્ર જગત ઈચ્છાની વૃત્તિઓના તાંતણે બંધાયેલું છે; જ્યારે એ વૃત્તિઓ વધુ મજબૂત થાય છે, ત્યારે ઘોર પીડા આપે છે, અને જ્યારે એ નાશ પામે છે, ત્યારે સુખ મળે છે. બુદ્ધિમાન, વિદ્વાન, ઉચ્ચ કુળમાં જન્મેલા કે મહાન વ્યક્તિઓ પણ ઈચ્છાની સાંકળથી બંધાય જાય છે, જેમ કે સિંહ પણ સાંકળથી અટકાય છે. શરીરરૂપી વૃક્ષમાં વસતા અને હૃદયમાં આરામ કરતા વ્યક્તિ માટે, મન—which હંમેશા પવનની જેમ દોડતું રહે છે—એ માટે ઈચ્છાનું જાળ રચાયું છે. આ જગત પોતાની વૃત્તિઓથી પીડિત છે અને ભાગ્ય દ્વારા ખેંચાતું રહે છે, જેમ બાળક દોરાથી બાંધેલી પક્ષીને બેસી રહે છે, પણ એ પંખી સતત શ્વાસ લે છે. હથિયારો અને યુદ્ધની ગૂંચવણનો ભાર હવે પૂરતો થયો; discernment—વિવેક—થી જ એ દુશ્મન, એટલે વૃત્તિ અને તેની વિકૃતિઓ, સામે લડવું જોઈએ. જ્યારે આંતરિક સ્થિરતા ખલેલ પામે છે, ત્યારે દુશ્મનના નેતાઓ—એવી અમર વૃત્તિઓ—તમેંને જીતવા માટે કોઈ હથિયાર, શાસ્ત્ર કે projectiles કામ નથી આવે. એ વૃત્તિઓ સાંકળ અને સાપના ચાબુક જેવી છે, અને વારંવાર યુદ્ધ દ્વારા, એ તમારામાં રહેલી અહંકારથી બનેલી વૃત્તિને પકડી લે છે. જો શમ્બરાએ રચેલા યાંત્રિક પ્રાણીઓ એ વૃત્તિને પકડી ન શકે, તો એ અપરાજય બની જાય છે. તેથી, discernment—વિવેક—ના યુદ્ધ દ્વારા એ અમર વૃત્તિઓને જાગૃત કરો, અને વારંવાર અભ્યાસ દ્વારા, એ વૃત્તિઓથી ભરપૂર થાય. પછી, જેમની ચિંતાઓ બંધાયેલી છે, એ નાશ માટે યોગ્ય બની જાય છે; આ જગતમાં, જે પ્યાસની અપેક્ષાથી જોડાયેલા છે, એ ક્યારેય નબળા નથી. આ જગત, સમ અને અસમાન, સંપૂર્ણપણે પોતાની વૃત્તિઓથી સ્થિરતા પામ્યું છે; અને એ દરિયાની તરંગોની જેમ હમેશા દોડે છે—તેથી, એ વૃત્તિને અહીં ઉપચાર કરીને અંત સુધી લાવવી જોઈએ. એ પછી, દેવતાઓએ એ વચન સાંભળી, દરેક પોતપોતાની દિશામાં ગયા, અને સાથે કમળની સુગંધ લઈ ગયા, જેમ જંગલમાંથી પવન ફૂલોની માળ લઈને જાય છે. કેટલાક દિવસો સુધી, પોતાના તેજસ્વી અને પ્રકાશમય નિવાસસ્થાનોમાં, એ દેવતાઓ સ્થિર કમળમાં વસેલા માખીઓની જેમ આરામ કરતા રહ્યા. સમય પછી, શુભતા પ્રાપ્ત કરીને, જે આત્માના ઉદય માટે ઉત્તમ છે, એ દેવતાઓએ વાદળના વિલય સમયે થતો ગર્જનાવાળો ઢોલ વગાડ્યો. ત્યાર પછી, પાતાળમાંથી ઉદ્ભવેલા દૈત્યો સાથે, ભયંકર અને લાંબો યુદ્ધ ફરી આકાશમાં શરૂ થયો. ત્યાં તલવાર, તીરો, ભાલા, ગદા, મોટે હથિયારો, કુહાડી, ચક્ર, વીજ, પર્વતો, પથ્થરો, અગ્નિથી દહાતા વૃક્ષો, અને સાપ, ગરુડ વગેરે રૂપમાં હથિયારોની વાવાઝોડા ફૂંકાઈ. એક મહાન નદી, માયાથી સર્જાયેલી, દરેક દિશામાં ઝડપથી વહેતી, અનગણિત પથ્થરો, પર્વતો, ધરાની ધારથી વૃક્ષો અને પાણીની તરંગો સાથે, ગર્જનાવાળાં વાદળની જેમ ગુંજતી. અગ્નિથી દહાતા ટોર્ચ, ભાલા, પથ્થરો, લાંસ, તલવાર, તીરો, જાવલિન અને ગદા, નદીના મધ્યમાં વહેતા, અને ગંગાની જેમ પાણીથી ઘેરાયેલા સ્વર્ગના મહલ, દરેક દિશામાં projectilesનો વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. એ નદી, પૃથ્વી અને અન્ય તત્ત્વોથી બનેલી, ઘાતક અને ભેટ પકડી લેતી, અને આકાશમાં કિરણોથી બનેલી, ત્યારે શાંત થાય છે જ્યારે દેવ, દૈત્યો અને સિદ્ધોની સેનાઓ શાંત થાય છે; પણ માયાથી સર્જાયેલી, એ ફરી પોતાની જ સત્તાથી ઉદ્ભવે છે. પર્વતો, મજબૂત પથ્થરો જેવા હથિયારોના ઘાતથી, વિશાળ સમુદ્રો લાલ પાણીથી ભરાઈ ગયા, અને દેવ-દૈત્યોના શિખરો પર ઊગેલા ઊંચા તાડના જંગલ—આ બધું આકાશના ચહેરા બની ગયું. ભાલા, તીરો, જાવલિન, ગદા, તલવાર અને ચક્ર ફેંકાયા, અને દેવ-દૈત્યો ગુસ્સામાં પર્વતો ફેંકતા, અને તીક્ષ્ણ દાંત અને નખના ઘડઘડાટથી—લાઈવ અને ભયંકર સિંહોની વરસાદ ધરા પર વરસી. દહાતા આંખો, ઝેરથી ભરેલી જ્વાળા, અને દહનકારક તાપથી, યુગના અંતે સૂર્યની સેનાઓએ દિશાઓ દહાવી; સાપો, ઉન્મત્ત સમુદ્રની જેમ, પૃથ્વી અને પર્વતો પર ફેલાઈ અને ઉડી ગયા. ગર્જનાવાળી ગુંજ, મકરોના ધડાકા, અને આકાશ-સમુદ્રની તરંગો, મહાન પર્વતોથી ઘેરાયેલા, સમગ્ર જગતને સঙ্কુચિત અને ભયજનક બનાવી, અને વિવિધ નદીઓના હથિયારોના પ્રવાહો વલય કરીને ફરી રહ્યા. આકાશ પર્વતો, હથિયારો અને ગરુડ-શિખરોથી શોભિત, અને મહા સાપો અને દૈત્યોના શરીરોથી ભરેલું; ક્યારેક વાદળોથી, ક્યારેક અગ્નિથી, ક્યારેક સૂર્યપ્રકાશથી, અને ક્યારેક અંધકારથી છવાયેલું. જગત અસહ્ય બની ગયું, યુગના અગ્નિથી realms દહાતા, અને ગરુડના ગર્જનાથી આકાશ ગુંજતું, હથિયારોની આગ અને પર્વતોના પ્રવાહો વરસતા, દેવતાઓના નિવાસસ્થાનો અને વચ્ચેના સ્થળો દહાવી રહ્યા. દૈત્યો પૃથ્વી પરથી ઉડી, પર્વતના ઢાળ પરથી પંખીઓની જેમ આકાશમાં ચઢ્યા; જ્યારે overwhelmed દેવતાઓ પર્વતમાંથી છૂટેલા પથ્થરોની જેમ ધરા પર પડ્યા. દેવ અને દૈત્યો, જેમના શરીરો મહા અગ્નિથી દહાતા, હથિયારોના વૃક્ષો પર ચોટેલા, આકાશના શિખરો પર પહોંચ્યા, જે યુગના પવનથી પર્વતો હલાવતા તેજસ્વી બની ગયા. આકાશ, દેવ, દૈત્યો અને પર્વત-લોર્ડના શરીરોથી વહેતું લોહીથી, ઉગતી ગંગાની જેમ લાલ દેખાયું, અને સ્વર્ગ અને સમુદ્રને ઘેરી લીધું. પર્વતો, પાણી, અને વિવિધ હથિયારોનો વરસાદ, તેમજ અસમાન પથ્થરો અને પછી એકબીજા પર અગ્નિનો વરસાદ વરસ્યો. યુદ્ધની કળામાં પારંગત, બધા મહા પર્વતોની દીવાલો તોડી, દરેક દિશામાં ફૂલોનો વરસાદ વરસાવ્યો, જાણે દિશાઓના શાખા પર. દેવ અને દૈત્યો, યુદ્ધના ગૂંચવણથી ઉશ્કેરાયેલા, હથિયારો સાથે એકબીજાને ઘાત કરતા, અને ઇન્દ્રના વીજથી દહાતા, વિશાળ સિંહાસનો પર બેઠા, આકાશમાં ફરી રહ્યા, લોહી વહાવતા. તે સમયે, જગતના પેટમાં કપાયેલા માથા, હાથ, બાહુ અને જાંઘો, ominous ટીડાની જેમ આકાશમાં વળાંગતા, અને ઘન વાદળો, પર્વતની જેમ ભયજનક, સૂર્ય અને દિશાઓના પર્વત-શ્રેણી અવરોધતા. વિશ્વ ભયંકર બની ગયું, જાણે સમયના અંતે, જંગલી અગ્નિ, ઉશ્કેરાયેલા પાણી, પવન અને સૂર્ય, જંગલો ફાટેલા, દેવ-દૈત્યોના સમૂહો નાશ પામેલા, અને બ્રહ્માંડની દીવાલો અને ખૂણાં અવિભાજ્ય. તે ગૂંચવણમાં, દિશાઓ પર્વતના શિખરો પર ભારે હથિયારોના ઘાતથી ઉલટપલટ થઈ, અને ગુંજતી, જાણે ગુફામાં વસેલા ભયંકર પ્રાણીઓના ટોળાંની ચીસ, અને વાદળના ધડાકા સાથે સિંહોના ગર્જનાવાળી ગુંજ. આકાશમાં માયાની નદીઓ અને સમુદ્રો, અગ્નિ અને ધૂમના વાદળો, વૃક્ષો, દેવ-દૈત્યોના મૃતદેહ, પર્વતો અને પથ્થરોના વરસાદ, માથા, તીરો, ભાલા, ગદા, projectiles અને હથિયારો, જાણે પવનથી જંગલમાં પાંદડાં ઉડતા. હાથના ઘાત, પર્વતના પંખોની આવ-જાવ જેવી અવિરત, પાણીનો પ્રવાહ—સમુદ્ર જેવો ભરપૂર—દેવતાઓના નાશ પામેલા શહેરોમાંથી, યોદ્ધાઓના પર્વત જેવા શરીરો પડવાથી, એકસાથે વહેતો. આકાશ ઘન ગર્જનાથી ભરાયું; પર્વતો વચ્ચેના સ્થળ લોહીથી ધોઈ ગયા; જગત-ગુફા ઉશ્કેરાઈ, જાણે લોહીથી ભરેલી, યુદ્ધના પ્રવાહોમાં વળાંગતી. એ યુદ્ધનો ગૂંચવણ, દેવ અને દૈત્યોની ભીડથી, અનંત દિશાઓમાં ફેલાયેલો, સુખ-દુઃખ, સર્જન-વિનાશ લાવતો, ખરેખર આ સંસારના ચક્ર જેવો બની ગયો. પછી, માયા, વિવાદ, સાથ, યુદ્ધ, ભાગવું, સ્થિરતા અને ચતુર યુક્તિઓ દ્વારા...