હે રામા, મહાન ઋષિએ પૂછ્યું કે આ શરીર કેવી રીતે એક શહેર કહેવાય છે, અને યોગી તેમાં વસીને માત્ર સુખની સર્વાધિક સત્તા કેવી રીતે માણે છે? ત્યારે ઋષિએ કહ્યું: આ શરીરનું delightful શહેર, જાણનાર માટે, આનંદ અને મુક્તિ માટે છે; એ માત્ર સુખ માટે છે, દુ:ખ માટે નથી. જાણનાર માટે એ શહેર અનંત રમણિયતા અને પોતાની જ જાગૃતિના પ્રકાશથી ઉજવાયેલું છે. આ શહેરમાં આંખોની વિંડીઓ ઝળહળે છે, આંતરિક ક્ષેત્રો પ્રકાશિત છે, હાથના માર્ગો વિસ્તરે છે, પગ શહેરની સીમા સુધી પહોંચે છે. વાળની પંક્તિઓ વેલીઓ અને ગુચ્છો જેવી શોભા આપે છે, ચામડી એ શહેરની દીવાલ છે, અને એ એન્કલ, પિંડળી, જાંઘ, ઘૂંટણના સ્તંભો પર આરામ કરે છે. પગની તળીમાં રેખાઓ અને પથ્થરોની નિશાનીઓથી એ સુંદર રીતે બનાવેલું છે, ચામડી, મર્મ-સ્થાન, નસો અને સાંધા એ સીમા અને શોભા આપે છે. એ શહેરના દ્વાર જાંઘના ટોચે છે, જનનાંગ બહાર આવે છે, ચામડી અને વાળના વાળથી ઢંકાયેલ છે, માંસના પાંદડાઓથી છુપાયેલ છે. મુખભાગ ભ્રૂ, કપાળ અને મુખની તેજથી શોભાયમાન છે, પહોળા ગાલ વિશાળ મેદાન જેવું લાગે છે, અને નજરના કમળો છૂટાં પડેલા છે. છાતી એ તળાવ છે, જ્યાં સ્તન-કુળાંપાં કમળ-કુળાંપાં જેવી છે; ખભા રમૂજભરી પર્વતો જેવી ઊભા છે, ઘન વાળથી છુપાયેલા છે. પેટ એ ખાઈ છે, જ્યાં ઇચ્છિત ખોરાક ફેંકાય અને પીસાય છે, ગળાની ઊંડી નળીમાંથી વાયુઓની અવાજો ગુંજાય છે. એ હૃદયના બજારમાં જે મળે છે, તે ધારણ કરે છે, અને જીવન-શ્વાસના શહેરમાં નવ દ્વારથી સતત પ્રવાહ છે. મુખ ખુલ્લું છે, દાંત અને હાડકાં દેખાય છે, જીભ અંદર ફરતી રહી ખોરાક ચાવી અને સ્વાદ લે છે. કાનના કૂવા વાળના ઝાડથી ઢંકાયેલા છે, પીઠનું વિસ્તરણ જંગલ જેવું છે, કમર-કડીના વળાંકથી સીમા નિશાન છે. મૂત્રદ્વાર ગંદગીથી અવરોધિત છે, અંદર અશુદ્ધ કાદવ છે; મનના બગીચામાં આત્મ-વિચારની વેશ્યા ફરતી રહે છે. આ delightful શહેરમાં ચંચળ ઇન્દ્રિયો વાંદરાં જેવી છે, પણ બુદ્ધિ નામના માછીમાર દ્વારા બાંધેલી છે, અને મુખના બગીચામાં સ્મિત ફૂલની જેમ ફૂટે છે. જાણનાર માટે પોતાનું શરીરનું શહેર અત્યંત સુંદર અને શુભ છે, માત્ર સુખ માટે છે, દુ:ખ માટે નથી, અને સર્વોચ્ચ લાભદાયક છે. અજ્ઞાની માટે એ અસંખ્ય દુ:ખોનું રક્ષક છે, પણ જાણનાર માટે એ અનંત આનંદનું રક્ષક છે. હે રામા, દુ:ખ અને સુખના કાર્યોની જાળ આ શહેર જ વહન કરે છે, એટલે એ સર્વત્ર બધું વહન કરવાની ક્ષમતા ધરાવે છે. આ શહેરમાં, જ્ઞાની, મોહમુક્ત, પોતાના રાજ્યમાં નિરાંતે શાસન કરે છે, જેમ ઇન્દ્ર પોતાના શહેરમાં. એ મનના ઉન્મત્ત ઘોડાને અંધકારના ખાડામાં ફેંકતો નથી, discernment નામની દીકરીને લોભ અને દ્વૈતના સ્વરૂપને આપતો નથી. અજ્ઞાનના પ્રદેશમાં કોઈ દુર્બળતા નથી દેખતો, આંતરથી સંસારના ભયંકર શત્રુના મૂળ કાપી નાખે છે. એ ઇચ્છાની વાવાઝોડામાં, કામના કિલ્લામાં, કે સુખ-દુ:ખના જંગલમાં ડૂબતો નથી. એ સતત, બહાર-અંદર, ક્ષણમાં, પવિત્ર નદીઓના સંગમમાં સ્નાન કરે છે, મનની ઈચ્છાની દિશામાં પગલાં ભરે છે. એ સર્વ ઇન્દ્રિયો માટે અદૃશ્ય છે, શહેરના દૃશ્યમાંથી વિમુખ છે, અને હંમેશા આનંદથી આંતરિક મેડિટેશનના કક્ષમાં વસે છે. એ શહેર, જેનું હૃદય હંમેશા આનંદથી ભરેલું હોય છે, એ દૈવી છે, સુખ અને મુક્તિ આપે છે, જેમ ઇન્દ્રની અમરાવતી. એ શહેરમાં બધું સ્થિર છે, જે સ્થિર છે, અને અસ્થિર હોય તો જ નાશ પામે છે; તો કેવી રીતે એ રાજા માટે સુખ ન આપતું હોય? જ્ઞાની માટે, શરીરનું શહેર નાશ પામે ત્યારે કંઈ ગુમાતું નથી, જેમ માટીના ઘડાની જગ્યા તૂટે તો આકાશ ઓછું થતું નથી. પવન અસ્તિત્વ ધરાવતો ઘડો સ્પર્શે છે, પણ અસ્તિત્વ ન ધરાવતોને નથી; તેમ જ, embodied self આ શહેર સાથે સંબંધ રાખે છે. આ પવિત્ર આત્મા, સર્વવ્યાપી હોવા છતાં, unattached રહે છે; પોતાની કલ્પનાથી સર્જાયેલી individuality અનુભવી, પોતાના સ્વરૂપનું દર્શન પામે છે. કોઈક વખત, એ રમતાં, ચંચળ હવામાં ચાલતી શુદ્ધ મનની એરિયલ રથ પર ચઢે છે, અને આનંદથી ફરે છે. ત્યાં, એ beautiful Lady of the World સાથે, જેનાં અંગો હંમેશા ઠંડા છે, રામા સાથે, હૃદયમાં સદૈવ મિત્રતા રાખીને આનંદ માણે છે. એના બાજુએ, truthની એકતા સાથે, બે પ્રિયજનો ઊભા છે, જેમ બે વિશાખા તારા ચાંદની બાજુમાં, બંને એના મનને આનંદ આપે છે. જાણનાર, બેઠો, સર્વ વિશ્વોને, દુ:ખના આરાથીથી ફાટેલા, જોયે છે, જેમ બેઠેલો માણસ કાંકડીઓ જોતો હોય, કે જેમ સૂર્ય ઉપરથી જુએ છે. એ, સર્વ ઈચ્છાઓથી તૃપ્ત, સર્વ સમૃદ્ધિથી શોભાયમાન, પૂર્ણ ચાંદની જેમ ઝળહળે છે, જેનું ઓરબ કદી ઘટતું નથી. pleasuresની બહુજાતિમાં પણ, થાક અનુભવતો નથી, પણ, જેમ કાલકૂટ વિષ ગળામાં પહેરાય છે, તેમ એ પ્રકાશિત થાય છે. સુખ, સમજથી અનુભવવામાં આવે તો, તૃપ્તિ આપે છે; જેમ ચોર, ઓળખી અને આશ્વસ્ત કરવાથી, મિત્ર બની જાય છે, શત્રુ નથી રહેતો. આ રીતે, શરીરનું શહેર જ્ઞાની માટે આનંદ, રમણિયતા અને મુક્તિનું સાધન છે; એમાં વસે, શાસન કરે, અને અંતે, એ શહેર તૂટે, તો પણ, પોતાનું સ્વરૂપ અખંડિત રહે છે.