આ દુનિયામાં એવું શું છે જે મનની પોતાની વૃત્તિ વગર સિદ્ધ થઈ શકે? સ્વર્ગ અને નરકના તમામ ભોગો, અને સ્વર્ગ-નરકની ઈચ્છાઓ, એ તો મનની જ પ્રવાહ છે; તેમનો પરિણામ છે જડતા અને દુઃખ. વધુ શબ્દોમાં શું કહીએ? હવે, venerable one, ઉઠો, ચાલો જ્યાં તમારા પુત્ર સ્થિત છે, ત્યાં જઈએ. શુક્રે મનના શરીરથી બધું અનુભવી લીધું છે; હવે ચંદ્રકિરણોની જોડાણથી, તે એક ક્ષણે, સુર્યના તાપમાં સ્થિત થયો છે. જીવનવાયુ, મન સાથે જોડાઈ, ચંદ્રકિરણોના ફળને લઈને, વરસાદ જેવો બની, પુરુષમાં પૌરૂષરૂપે સ્થિત થયો છે. આ રીતે વાત કરીને venerable Kāla, જગતના પ્રવાહ પર સ્મિત કરતાં, ભૃગુનો હાથ પકડે છે, જેમ સુર્ય ચાંદની કિરણને પકડે છે. “વાહ, કઈ અદભૂત છે વિધિના વ્યવસ્થાઓ!” એવું મૃદુ બોલી, venerable Bhṛgu, પૂર્વ પર્વત પરથી ઉગતા સુર્ય જેવો, ઊભા થાય છે. એ બંને, પ્રકાશના બે ખજાનાં જેવો, તામાલ વૃક્ષોના ઘન સમૂહ વચ્ચે, સુંદર જંગલમાં, પૂર્ણ ચંદ્ર અને સુર્ય જેવો, સ્વચ્છ આકાશમાં, વાદળ અને જળથી લદેલા ચંદ્ર-સુર્ય roam કરવા તૈયાર, તેજથી ચમકે છે. મુનિએ આ રીતે બોલ્યા પછી, દિવસ સાંજ તરફ વળે છે અને સુર્ય ડૂબી જાય છે. સભા, સ્નાન માટે gentle setting sunની કિરણો સાથે, વિદાય લઈને, વંદન કરીને, જતી રહે છે. પર્વત પરથી ઉતરતા, તેઓ તેજસ્વી દિવ્યજીવોને જુએ છે, જે સોનાના લતાવલયોથી સજાયેલા વૃક્ષોમાં સૂઈ રહ્યા છે. સ્વર્ગની યુવતીઓ, લતાના કંગણ અને ઝૂલામાં રમે છે, deren નજર હરણ જેવી નિર્દોષ, deren આંખો કમળ જેવી મોહક. તેઓ ઊંચા પથ્થરો પર બેઠેલા સિંહોને જુએ છે, જે પૌરૂષના પ્રતિક છે, ત્રણેય લોક પર નિરલિપ્ત નજરે જુએ છે. હાથીઓ, ઊંચી પામ અને લતાના તણાં પર હાથ રાખી, મદમાં મસ્ત, ગર્વથી ઊભા છે. કામરાઓ, deren શરીર ફૂલોના પરાગ અને પવનથી લાલ, deren પૂંછડી પૃથ્વી પર શુભ ચળવળમાં ફફડતી, સુંદર રીતે ફરતા છે. મધમાખીઓ સતત ફૂલવર્ષાની ઝપટમાં, સરજા અને ખજૂરનાં શાખાઓમાં આશ્રય લે છે. કપીઓ, deren ચહેરા ખનિજથી રંગાયેલા, deren અવાજ ઉંચો, એકબીજાને ફળ ફેંકી, reedsને હરાવતાં, જંગલમાં ઉગ્ર રીતે ફરતા છે. પર્વતના ઢાળ, વન, મહેલ—લતાના છાંયામાં છુપાયેલા—જ્યાં accomplished beings, દિવ્ય સ્ત્રીઓ સાથે, મંદાર ફૂલોની શોભાથી સજાયેલા છે. ખનિજ સ્તરે ઢંકાયેલા કિનારા, વાદળની ચાદરથી છુપાયેલા, જ્યાં કોઈ માનવ સંસર્ગ નથી, બૌદ્ધ સન્યાસીઓ જેવા, સંસારમાંથી પરાંમukh. જેસમિન અને મંદારના ગૂંચથી તરંગો બંધાયેલી નદીઓ, વસંતની તાજગીથી શોભિત, જાણે સાગર જ તેમને પકડી લીધા હોય. પવનથી હલવાયેલા વૃક્ષો, deren ડાળીઓ ફૂલોના ભારથી વળગી, મધ પામીને થાકી ગયેલા, deren મધમાખીઓ ચંચલ આંખે ફરતી. પર્વતના રાજાની સૃષ્ટિ જોઈ, એ બંને અહીં-ત્યાં ફર્યા, અને શહેરો તથા ગામોથી શોભિત પૃથ્વી પર આવ્યા. એક ક્ષણે, તેઓ ત્યાં એક નદી પર પહોંચ્યા, જેની તરંગો ફૂલોમાં રમતી, સુંદર અને પૂર્ણ, જાણે ફૂલો જથી બનેલી હોય. એની કિનારે, ભૃગુએ એક યુવાનને જોયો, જે પોતાનું જૂનું શરીર છોડીને, બીજા અવસ્થામાં સ્થિત છે. તેના ઈન્દ્રિયો શાંત, ધ્યાનમાં સ્થિત, મન સ્થિર, જાણે લાંબા આરામ પછી, લાંબી થાકમાંથી મુક્તિ પામ્યો હોય. સંસારના અનંત પ્રવાહ—અવિરત આનંદ-દુઃખથી ભરેલા—તે જાણે વિચાર કરે છે; જે લાંબા સમયથી માણ્યા, હવે લાંબા સમયથી છોડ્યા. તેનું મન wheel જેવું, જે બહુ વળેલું છે, હવે સ્થિર થઈ ગયું છે; જાણે અનંત સંસારના ચક્રના અદભૂત ફેરવાણાંથી. તેને પૂર્ણ એકાંતમાં સ્થિત, lovely, પોતાની તેજ પર આધારિત, dessen ક્રિયાઓ શાંત, મનની ચંચલતા-ગૂંઝથી મુક્ત, ભૃગુએ જોયો. તે, વિચારથી ઉપરના absorptionમાં, વિપરીત પ્રવૃત્તિઓમાંથી પાછો ખેંચાયેલો, સમગ્ર સંસારના પ્રવાહ પર સ્મિત કરે છે, dessen મન શીતળ અને શાંત. તે, સર્વ ઘટનાઓ જાણતો, dessen જિજ્ઞાસા પૂર્ણપણે વિલય પામેલી, કલ્પનાના જાળને દૂર કરી, પરમ અવસ્થામાં આશ્રય લીધેલો. તે, અનંત આરામની અવસ્થામાં, સ્વમાં સ્થિત, પ્રતિબિંબને પકડી નથી, શુદ્ધ સ્ફટિક જેવો, શાંત. સ્વીકાર અને ત્યાગના દ્વંદ્વથી મુક્ત, perfectly awakened and steadfast mind, ભૃગુએ પોતાના પુત્રને જોયો. ભૃગુના પુત્રને જોઈ, Time, ભૃગુને સમુદ્રના ગર્જન જેવો અવાજે કહે છે: “એ તમારો પુત્ર છે.” “જાગો,” એવા શબ્દો પર, ભારગવ ધીરે-ધીરે સમાધિમાંથી બહાર આવે છે, જાણે પંખીઓના રાજા વીજળીના અવાજે ઉઠે છે. આંખો ખોલીને, તે સામે બે મહાન કાલભૃગુઓને જુએ છે, ચાંદ્ર-સૂર્ય જેવો તેજસ્વી. કદંબ લતાના બાવર પરથી ઊભા થઈ, તે બંને સુંદર અને મહાન બ્રાહ્મણોને, હરિ-હરા જેવો, નમન કરે છે. મિલન પછી, બધા એક પથ્થર પર બેઠા, બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને હરાની જેમ, મેરુ શિખર પર. પછી, શાંતતપસ નામના બ્રાહ્મણ, નદી કિનારે, મૃદુ અને અમૃત જેવી વાણીથી કહે છે: “આજે, તમને જોઈને, મને સંતોષ મળ્યો છે, જેમ જગત શીતળ ચાંદ્ર અને ગરમ સુર્યને સાથે જોઈને આનંદિત થાય છે. મનનો મોહ, જે શાસ્ત્ર, તપ, જ્ઞાન, અભ્યાસથી દૂર ન થયો, તે હવે તમને જોઈને વિલય પામ્યો. શુદ્ધ અમૃતની આંતરિક વરસ પણ એ આનંદ નથી લાવે, જે મહાન લોકોના દર્શનથી મળે છે.