એક સમયે, વિશ્વમાં એક રાજકુમાર હતો, તેની શક્તિ સમયથી માપી શકાતી નહોતી, અને જીવનના મહાન નાટકના બધા પગલાંઓ તેને દૂર રહેતા હતા. એ રાજકુમાર, અનેક ગૂંચવાયેલા અને દુઃખી જીવોની ટોળીઓ સાથે, જીવનની જંગલમાં જગતને એક શિકારભૂમિમાં ફેરવી દે છે, જ્યાં વિશ્વ થાકી ગયેલું છે. ક્યારેક, એ સ્થળે એક સુંદર કમળ, જેમ કે જલમગ્ન અગ્નિ, ઉગે છે; રમતનું delightfull સરોવર, અને મહાપ્રલયનો મહાસાગર દેખાય છે. સમયનું પ્રવાહ, એ જ જીવોથી ભરેલું છે, જે જીવનના ખાટા, તીખા અને ખારા સાગરોમાં વૃદ્ધ થઈ ચૂક્યા છે. એક ભયાનક શક્તિ, સર્વ દિશામાં ફરતી, માતાઓની ટોળીઓ સાથે, જીવનની જંગલમાં એક she-wolf બની, માનવ-હરણોને ખેંચી લે છે. ધરતી તેની હથેળી પર છે, અને એ ધરતી એક પીણાની વાસણ છે, વિવિધ સ્વાદોથી ભરેલી, ઝૂકતા કમળ, જળકમળ અને પુષ્પમાળા દ્વારા શોભાયમાન છે. ગર્જના કરતા, જોરથી હુમલો કરતા, માનવ-સિંહ, હાથોની પાંજરમાં, વિશાળ અને મજબૂત જટામાં, એક પ્રેમી રમણશીલ પક્ષી બની જાય છે. એ દેવ, autumn sky જેવી શુદ્ધ કાંતિ સાથે, ગૌર્ડ-વીણા જેવી મીઠી સંગીત સાથે, મહાકાલ છે, રમતાં યુવાન કોયલ જેવા. એનો સ્વરૂપ સતત ગર્જના કરે છે, દુઃખના તીરો દૂર ફેંકે છે, bow 'non-conception' લઈને, સર્વત્ર ધ્વનિત થાય છે. મહાન રમતમાં, એ aged, જગતથી થાકી ગયેલા, restlessly ફરતા વાનર જેવા—અહીં, સમય—શરીરમાં ધડકન લાવે છે. આ મુશ્કેલ આનંદોમાં, બીજું રત્ન દેખાય છે; જગત તેને 'વિદિ' અને 'સમય' કહે છે, માનતા કે એ જ ક્રિયા કરે છે. કાર્મિક ક્રિયા સિવાય, બીજું કશું દેખાતું નથી; કર્મ માત્ર પોતાના ધ્વનિમાં છે, કોઈ નિશ્ચિત સ્વરૂપ નથી. આ દ્વારા, સર્વ જીવોની અનુક્રમણા હંમેશા નબળી રહે છે, અને ગરમીમાં બરફ જેવી, distressમાં દબાઈ જાય છે. જે કંઈ અહીં દેખાય છે—જગતના આનંદનું ક્ષેત્ર—એનું નૃત્યમંડપ છે; એમાં એ નૃત્ય કરે છે. ત્રીજું, 'મૃત્યુ' નામે ભયાનક, કંકાળધારી શરીર સાથે, ઉન્મત્ત, વિદિ જગતમાં નૃત્ય કરે છે. કારણ કે, મૃત્યુ સતત નૃત્ય કરે છે, Lady Destiny સાથે, હંમેશા, ó ઋષિ, સર્વોચ્ચ પ્રેમી. બાકી, ચાંદનીની જેમ શુદ્ધ, અને ગંગા-ધારી, આ બંને, ત્રિપુટ સ્વરૂપે, જગતના ઉર પર પવિત્ર યજ્ઞોપવિત તરીકે, તંતુ અને તંતુરહિત કાંતિથી ચમકે છે. ચંદ્ર અને સૂર્યના ગોળ, હાથના તળિયામાં સુવર્ણ કડાં, રમણશીલ કમળ, અને બ્રહ્માંડના દૈવી કમળ-હૃદય—આ બધાની શોભા છે. તારાઓ અને બિંદુઓથી શોભાયમાન, કમળના પાંદડાંની કંપનથી, એક જ મહાસાગરના જળથી ધોઈને—એક જ આકાશ, માત્ર આકાશ. આ સ્વરૂપ સામે, વિદિ, હંમેશા ઇચ્છુક, સતત ઉત્સાહી, અનંત આરંભ સાથે, નૃત્ય કરે છે. જગતના મંડપમાં, એ, નૃત્યમાં આનંદ પામતી, અનિયંત્રિત ધ્વનિ સ્વરૂપ, સતત આવતાં-જતાં ઘટનાઓથી ઝળહળે છે. એના અંગો પર સુંદર આભૂષણો, અન્ય લોકની પંક્તિઓ છે; એના વિશાળ વાળ-મુકુટ આકાશથી પાતાળ સુધી લટકે છે. પાતાળના પાયલ-માળા, કાંતિથી ઝળહળે છે, દુષ્ટ કર્મના તંતુ પર ગાંઠાયેલી, પાતાળના પગ પર કંપે છે. એના ભ્રૂ પર કસ્તૂરીનું ચિહ્ન, વિધિ-મિત્ર દ્વારા, ચિત્રગુપ્તએ રાત્રે પાંદડી પર દોરેલું છે. કાલીનું સ્વરૂપ ધારણ કરીને, યુગના અંતે, એ દેવી ફરીથી નૃત્ય કરે છે, એના ભયાનક ચીંથાં પર્વતોની ટોચે ગુંજાય છે. એના પાછળ, જંગલી અને ઝૂકતા, યુવાન રથ, મોરપાંખથી સજ્જ, અને એના ત્રણ આંખો ભયાનક, વિશાળ અને ભયજનક નજરે ઝળહળે છે. એના વાળ autumn moonlight જેવા, છૂટા, માથા પર વિખેરાયેલા; એ સુંદર સફેદ મંદાર પુષ્પ અને ગૌરીના યક-પૂછા waving કરે છે. એ ભૈરવના પેટ જેવા ઢોલ વગાડે છે, જંગલી નૃત્યની ધ્વનિ, અને ઇન્દ્રના શરીરથી લીધેલા કંકાળ-પ્યાલા, દરેકમાં હજાર છિદ્રો, ઝણકાર કરે છે. આકાશ, સૂકા, તૂટી ગયેલા શરીર અને ગદાનો ટુકડાઓથી ભરેલું છે; એ પોતે, પોતાને, ઘન વાદળ જેવી કાળી દેખાય છે. કમળમાળાઓ અને સર્વ જીવોના માથાથી બનેલા ચક્રથી શોભાયમાન, એ મહાયુગના નૃત્યમાં ઝળહળે છે. ઢોલના ગર્જન અને કમળ-સરોવરોની ઘુમાવ સાથે, યુગના અંતે, તુંબુરુ અને અન્ય દેવો પણ એથી ડરીને ભાગી જાય છે. અંતે, મૃત્યુ નૃત્ય કરે છે, એની તલવાર ચાંદનીના ચક્ર જેવી ઝળહળે છે, વાળમાં તારાઓ અને ચાંદની, આકાશના પાંખોની મુકુટ પહેરેલી. એક કાનમાં લાંબો હિમવત પર્વત કુંડળ તરીકે, બીજામાં મહાન મેરુ, સુંદર સુવર્ણ આભૂષણ. ઝૂકતી કાનમાં, ચંદ્ર અને સૂર્ય એના ગાલ પર ચમકે છે; લોકાલોક પર્વતની સાંકળ એના કમરના girdle છે. અહી-તહી ફરતા, વીજળીની રેખા શોભા તરીકે દેખાય છે, પવનમાં લહેરાય છે, વાદળના કપડાં જેવી કાંતિ આપે છે. ગદા, ભાલા, ત્રિશૂળ, જાવલિન, લાંસ, અને મેસ—તીક્ષ્ણ અને એકત્રિત—જગતની થાકી ગયેલી ટોળીઓને નાશ કરનારા agents તરીકે, એના હાથમાં છે. સમય દ્વારા વણાયેલા જગતના બંધનના લાંબા ફાંસામાં, મહાન શેષ નાગ માળાની જેમ ગાંઠાયેલી, એણે શોભા આપે છે. જીવંત, ચમકતા રત્ન-કીટની કાંતિથી, સાત મહાસાગરની કડાં એના હાથમાં છે. જગતના વ્યવહારનો મહા ઘુમાવ, આનંદ અને દુઃખની અનુક્રમણા, ધૂળથી ભરેલી અને રાત જેવી અંધારી—એના વાળની પંક્તિમાં ચમકે છે. આ રીતે, યુગના અંતે, મૃત્યુ, પોતાના ભયાનક નૃત્યમાં, સર્વ સર્જનના ખેલને, સર્વના સ્વામી સાથે, પાછું ખેંચી લે છે.